Heimwee naar vlakke Winschoten

Een stukje hardgelopen met Alberto Salazar, Amerikaanse marathonlegende uit de jaren tachtig. Het is 's ochtends vroeg en lekker koel langs de Rio Guadalquivir....

Salazar (41), die voor een sportkledingfabrikant werkt (het logo heeft hij op zijn linkerarm laten tatoeëren), is bij de WK in Sevilla om de marathon te zien. Zelf is hij tegenwoordig meer geïnteresseerd in afstanden die langer zijn dan 42.195 meter. In 1994 won hij de loodzware Comrades Marathon, een race over ruim tachtig kilometer in Zuid-Afrika.

We lopen in een rustig tempo en hij vertelt dat hij het geen goed idee vindt dat de IAAF de marathonlopers dit weekeinde op hete tijdstippen laat lopen. 'Ik hoor dat de start van de vrouwen van zeven uur 's ochtends naar negen uur is verplaatst, onder druk van de Japanse televisie. Dat is onzinnig. De mannen starten 's avonds, om zeven uur. Dan is het ook te warm.'

Zelf heeft hij in extreme warmte gelopen. 'Ik won in 1982 de marathon van Boston. Op die dag was het ook te warm. Ik moest langdurig vanwege heatstress worden behandeld. Ik heb maanden niet goed kunnen trainen. Maar het bleek geen breekpunt in mijn carrière, zoals bij andere atleten het geval is geweest.'

Als dit weekeinde langzaam zou worden gelopen, dan is er misschien nog niet zoveel aan de hand. 'Dan kun je het wel aan', zegt hij, terwijl hij versnelt.' 'Probleem is dat er altijd wel een of andere loper is tijdens dit soort kampioenschappen, die waaghalzerig op een schema onder de 2.10 uur gaat lopen. Moet je dan mee, of niet, dat is de vraag. Als je het doet, kun je je kapot lopen.'

We rennen inmiddels in een pittig tempo door het park bij het atletiek-stadion. De zon laat zich vandaag voor het eerst voelen. Salazar startte nooit tijdens een WK, wel liep hij tweemaal mee in een olympische race, nooit won hij een medaille. 'Ik was meer de man van de grote stadsmarathons.' Hij heeft als beste tijd 2.08.52 achter zijn naam staan.

In de VS, die ooit grote marathonlopers voortbrachten als Frank Shorter, Bill Rodgers en Salazar, komt niemand meer aan die tijd. '2.13, 2.14, dat is het maximaal haalbare.' De jeugd, zegt hij, kiest liever voor andere sporten; voor basketbal, football of honkbal. 'Teamsporten, waarin veel geld valt te verdienen.'

Die snelle tijd van 2.08.52 zal hij als 41-jarige uiteraard zelf ook niet meer lopen. Toch heeft hij nog een record op het oog. Er bestaat een stokoude wereldtijd over 100 kilometer, van zes uur en dertien minuten. Onlangs moest de Amerikaan enkele operaties ondergaan, nadat hij met een been in een open put was gelopen, maar nu is hij weer volop aan het trainen om dat doel te bereiken. '120 Kilometer in de week en elke dag een uurtje op de mountainbike.'

Waar hij die 100 kilometer gaat lopen, weet hij nog niet. 'Misschien weer tijdens de jaarlijkse wedstrijd in Winschoten, daar bevalt me het wel. Het Groningse land is vlak, het parkoers overzichtelijk.' Nog langere wedstrijden, zoals 24-uursraces op de baan, dat is niks voor hem. 'Ik zou gek worden van het steeds maar rondjes draaien.' Om nog maar te zwijgen over de ultieme lange-afstandsrace, de Spartathlon tussen Athene en Sparta, over 261 kilometer. 'Daar mis ik het uithoudingsvermogen voor.'

Genoeg gesproken. Alberto Salazar, ooit de marathonkoning van New York, heeft na de vlucht van gisteren wat extra kilometers in te halen. Hij gaat dus nog een rondje lopen. 'See you, maybe in Winschoten', zegt hij. Dan verdwijnt hij onder de bomen van het park.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden