Het is over en uit met topbasketbal in Den Helder

Het Helderse basketbalbolwerk is ingestort. Gisteren viel het doek voor Cape Holland/Den Helder, dat door grote financiële problemen ook sportief ver was teruggevallen....

Van onze verslaggever Poul Annema

Met z’n vijven stonden ze woensdag nog in de trainingszaal, de laatst overgebleven spelers van basketbalclub Den Helder.

De buitenlandse spelers van de club – drie Amerikanen en een Let – waren al naar huis. De Nederlandse internationals – Peter van Paassen en Tjoe de Paula – hadden inmiddels werk gevonden in België. Tenslotte kwam ook voor de overgebleven vijf spelers een einde aan het Helderse topbasketbal.

‘Er was geen uitweg meer’, zei gisteren Jan Dop, voorzitter van de Stichting Basketball Support Den Helder. Met man en macht was de afgelopen dagen nog geprobeerd de financiële malaise te keren. ‘Het is over en uit, en het is zeer de vraag of het topbasketbal hier nog terugkomt.’

De enorme schuldenlast diende zich in 2002 geleden al aan, toen de club onverwacht een ton tekort kwam. Een jaar later was het verlies bijna verdubbeld en uit het laatste accountantsonderzoek kwam deze zomer vast te staan dat er een levensgroot gat van bijna vier ton in de begroting van de club gaapt. De sluimerende dood bleek onafwendbaar toen ook de gemeente weigerde nog langer bij te springen.

Den Helder rouwt op de dag van de ondergang om het verlies van zijn sportieve trots. Geen sport maakte in de marinestad zoveel los als basketbal. De jeugdteams maakten op hun niveau net zoveel furore als de topteams.

In de vip-ruimte van sporthal De Slenk, de thuishaven van de club, herinnert een galerij van zwart-wit foto’s aan de gloriejaren die eind jaren tachtig steeds nadrukkelijker gestalte kreeg.

In die periode kwam het publiek massaal naar de sporthal. Ton Boot maakte de club een jaar na zijn komst – in 1988 – voor het eerst kampioen van Nederland, en hij herhaalde zijn prestatie in de drie jaren erna.

Twee maal bereikte de stijlvolle, strak geregisseerde formatie van Boot de halve finales van de Europa Cup 1 (1989 en 1991). De triomf leidde tot een zeldzame euforie bij de talrijke basketbalfans.

Maar het sportieve succes vertaalde zich ook in nieuw zakendoen. Voorzitter Piet Meijer, tot dan werkzaam in het onderwijs, gaf zijn baan op om via zijn nieuw opgericht bureau de professionalisering te ondersteunen.

‘Ik geloof heilig in profbasketbal’, zei hij in die periode. ‘Met Ton Boot, met dit spelersmateriaal en met deze sponsor, Commodore.’ Maar hij wist tegelijkertijd dat hij nieuwe geldstromen moest aanboren om de vaart erin te houden bij de nieuwe ambities van de club.

Meijer, zelf oud-speler, zag kansen in het warme basketbalklimaat van zijn directe omgeving, Boot liet niet na hem te waarschuwen voor overdreven optimisme. ‘Ik ben bang dat dit een incidentele zaak is. Maar als ze een duik in het diepe willen maken, hebben ze mijn zegen. De kans dat ze op hun bek gaan, is echter groot.’

Meijer was op zijn manier niet te stuiten, Boot overigens evenmin. ‘In Nederland zijn geen ambities en geen structuren, er gebeurt niets. In Den Helder zijn tenminste een paar idioten bezig met basketbal’, aldus de gedreven coach.

Nog steeds vindt Boot dat hij weinig argumenten heeft gehoord waarom hij uiteindelijk na de vier zeer succesvolle jaren moest vertrekken. Behalve vier nationale titels, won hij – in 1992 – de beker met Den Helder en bereikte hij de kwartfinales in de Europa Cup 2.

Sponsors kwamen en gingen: Commodore, Mustang Jeans, Hans Verkerk Keukens, alle werden aangetrokken door de magie van een bijzondere basketbalclub met een grote achterban.

Meindert van Veen, geboren en getogen in Den Helder maar altijd werkzaam in het vrouwenbasketbal, leidde de mannen in 1995 naar een nieuwe landstitel, drie jaar na hem evenaarde de Israëliër Bob Gonnen die prestatie.

De zucht naar almaar meer financiële middelen eindigde in 2000 in de komst van een zakenman – Jacob Pieterman – die basketbal in een Europese context beschouwde als de nieuwe snelle manier om goedkoop zaken te doen en zijn portefeuille te vullen.

Gevleugeld blijft zijn uitspraak dat ‘Den Helder kapot ging aan het zeemeeuw-management. Ze vliegen met veel lawaai door de voordeur naar binnen, schijten de hele tent onder en gaan er door de achterdeur weer vandoor.’

Hij stak een paar miljoen in de club, stuurde met het bestuur ook Meijer – nu werkzaam bij de Astronauts – weg en bewees dat sport op dit niveau niets heeft aan radeloze en redeloze eendagsvliegen.

De glans van het verleden verdween door de rusteloosheid in de organisatie van het topbasketbal. ‘Er zijn in Den Helder te weinig fundamentele keuzes gemaakt’, zei Meijer onlangs. Er bleek al jaren te weinig financiële dekking voor de ambities van een club die heimwee hield naar het succes van de beginjaren negentig. Uiteindelijk verslikte de club zich bij herhaling in de prijs die daarmee gemoeid is.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden