Het hoge woord is eruit: stoppen

Judoka Dennis van der Geest neemt afscheid van de tatami. De motivatie om door te gaan als een topsporter is verdwenen.

Hij had vorig jaar, volgens plan, in olympisch Peking afscheid willen nemen. Maar een roemloze en zeer pijnlijke afgang, een gebroken elleboog in de eerste ronde van het judotoernooi tegen de Russische reus Tmenov, verhinderde zwaargewicht Dennis van der Geest met een buiging de uitgang op te zoeken.

Nadien, de pijn verbijtend en werkend aan zijn revalidatie, kon hij de boodschap ‘stoppen’ niet direct over de lippen krijgen. De wereldkampioen van 2005 dacht erover de WK van 2009 in eigen land, in sportstad Rotterdam, nog als onweerstaanbaar toetje mee te nemen.

Die voornemens bleken niet meer dan opgerekte twijfels, zo werd donderdag in Nieuwegein duidelijk. Bij de persconferentie van Judobond Nederland (JBN) maakte Van der Geest bekend dat hij op 33-jarige leeftijd zijn toploopbaan per direct beëindigt. Ze kunnen hem alleen nog vragen voor ‘een teamwedstrijdje in Waddinxveen’.

Alle twijfel van de voorbije winter bleek niet meer dan uitstel van executie. Zondag, na een dagje nadenken in zijn eentje omdat vrouw en kinderen voor een weekje naar Mallorca waren, was DJ Dennis er snel uit. Het zat er niet meer in, nog eens diep gaan om op de tatami te presteren.

‘Ik kan de echte, diepe motivatie niet meer vinden. Een trainingskampje in Wit-Rusland, wil je daar nog wel zijn? Nee, zeg ik dan. Ik heb niet langer de wil van mijn vijf WK-medailles zes te maken’, zei de judoka, voor hij, de populaire reus, aan de jas werd getrokken om zich op te maken voor tv-optredens bij De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman.

Zijn arm deed het weer behoorlijk, had hij betoogd. Maar, gaf hij toe, de jaren (‘ik ben bijna 34’) zijn gaan tellen. Hij staat sinds zijn 4de op de mat, hij is 20 jaar in wedstrijden actief. Na twee trainingen op maandag stapte hij de voorbije tijd op dinsdag niet meer okselfris de trainingszaal in. Dan was het ‘alsof er een trein over me heen gereden was’.

Hij zag bovendien weinig kans om de concurrentiestrijd met Grim Vuijsters, de zwaargewichtjudoka die hij in het olympisch jaar slechts in de rechtszaal versloeg, nog eens in zijn voordeel te beslechten. Het zilver van Vuijsters bij de Europese titelstrijd in Georgië, een halve toegangskaart voor de WK van Rotterdam, was nauwelijks meer in te halen. ‘Ik moet eerlijk zijn. Ik verkeerde in een lastige positie.’

Er was ook nauwelijks aanleiding door te gaan. De wereldtitel die hij sinds zijn 14de begeerde, had hij vier jaar geleden in Egypte binnengehaald. Het was de titel in de open klasse. Het was een revanche op het moment dat ‘Cor’, zijn vader en zijn coach, nog niet erg in hem geloofde.

Die had hem destijds aangeraden maar goed zijn best te blijven doen op school, want een wereldkampioen zag hij niet direct in zijn zoon. Twee jaar later was Van der Geest senior een andere mening toegedaan. Er was wat veranderd in zoon Dennis en plotseling begon hij allerlei collega-talenten op de rug te gooien. Het kon nog wat worden met de jongen.

Het hoogste van het hoogste, het olympisch judogoud zoals Anton Geesink, Wim Ruska en Mark Huizinga dat voor Nederland veroverden, zat er voor Van der Geest niet in. In 2000 kende hij in Sydney het dieptepunt van zijn loopbaan. ‘Er stond veel druk op. Ik was de kersverse Europese kampioen. Ik had iedereen dubbel geworpen in die tijd. Ik was fit, maar ik deed het gewoon niet. Het ging faliekant mis. Het was echt beneden mijn niveau.’

Het debacle op de Australische mat, waar Huizinga goud greep, was wel de bagage waarmee hij vier jaar later olympisch brons kon pakken. ‘Wat ik daar heb meegemaakt, heeft me vier jaar later in Athene geholpen.’

Daarna kwam in 2005 de wereldtitel die de grootste honger naar succes bij hem stilde. ‘Het was heel mooi daar in Egypte de beste te zijn. Als je in de WK-finale je beste vorm ooit aan de dag legt. Sommigen doen het bij de open Helderse kampioenschappen. Ik judode bij de WK mijn beste wedstrijd ooit. Echt, dat was een enorme overwinning. Zeker voor het mannetje uit Bloemendaal waarvan ze zeiden: hij heeft het talent er niet voor.’

Met al die onderscheidingen op de mouw kwam het moment om de streep te zetten. ‘Bij deze’, zei Dennis plechtig voor de camera in Nieuwegein. ‘Ik stop ermee.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden