ColumnWillem Vissers

Het is een blamage dat bonden voetballers zo in hun mentale blootje laten staan

null Beeld

Daar staan ze dan, voor Nederland-Letland: Frenkie, Tim, Gini, Owen, Daley, Davy, Matthijs en een paar anderen. Gedroomde schoonzonen in zwarte T-shirts met de tekst ‘Football supports change’. Embleem met een bal in geopende handen, als een vredesduif.

Welke verandering? Gaat het weer over geld? Over de avondklok? O nee, het gaat over het WK in Qatar, blijkt als je de website van de KNVB opent, maar zelfs dan moet je even doorlezen, want in eerste instantie stuit je op een poëtisch verhaal over een aanvoerdersband.

Afgelopen week voltrok zich wat er kan gebeuren als bonden, de Fifa voorop, hun sporters in de steek laten en regeren over hun hoofden. Als de moederbond Fifa een toernooi weggeeft aan een land met een totalitair regime, met weinig rechten voor arbeiders bovendien. Al die problemen sindsdien, al dat onrecht dat zich door gewetens vreet. Iedereen wacht en kijkt naar elkaar. En dan komt de dag dat de spelers het groeiende verzet mogen tackelen. Geen ministers van Handel, geen koningen of regeringen, nee, voetballers. Misschien spelen ze één keer een WK in hun leven, en zij krijgen de drek over zich heen.

Deze week ontvouwden zich bij Oranje de gevolgen van zulk rampzalig beleid, culminerend in dat T-shirt op zaterdag. Eerst is daar de kritiek op de internationals, omdat ze het sentiment niet aanvoelen, daarna omdat hun actie niet sterk genoeg is. Daarbij zij aangetekend: Nederland is het derde land ter wereld dat een statement maakt tegen Qatar, hoe zwak dat gebaar in de ogen van velen ook mag zijn. Derde van de 205. Brons in sporttermen. Te laat, te slap, zeggen zij aan de zijlijn, vaak degenen zonder verantwoordelijkheid. Terwijl de Fifa zich al jaren schuilhoudt. De Fifa is het niet waard de hoeder van de spelers te zijn.

Ontluisterend was de maandag in Zeist, op weg naar drie interlands. Iedereen bij de KNVB wist dat het vragenvuur over Qatar zou branden. De antwoorden van aanvoerder Wijnaldum en bondscoach De Boer waren moeilijk geformuleerd en vaag, om de doodeenvoudige reden dat ze er nog niet zo over hadden nagedacht.

Ja, dat is naïef, maar voetballers leven vaak in een parallelle wereld. Hoor Frank de Boer praten over zijn ‘voetbalvakantie’ in Qatar als speler, over de arbeider die zonder vangnet bij 49,5 graden over stellages loopt, over de werkster die een pak slaag krijgt van haar eigenaar. Het kon gebeuren omdat niemand een fatsoenlijke verdedigingslinie had opgetrokken, om spelers en trainers te beschermen voor het gevaar dat Fifa heet.

Omdat ze alweer lapzwansen waren genoemd, gingen de spelers donderdag bij elkaar zitten en kwamen ze alsnog tot een actie. Goed, voetballers mogen best uit zichzelf iets meer weten over een land waar ze over anderhalf jaar een toernooi voetballen. Ze hebben meer macht dan ze denken en zouden die soms best mogen gebruiken. Maar het is een blamage dat bonden, de Fifa voorop, voetballers zo in hun mentale blootje laten staan. Arme Frenkie, arme Daley, Davy en Owen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden