Nieuws EK Roeien

Het duizelt roeister Carline Bouw en nog is het niet genoeg voor goud met de acht

De derde plaats bij de EK in Glasgow, meer zat er niet in voor de Nederlandse roeisters in de acht. Ze hadden alles gegeven. Maar het was niet genoeg voor het goud dat ze toch echt op de Spelen van Tokio 2020 hopen op te halen.

EK-finale voor de achten bij de vrouwen, met Nederland (links) op de derde positie. Beeld Getty

Na de derde plaats van de Nederlandse roeisters moest José van Veen, een roeister van 1.95 meter, er aan te pas om collega Carline Bouw op de kade te ondersteunen. De bronzen EK-medaille, het resultaat van een uitgeklede finale waarin de acht Nederlandse vrouwen laatste werden in een veld van drie boten, had veel gevraagd van de vrouw die nog maar negen maanden geleden moeder werd.

Bouw (33), een frêle verschijning, keerde met haast terug in het toproeien, ‘omdat die ene medaille ontbrak’ en ‘omdat er niets mooiers is dan het geluid van een veld van achten’. De kersverse moeder verscheen weer in de botenloods van de Amsterdamse Bosbaan. ‘Omdat ik wil winnen’.

Ze haalde in Londen (2012) olympisch brons met de vrouwenacht. Vier jaar later, op het Lagoa Rodrigo de Freitas, een binnenmeertje in Rio de Janeiro, maakte zij deel uit van de dubbelvier die zilver veroverde. In Tokio, over goed twee jaar, wil Bouw het olympische goud omgehangen krijgen. ‘Ik wil nog een keer de allerbeste zijn. Met deze groep van vrouwen kan het absoluut’, was haar stelling langs het roeiwater van Strathclyde County Park, waar Glasgow het roeionderdeel van de Europese kampioenschappen heeft ondergebracht.

De Nederlandse veteraan duizelde het na afloop. Een inspanning van ruim zes minuten, met aan het eind een slagfrequentie van boven de 40 per minuut, had haar uitgeput. Er was meer. Ze is de vervanger van Veronique Meester, de vaste vrouw op slag, die coschappen is gaan lopen en pas na de WK van september, in Bulgarije, zal terugkeren, voor de route naar Tokio 2020. Bouw zat op bakboord, maar is de boordroeier over de andere kant, stuurboord.

Dit voorseizoen won de Nederlandse acht de wereldbekerwedstrijden van Belgrado en Linz. Daarna werd, wegens het tijdelijke forfait van Meester, de opstelling veranderd. De suprematie was voor even weg. Het bewijs daarvan kwam bij de Europese titelstrijd in Glasgow, waar Roemenië, de eerder verslagen wereldkampioen, weer te sterk was. Ook Groot-Brittannië bleef Nederland voor.

Selectiewijze

Voor bondscoach Josy Verdonkschot is het allemaal leerproces en selectiewijze. Hij werkt met liefst 28 vrouwen voor zijn olympische prioriteitsploegen: de acht, zo mogelijk de vier zonder (een nieuw olympisch onderdeel), twee boten met scullers (twee riemen) en een lichte boot. In september sluiten nog eens tien vrouwen uit talentonderdelen aan. Zij deden deze zomer mee aan de WK onder 23 jaar en de Universiade. ‘Het zijn kansen voor jonge mensen om te excelleren. Want we moeten na 2020 ook weer verder.’

Met al die gretige vrouwen kan naar hartenlust geschoven worden, zodat in de zomer van 2019 definitieve teams geformeerd kunnen worden. ‘Dan moet er continuïteit komen en mensen dienen dan te integreren’, aldus de bondscoach. En is er geen ruimte meer voor een stoelendans.

Op de WK in Oostenrijk (Linz) moet er gekwalificeerd worden voor de Olympische Spelen van een jaar later. De huidige vrouwenploeg is gewend aan de ingrepen van Verdonkschot, de roeiprofessor. Ze noemen het ‘de wet van Josy’. ‘Ik zou op boeg kunnen belanden’, lacht Bouw, als haar wordt gevraagd naar de opstellingsmogelijkheden die de ervaren Limburger hanteert.

Boordroeiers Elsbeth Beeres en Laila Youssifou voeren zaterdag een sterke finale in de twee zonder. Ze veroverden in de Schotse ochtend zilver. Ze hadden in Poznan vorige week nog in de wereldtitelstrijd onder 23 kunnen roeien, maar Verdonkschot gaf hun geen toestemming. ‘Ze hebben hun overwinningsmoment bij de onder 23 al eens gehad. Zij moeten nu verder. Je leert ook van een minder resultaat, in een sterker veld.’

Beeres en Youssifou, met haar Ghanese wortels een opvallende verschijning in het weinig gekleurde wereldje van het toproeien, praatten in Strathclyde vrijuit over de keuzepolitiek van Verdonkschot. Lachend: ‘We horen wel waar we worden ingezet. Als atleet heb je bij Josy niet zoveel te kiezen. Maar waar we komen, maakt ons ook niet zoveel uit. Het gaat erom hoe we ’t hoogst komen. Maar let wel, ons huidige nummer, de twee zonder, is het koninginnennummer van het vrouwenroeien. Nergens is de concurrentie groter.’

Een vrouw die de verhuiswoede waarschijnlijk aan zich voorbij zal zien gaan is José van Veen. Zij is 32, met een afgeronde studie, en een roeiprof in het dagelijks bestaan. Ze traint zes dagen per week op de Bosbaan, als er geen buitenlands trainingskamp op het programma staat.

Van Veen is met haar krachtige haal de motor van de Nederlandse acht. Als het om power en souplesse gaat, dan is zij, met haar 1.95 lange lichaam, de onmisbare krachtbron in het middenschip. In haar ambitieuze agenda staat ook de jacht op het Nederlands record op de roeimachine, de ergometer. Daar heeft zij 6 minuut en 31 seconden staan voor de 2 kilometer, een halve tel langzamer dan de 6.30,6 van oud-wereldrecordhoudster Hurnet Dekkers. Ondanks alle jeugdige aandrang is Van Veen haar plaats zeker.

Alleen goud Keijser en Paulis

De Nederlandse roeiploeg pakte bij elkaar zeven medailles bij de EK roeien. De enige gouden medaille ging naar de Nederlandse roeisters Marieke Keijser en Ilse Paulis. Zij wonnen de Europese titel in de lichte dubbeltwee. Paulis pakte twee jaar geleden olympisch goud met Maaike Head. Head stopte daarna met roeien omdat ze de voorkeur gaf aan de opleiding chirurgie. Bij de mannen pakte de Holland Acht de zilveren medaille. De Nederlandse roeiers troefden Roemenië af in de strijd om de tweede plaats achter het oppermachtige Duitsland, dat zoals verwacht de Europese titel binnenhaalde. 

Goud voor het Nederlandse duo Wise Paulis (links) en Marieke Keijser in de lichte dubbeltwee. Beeld EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.