Columnpaul onkenhout

Het korte en tragische leven van Jody Lukoki

Paul Onkenhout

Ajax werd woensdag weer eens kampioen van Nederland, PEC Zwolle degradeerde en in de studio van voetbalzender ESPN was het een vrolijke en opgewonden bedoening, ondanks een forse schaduw. In een schakelprogramma werden de hoogtepunten getoond uit alle eredivisiestadions.

Daar ging wel wat aan vooraf. De meest beklijvende beelden werden getoond voordat de 33ste speelronde in de eredivisie losbarstte. Ze werden gemaakt in de Grolsch Veste waar FC Twente tegen FC Groningen speelde. Er kwam een jochie het veld op, samen met de spelers van FC Twente. In de studio van ESPN viel iedereen stil.

Het jongetje was 7 jaar en heette Jmillion. Zijn vader, Jody Lukoki, een speler van FC Twente, was twee dagen eerder overleden. De spelers liepen samen met Jmillion het veld op. Ze pakten een bloem, een zonnebloem, en poseerden in de middencirkel.

Jmillion werd vastgepakt door Virgil Misidjan. Ze zochten troost bij elkaar. Er werden foto’s van Lukoki getoond en de toeschouwers zongen You’ll Never Walk Alone; een voetbalcliché, maar ik hield het niet droog, dit was te veel, ondanks de goede bedoelingen. Het werd er niet makkelijker op toen Vaclav Cerny scoorde voor FC Twente en aan de zijlijn het shirt van Lukoki toonde.

Lukoki was pas 29. Als kind ontvluchtte hij met zijn ouders en zijn tweelingbroer Madjer de burgeroorlog in Zaïre, nu Congo, en kwam in de Bijlmer terecht. Hij was jeugdinternational en speelde 24 wedstrijden voor Ajax, in het tijdperk-De Boer, waarna een rommelige zwerftocht langs zes clubs begon - nooit een goed teken.

Zijn beste tijd beleefde hij in Bulgarije, bij Ludogorets waar hij samenspeelde met Misidjan en drie keer landskampioen werd. FC Twente bood hem vorig jaar een contract aan dat werd ontbonden toen Lukoki werd veroordeeld voor huiselijk geweld. Door een zware knieblessure speelde hij niet één wedstrijd voor FC Twente.

De omstandigheden van zijn dood zijn hallucinant. Hij overleed in een ziekenhuis in Almere nadat hij was mishandeld door twee familieleden, neven, en in coma was gebracht. Door een combinatie van zuurstoftekort en een infectie moest een been worden geamputeerd, en later een arm.

Volgens Het Parool waren lachgasballonnen mogelijk de oorzaak. Lukoki zou eraan verslaafd zijn geweest. Voor het AD was dat aanleiding om een stuk te plaatsen over de gevaren van lachgas, onder de speelse kop ‘Lachgas doet je het lachen wel vergaan als je er een hartinfarct door krijgt’. Zeg dat wel.

Na zijn vertrek bij Ajax was er in de landelijke media niet veel aandacht meer voor Lukoki, behalve in 2015 toen hij terechtstond voor witwassen. Voor een man die Dustin B. werd genoemd zou hij 10 duizend euro hebben gepind, zodat de crimineel een peperduur horloge kon aanschaffen.

Verslaggever Iwan Tol zocht Lukoki destijds op voor de Volkskrant en sprak met hem na een wedstrijd van zijn toenmalige club, PEC Zwolle. Lukoki was naïef geweest, zei zijn trainer bij PEC, Ron Jans. Ook een trainer die hem in de jeugd bij Ajax onder zijn hoede had, Gery Vink, kwam aan het woord.

Vink hield van Lukoki. Hij zei ook dat hij speels was, als een jonge hond, en rustiger zou moeten worden in zijn hoofd. Vink wees erop dat voetballers met een onstabiele thuissituatie een verhoogde kans lopen dat ze ten prooi vallen aan ‘verkeerde mensen’.

Ron Jans was de man op wiens voorspraak Lukoki vorig jaar naar FC Twente kwam. Na de wedstrijd tegen FC Groningen werd Jans woensdag geïnterviewd door ESPN.

Lukoki was een jongen die vrolijkheid uitstraalde, zei Jans. Zo wilde hij hem ook blijven herinneren, als een vrolijke jongen, ondanks alles, aan het eind van een kort en tragisch verlopen leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden