Column Willem Vissers

Het kan goed zijn dat Mo Ihattaren in zijn hoofd allang heeft gekozen voor Marokko

Alleen in zijn gezicht is hij 17, door zijn jongenstrekken. Zijn gulle, bijna ondeugende lach, ook tijdens de wedstrijd. Dan kijkt hij naar een ploeggenoot: zag je die truc, die pass, die beweging? Hij praat nog niet voortdurend met de hand voor de mond. Hij voetbalt zo simpel en mooi, zo sterk, technisch en vernuftig, en dat op een leeftijd waarop Frenkie de Jong niet eens in de buurt was van het eerste elftal.

Een beetje schokschouderend, maar toch snel. Mohamed Ihattaren van PSV is een expressionistische kunstschilder met de bal. Je mag jonge voetballers nooit te snel te hoog prijzen, maar ik heb zelden zo’n talent gezien de laatste jaren. Hij is alom veelgevraagd en binnenkort kiest hij dus tussen de nationale ploegen van Nederland en Marokko. Hoe moeilijk is dat, om het leven op een weegschaal te leggen. Sportieve aspecten. Gevoel. Familiedruk. Maar vergeet ook de maatschappelijke context niet.

Elke dag die loftuitingen op de voetballer Ihattaren, een voetballer met twee paspoorten, zoals er steeds meer zijn in een snel veranderende wereld. Wat zou bondscoach Ronald Koeman allemaal moeten doen om hem het kamp van Oranje binnen te trekken, is de hamvraag de laatste weken? Een avondje klaverjassen? Nee toch.

De ene dag al die complimenten. De volgende dag gaat het op de voorpagina van het populaire dagblad over mocro-terreur, om de escalatie van de drugsoorlog in Amsterdam te beschrijven. Ook een jongen van 17 begrijpt dat mechanisme: dat de Nederlander met Marokkaanse wortels welkom is als hij iets goed kan. Voetballen bijvoorbeeld. Kom dan bij ons. Doe mee met Oranje. Maar bij misstanden, bij criminaliteit, is hij opeens een mocro. Dan is het: minder minder. Terwijl al die jongens in Nederland zijn geboren: de topvoetballer en de crimineel.

In een portret over Ihattaren van een paar maanden geleden in de Volkskrant schreef collega Guus Peters de interessante zin: ‘Zijn carrière is een zaak van de familie’. Vijf broers en een zus. Vader emigreerde in de jaren zeventig naar Nederland om bij Vrumona (frisdrank) te werken. Mo’s vijftien jaar oudere broer Yassir gaf een baan als docent geschiedenis op. Ook een andere broer nam tijdelijk ontslag. Allemaal om kleine Mo bij te staan, want die had exceptioneel veel talent.

Jarenlang reed Yassir dagelijks naar PSV om zijn broertje naar de training te brengen. Later verhuisde een deel van het gezin van Utrecht naar Eindhoven, want dat op en neer gereis was vermoeiend. Een familie, in dienst van het voetbaltalent. Wie zo hecht is als gezin, laat alle aspecten meewegen in de keuze. Samen. Tot het scala aan vragen behoort ook: hoe kijkt Nederland anno 2019 aan tegen Nederlanders met Marokkaanse wortels?

Dus welk perspectief Koeman ook schetst van een gouden tijd in Oranje, en of hij hem nu oproept voor de volgende interlands in oktober of niet, het kan goed zijn dat Mo Ihattaren in zijn hoofd allang heeft gekozen voor Marokko. En als hij dat kenbaar maakt, rest ons niets anders dan hem oprecht succes te wensen met zijn interlandloopbaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden