Column Peter Winnen

Het komt nu aan op de intelligentie van de benen

Livebeelden zijn er nog niet, ik behelp me met berichten uit de koers zoals die op het internet verspreid worden. Laatste Pyreneeënetappe, de dag voor de laatste rustdag bovendien. Typisch een dag om er ongegeneerd in te vliegen voor de gewonden die niets te verliezen hebben, voor de dagloners, en voor de brave borsten die proberen de rechtstreekse reportage te halen.

De gewonden, zo betitel ik ze maar, zijn de podiumkandidaten die sinds de Tourmalet en/of de tijdrit van een dag eerder dat niet meer zijn. Bardet, Quintana, Dan Martin, met hun uitgewrongen benen hebben ze zich in een grote kopgroep gestort in een poging nog iets van de Tour te maken met als troostprijs een dagzege. Ze nemen het op tegen wat ik dagloners noem: de rittenkapers die al twee dagen op reserve rijden.

Als de Tour een taart is wil elke ploeg er een stukje van. In een ideaal scenario wint iedereen wel wat. Zoals na verkiezingsuitslagen elke politieke partij iets wint. Minder stemmers verloren dan de vorige keer, bijvoorbeeld. De taart van deze Tour wordt dit jaar door weinigen verdeeld.

De vijftiende etappe alweer. Ik weet uit ervaring dat er na tien, twaalf dagen een fysiek kantelpunt ligt. Het dubbeltje valt naar links in een onoverkomelijke malaise, of het valt naar rechts in een te harden status quo welke zich in de psyche vertaalt als een wonderbaarlijke genezing.

In het moderne wielrennen met alle wetenschappelijke ondersteuning en planning lijkt het fysieke kantelpunt niet uitgesteld. Misschien is een lichaam gewoon wat het is; misschien was het lichaam van homo sapiens nooit voorbestemd voor iets als een Tour de France.

Kleine correctie: tijdens de grote hormoonoorlogen van de jaren negentig en de bloedtransfusiespecialisaties van het decennium erna arriveerde zelden een uitgeput mens op de Champs-Élysées. Hoewel er toen ook een eindrangschikking was, werd die door mij schaterlachend begroet.

Ik houd meer van de wielrennende homo sapiens wanneer die wordt afgeknepen: even klein als groots in kwetsbaarheid.

Het kantelpunt van de Tour voorbij komt het aan op de intelligentie van de benen. Het hoofd mag van alles willen, de benen bezitten de redelijkheid. Alleen in een staat van euforie, je ziet het bij Julian Alaphilippe, fietsen de benen elke vorm van redelijkheid voorbij. In zijn geval fietsen de benen de schoonheid van zijn zelfbeeld voorbij.

De finale tourweek staat voor de deur. Zonder de orde scheppende Froome en zonder een orde verstorende uitdager als Dumoulin blijft deze Tour een laboratorium voor vrijmoedige benen. Niks is zeker, behalve dan dat de benen van een heleboel potentiële kandidaten niet meer kunnen winnen.

Benen, het zijn entiteiten op zich. Zelfs de onaantastbare Eddy Merckx verklaarde ooit dat hij niks snapte van de intelligente daadkracht in zijn benen. Het was een kwestie van ondergaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden