column willem vissers

Het briefje van Koeman, tranen, normaal en abnormaal

Het ophemelen van het briefje van Koeman dat leidde tot de late gelijkmaker van Virgil van Dijk tegen Duitsland, is flauwekul. ­Althans, dat vindt menig criticus. ­Natuurlijk had de boodschap met de slotfaseopstelling op andere wijze van A naar B kunnen reizen. En het was pure logica dat Van Dijk ­extra spits zou zijn.

Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om de schoonheid van het briefje, om de symboliek, om het vertrouwen van bondscoach ­Ronald Koeman in zijn assistent-trainers met hun denk- en schrijfwerk. Om het teamwerk. Om de kunst van het doorgeven desnoods, het beeldende karakter van de actie, tot het weggooien en vinden toe. Het draait om de romantiek, in een tijd waarin schrijven op papier een bijna zeldzaam fenomeen is, waarin schriftelijke communicatie meestal verloopt via een toetsenbord.

Hoe fijn is het om thuis een handgeschreven briefje te vinden op tafel. ‘Ik ben naar bed. Je bent lief.’ ‘Zet jij de vuilnisbak nog even buiten?’ We zoeken naar schoon- en puurheid, naar eenvoud, ook in de sport. Daarom is het speciaal als trainer Dick Advocaat op een donderdag in tranen uitbarst bij het in ontvangst nemen van het eerste boek van zijn vriend en voormalig assistent Cor Pot. Terwijl blondines en macho’s door het chique hotel in Wassenaar paraderen om de George Clooney van de Rijnmond (Pot dus) te feliciteren met zijn biografie, hoor je dat iemand zijn neus ophaalt in de microfoon. Advocaat dus.

Daarom werkt de lach van Frenkie de Jong aanstekelijk, alsof hij toevallig langskomt om een potje te voetballen. Daarom beklijft de blik van Luuk de Jong na de schitterende omhaal tegen Heerenveen zaterdag. Een doelpunt dat eigenlijk niet bij hem past, maar toch ook weer wel, want het is niet de eerste keer.

Wij laven ons aan de passie van het Zuid-Amerikaanse clubvoetbal. De hoogmis bijwonen bij Boca Juniors of River Plate, in Buenos Aires, is beslist aan te raden. Maar ze zijn af en toe helemaal gestoord daar, met hun overspannen gedoe van kijk ons eens bijzonder zijn, met hun doorgeslagen haat jegens elkaar. Aanschouw het filmpje van de bekogeling van de spelersbus van Boca door aanhangers van River, of walg van de vrouw die vuurwerk op het lichaam van een kind bindt, om controles te omzeilen.

Al dat grote, ongrijpbare en idiote, doet verlangen naar het kleine gebaar. Naar de aanvoerder van Oranje die graag naar de Keuken Kampioen Divisie kijkt, omdat hij dan voetballers ziet met wie hij vroeger bij Willem II voetbalde, toen hij nog niet de duurste verdediger ter wereld was. Die een briefje aanneemt, naar voren rent en een doelpunt maakt tegen Duitsland. Hij drukt en passant de scheidsrechter tegen de borst, als die hem vertelt dat hij tijdens de rust hoorde dat zijn moeder is overleden.

Jazeker, eigenlijk is dat volstrekt normaal. Maar het valt dermate op, dat het blijkbaar niet meer zo normaal is als we dachten met zijn allen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.