Het dilemma, kiezen tussen het gevoel en het verstand

Ugur Yildirim beslist volgende week of hij voor Turkije of voor Nederland zal voetballen. Het wordt een moeilijke keuze, tussen het gevoel en het verstand....

Maar Boussaboun heeft dus nooit hoeven kiezen. Simpelweg omdat de spits van NAC (vanaf volgend seizoen Feyenoord) de concurrentiestrijd met Ruud van Nistelrooij en Roy Makaay nimmer zou hebben gewonnen. 'Ik ben bereid ergens voor te knokken, maar dat zou een oneerlijk gevecht geworden zijn.'

Omdat het Nederlands elftal nimmer een serieuze optie voor hem is geweest, verbond hij zich vorige maand aan het Marokkaanse elftal. Zijn debuut heeft hij er inmiddels op zitten. En hij kan er nog van nagenieten.

Want al was het 'maar' een oefenduel tegen Navarra - een samenraapsel van Spaanse profs - de bruisende atmosfeer, het hartstochtelijke gezang van de eigen fans en het Marokkaanse volkslied maakten heftige emoties bij hem los. 'Plotseling besefte ik daar op het veld dat ik aan het spelen was voor mijn geboorteland', zegt hij zacht.

Als Boussaboun (25) praat, waan je je niet in zijn geboortestad Tanger, maar in een Haagse volksbuurt. Zijn accent dankt hij aan zijn jeugd in de Spoorwijk en zijn voetbaljaren bij Laakkwartier, de club waar hij tot wasdom kwam. Alles is Nederlands aan hem, al verraden zijn donkere krulletjes een andere afkomst.

Hij is vernederlandst, geeft hij grif toe, maar toch mist hij Marokko nog vaak. Daar behoren trots en respect (voor ouderen) nog wél tot cultureel erfgoed, iets dat hij hier nog maar zelden bij kinderen bespeurt.

In Marokko smult hij van de manier waarop internationals in propvolle stadions worden onthaald. 'De spelers zijn helden die op een voetstuk staan. Het Marokkaanse volk leeft voor het voetbal. De mensen staan als één man achter het team. Die trots mis ik hier een beetje.'

De trots die Boussaboun in Marokko terugvindt, is volgens Ali Topsan ook in Turkije een groot goed. 'Elke club heeft ik-weet-niet-hoeveel fanshops, de sportpagina's van kranten worden verslonden. Mensen staan met hun club op en gaan ermee naar bed', zegt Topsan, voor de Turkse voetbalbond in Nederland als scout actief.

En laat nu één Turkse Nederlander de sportpagina's domineren: Ugur Yildirim. Kranten schrijven over de 'vrije-trappenkoning van Europa', spreken van een revelatie. De roep om Yildirim in het Turkse elftal gonst door het land.

Het was dan ook wachten op het moment dat bondscoach Yanal de flegmatieke buitenspeler van Heerenveen zou selecteren voor diens eerste interland. Op 9 februari debuteert Yildirim tegen Tunesië. Tenminste, als het aan Turkije ligt.

Want ook de Nederlandse bondscoach Marco van Basten is al lange tijd gecharmeerd van Yildirim. Daarom hebben de twee binnenkort een gesprek in Zeist. Yildirim beseft dat hij in een luxe positie verkeert. 'Dat streelt me, maar het is tegelijk een groot nadeel. Ik moet namelijk een zeer lastige keuze maken.'

Boussaboun en Yildirim zijn slechts twee voorbeelden van spelers die twee paspoorten bezitten, en maar één optie hebben. De FIFA heeft bepaald dat een voetballer voor slechts één nationaal A-elftal mag uitkomen. Overstappen kan niet: eens gekozen blijft gekozen.

Slapeloze nachten heeft Yildirim (22) er naar eigen zeggen niet van, maar de kwestie houdt hem wel bezig. Het is alsof zijn hart en zijn gevoel op zijn schouders zitten en hem tegenstrijdige adviezen influisteren. Zijn hart raadt hem aan te kiezen voor Turkije, zijn gevoel zegt Nederland.

Maar had het er ook niet alle schijn van dat Roda-speler Sonkaya als eerste Turk in Oranje zou debuteren? En speelde Marokkaan Said Boutahar ook niet diverse keren in Jong Oranje?

Het shirt van het Nederlands elftal hebben tot nu toe nog maar weinig allochtonen gedragen. Dries Boussatta, Amsterdammer met Marokkaanse roots, speelde eind jaren negentig drie interlands. Ook Marokkaan Khalid Boulahrouz uit Maassluis heeft drie caps en is een vaste waarde in de defensie van Van Basten.

Yildirim heeft zijn hele leven niets anders gedaan dan spelen in Nederlandse systemen. Dertig jaar geleden verlieten zijn ouders Konya, een stad in centraal Turkije, om zich te vestigen in Apeldoorn. Via de amateurs van Brink en Orden (nu SV Orderbos) en het eerstedivisievoetbal (Go Ahead Eagles) kwam hij terecht bij Heerenveen, waar hij ook indruk maakte in de UEFA Cup.

'Ik ben gewend aan aanvallend voetbal. Bij Heerenveen spelen we 4-3-3, net als Oranje doet. Als ik kijk naar welk systeem het best bij me past, moet ik dus voor Nederland kiezen.'

Topsan is het met hem eens. 'Turkije speelt 3-5-2, in dat systeem kan Ugur minder goed uit de voeten. Bovendien heeft hij aan de rechterkant concurrentie van Hasan Sas. Die speel je niet zomaar weg. Als hij voor Nederland kiest, zal het Turkse volk dat zien als een vorm van verraad. De mensen zullen denken dat hij Turkije links laat liggen. Nu is Ugur nog een held, maar dat kan snel veranderen.'

Het kan Yildirim weinig schelen hoe de buitenwereld op zijn keuze reageert. Gevoelsmens als hij is hecht hij meer waarde aan de mening van zijn gezin, familie en vrienden. Al benadrukt hij dat hij degene is die zich echt lekker moet voelen in zijn keuze.

Hoe graag Boussaboun het ook zou willen, van advies kan hij collega-aanvaller Yildirim niet dienen. 'Ik kan nu eenmaal niet in zijn hart kijken, ik weet niet wat er in hem omgaat. Het enige dat telt, is dat hij volledig achter zijn beslissing staat.'

Topsan weet zeker dat Yildirim voor Turkije kiest. 'De keren dat ik hem sprak, zei hij: Ali, ik ben een Turk, Turkije is mijn vaderland, hier ligt mijn hart. Als hij maar niet kiest om het kiezen. Hij is nog jong genoeg. En als hij zo goed is, selecteren ze hem over een paar jaar toch weer?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden