Profiel Denzel Dumfries

Het jongensboek van Denzel Dumfries is nog niet voltooid

Al op de muur van zijn kinderkamer in Rotterdam formuleerde de rechtsback van PSV zijn dromen. Een ervan is vervuld met de 3-0 zege op Duitsland.

Denzel Dumfries (links) in duel met Leroy Sané Beeld EPA

Enkele uren voor zijn debuut tegen Duitsland krijgt Denzel Dumfries van zijn zusje een foto uit 2014, toen hij als supporter op het Amsterdamse Leidseplein het WK-duel Nederland – Spanje volgde. Hij speelde bij de amateurs van Barendrecht en dacht: ‘Ooit wil ik op dat podium staan als profvoetballer.’ En zaterdagavond in de Johan Cruijff Arena, na de 3-0-zege op Duitsland: ‘Die foto van mijn zus was inspirerend, nu kan ik er een andere foto naast zetten.’

De zoon van een Arubaanse vader en een Surinaamse moeder werd enkele maanden voor het WK in 2014 uitgenodigd door de Arubaanse voetbalbond. Dumfries vertelde vorig jaar aan de Leeuwarder Courant dat hij zich Surinaams voelt. ‘Maar die mogelijkheid wilde ik niet laten lopen.’ Het betrof twee oefeninterlands tegen Guam, want Dumfries had toen al een groter doel voor ogen. Hij wilde later nog kunnen switchen naar het Nederlands elftal.

De 22-jarige verdediger van PSV scoorde zelfs voor het land van zijn vader. Dumfries: ‘Toevallig zag ik voor de wedstrijd tegen Duitsland een Arubaanse vlag hangen, maar dat hoofdstuk is afgesloten. Ik groette mijn ouders op de tribunes in de Arena. Zij vinden het geweldig mij voor Nederland te zien voetballen.’

Zaterdagavond is Dumfries de onverschrokken rechtsback van Oranje. ‘In mijn gedachten kwamen de afgelopen jaren wel even voorbij. Ik weet waar ik vandaan kom en wat ik heb moeten doen om dit te bereiken. Bijna niemand geloofde dat ik het Nederlands elftal zou kunnen halen. Genoeg mensen zeiden tegen me dat ik nooit de top ging bereiken. Ze verklaarden me voor gek met mijn idealen en dromen. Ik ben trots dat ik het tegendeel heb bewezen.’

Aanjager

Dumfries wint meteen zijn eerste duel met de Duitse aanvaller Timo Werner, op karakteristieke wijze door zijn lichaam te gebruiken. Bij Sparta, Heerenveen en dit seizoen bij PSV fungeerde Dumfries als de aanjager op de rechterflank. Ook in het oranje shirt durft hij op te stomen naar de achterlijn, de energie spat ervan af. Dumfries koppelt power aan flair.

Het levert vlak voor rust bijna een doelpunt op als Dumfries na een fraaie demarrage de bal klaarlegt voor Babel. Dumfries, met aanstekelijk enthousiasme: ‘Een teentje! Ryan kwam een teenlengte tekort om die bal erin te tikken. Ik zei nog tegen hem: het scheelde niks! Echt balen man!’

In de slotfase zit Dumfries kapot. ‘Toen merkte ik dat het spel veel sneller gaat dan in de eredivisie. Veel Duitsers spelen in Europese topcompetities, dat is een groot verschil. Het was zaak om mijn kop erbij te houden. We hebben ook een beetje geluk gehad, de 1-1 hing in de lucht. Sané had kunnen scoren voor Duitsland. Maar we hebben een perfecte teamprestatie geleverd.’

Hij doorstond alle rituelen bij zijn debuut voor Oranje. ‘Ik moest eerst nog zingen voor de groep’, zegt Dumfries. De selectie was gewaarschuwd. ‘Want dat kan ik helemaal niet. Het ging goed, daarna was de traditionele speech in de kleedkamer niet zo moeilijk meer. Ik heb mijn shirt niet geruild met een Duitse speler, dat ga ik mooi inlijsten.’

Kinderkamer

Zijn marsroute naar de top is zorgvuldig uitgestippeld. Het ‘Plan Dumfries’ kreeg al vorm met aantekeningen op de muur van zijn kinderkamer in Rotterdam. ‘Ik had als tiener al voor ogen hoe ik mijn carrière wilde opbouwen. Ik kladderde opstellingen van eredivisieteams en deelnemers van het WK in 2010 op die muur. Maar ik zette er ook analyses van mijn eigen wedstrijden op. En wat ik allemaal kon verbeteren.’

Die ‘data’ werden vernietigd, toen zijn zus de slaapkamer overnam. ‘Toen heeft ze die muur opnieuw geverfd’, zegt Dumfries. ‘Ik heb er helaas geen foto van kunnen maken, ik was alles kwijt. Doodzonde, want het zijn toch herinneringen uit mijn jeugd.’

Sindsdien houdt Dumfries in een schriftje nauwkeurig zijn ontwikkeling bij. ‘Ik heb alles opgeschreven en dat doe ik nog steeds.’

Zijn ouders hebben hem mentaal weerbaar gemaakt, zegt Dumfries. Hij is nu eenmaal de man van de kleine stapjes. Pas op zijn 18de werd hij opgepikt door Sparta, de eerste divisie bleek het ideale tussenstation voor een kracht­mens die niet opviel door een verfijnde balbehandeling.

Dumfries: ‘Geloof in jezelf houden, was het motto van mijn ouders. Ik ben laat doorgebroken. Bij sommige spelers gaat het snel, bij mij dus volgens plan. Iedereen volgt zijn eigen pad, in de eerste divisie kreeg ik speeltijd. Ik heb geen fluwelen techniek, ik moet het hebben van mijn drive en fysieke kracht. In die zin ben ik een voorbeeld voor jonge talenten die evenmin technisch geschoold zijn. Met hard werken is alles mogelijk.’

Na zijn eerste interland is het hoog tijd om de aantekeningen over zijn loopbaan bij te werken, aldus Dumfries. ‘Ik ben nu al een gezegend mens, maar het schriftje is nog niet vol.’ En het jongensboek nog niet voltooid. ‘Al voor ik werd geselecteerd voor het Nederlands elftal had ik mijn doelen bijgesteld. Maar ik heb nooit aan iemand verteld wat er in mijn schriftje staat.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.