Het bruggetje is misschien de simpelste routine op de balk, maar Sanne Wevers vergat het

Het is mischien de simpelste routine op de balk: even achterover gaan. Maar Sanne Wevers, olympisch kampioen, vergat de beweging. En dus staat ze zondag niet in de WK-finale.

Sanne Wevers in actie op de balk Beeld Andre Pichette / EPA

De olympisch kampioen die de draad kwijt was. En dus sloeg turner Sanne Wevers, de winnaar van het goud op de balk bij de Spelen van Rio in 2016, woensdagavond in de Canadese catacomben de handen voor de ogen. Hoe had zij zo stom kunnen zijn.

In alle stress van de WK-kwalificatie was ze het verplichte 'achterover-element' vergeten; een eis die op balk 0,5 punt waard is. Juist dat halve punt had haar in de finale van zondag gebracht, de plek waar zij als olympisch kampioen en vicewereldkampioen hoort te staan.

Het mocht niet zo zijn. Door de misrekening, later viel het woord stommiteit, tuimelde Wevers ver buiten de topacht. De veertiende plek was beneden haar stand, hoewel ze vier jaar geleden, ook bij een naolympisch WK, als 56ste eindigde. Maar in Antwerpen was Sanne Wevers een talent dat door blessureleed nog nooit echt iets bewezen had en al bij de opsprong van de Belgische balk viel.

In Montréal droeg zij de kostbare kroon van Rio nog in haar tas. Dat gewicht bleek een last. De balkjury kon niet anders dan de Nederlandse favoriet af te wijzen voor de eindschouw van zondag. Wie op de balk van 10 centimeter vergeet achterover te gaan, krijgt vanzelfsprekend de 0,5-beloning van die speciale eis niet.

'Een bruggetje achterover was genoeg geweest', sprak het Nederlandse jurylid Jitske Vasbinder op afstand. Zij werkt voor de turnbond KNGU als topsportmedewerker en is de vaste vraagbaak voor alle technische moeilijkheden in een sport die van complexe regels aan elkaar hangt. Vasbinder had in Nederland de beelden bekeken.

Ze was ferm in haar oordeel. De 5,0 punten die Wevers als moeilijkheidsgraad (D-score) kreeg toegewezen, was correct. 'Voor mij is dat cijfer zonder vraagtekens.' Dat het zo lang - tien minuten - duurde voor de jury met die uitkomst kwam, had volgens Vasbinder te maken met het onverwachte. 'Het is nogal een zware straf. Iedereen gaat dan nog eens extra goed kijken, zeker bij een turnster als Sanne.'

De jury was ook strenger dan ooit. De nieuwe regels van de wereldgymnastiekbond FIG zeggen dat elke stapje op de balk zonder doel eentiende punt aftrek is. Een wankeling wordt progressief bestraft; van 0,1 via 0,3 naar 0,5. Vasbinder: 'Voorheen werd een kleine wiebel nog wel eens door de vingers gezien. Dat kan niet meer met de huidige code.'

Zo werd Sanne Wevers, de sportvrouw van 2016 in Nederland en wereldwijd geprezen voor haar gratie in de turnzaal, weer een sterveling die het ook niet komt aanwaaien. Vele olympische finalisten van vorig jaar hadden die lastige opdracht zien aankomen. Van de acht olympische finalisten van Rio ontbraken er vijf bij de Canadese afspraak.

Drie probeerden het, tegen de stroom in als het ware: de Roemeense Ponor, de Française Boyer en Wevers. Ponor en Boyer vielen. Wevers vergat een simpel element dat haar in de finale gebracht zou hebben, de plek in het Olympisch Stadion (van 1976) waar zij tot groot kampioen had kunnen promoveren. Zo deed Epke Zonderland het in 2013 en 2014. Na zijn olympische goud van Londen 2012 bevestigde hij zijn statuur door op rij tweemaal wereldkampioen te worden.

Wevers kampte met een lastig seizoen. Zij werd na Rio geleefd, ging van afspraak naar huldiging. Zo werd er zelfs een rotonde naar haar vernoemd in Oldenzaal. Ze genoot overal van.

Na een gezamenlijke wedstrijdtournee door Australië ging tweelingzus Lieke door naar Nieuw-Zeeland en Vietnam voor een vakantie gecombineerd met demonstratietrainingen. Lieke voelde zich na het olympische jaar fysiek en emotioneel gesloopt. Ze snakte naar rust. Toch mislukte ook haar optreden in Montréal. Ze turnde een strakke balkoefening, tot ze viel.

Zus Sanne durfde zich niet aan al die verplichtingen te onttrekken. Zij moest zich dit jaar haasten om de nieuwe code in een passende balkoefening te gieten. De gekozen opsprong bleek onhaalbaar op de korte termijn. Ze viel in Duiven tweemaal, in Parijs eenmaal. De wereld was dat niet gewend van Sanne Wevers.

Ze zei in haar nabeschouwing dat ze zichzelf meer rust had moeten gunnen. Want daar zijn naolympische jaren uiterst geschikt voor. Na de herfst begint al de voorbereiding op de WK van 2018 in Doha, waaraan de eerste kwalificatie-eisen voor de Spelen van Tokio 2020 zijn verbonden. De Nederlandse vrouwenploeg faalde in Montréal met nul finaleplaatsen. Bondscoach Gerben Wiersma moet aan de bak.

Gevloerd door fysieke malheur

Het lichaam van Eythora Thorsdottir (19) deed in de WK-kwalificatie niet wat zij zich voorgenomen had: twee finales halen. Op balk moest ze een afsprong met drievoudige schroef doen, 'maar die had ik drie weken niet kunnen doen door een ribblessure' en daarom lukte haar landing maar half. Het kostte de nummer twee van Europa op dit toestel een goede waardering. Ze eindigde als dertiende. Meteen daarna had Thorsdottir de opdracht haar vloeroefening te tonen. Het is een kür op de tonen van de Notenkraker van Tsjaikovsky, waarin zij een ballerina acteert die wordt neergeschoten en gewond rondstrompelt.

Tot de laatste sprongserie ging het tussen goed en vlekkeloos in. Maar toen zij haar slotsalto te veel vaart gaf, belandde ze buiten de mat. De straf was 0,3 punt aftrek, waarmee de Nederlandse, vol medicatie tegen pijn, achttiende werd. Dat was buiten de berekeningen van het Nederlandse kamp, waarin slechts Tisha Volleman met haar negende plaats op sprong (eerste reserve voor finale) voldeed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.