Columnpeter winnen

Heerlijk, kasseistroken in de Tour. Heroïek moet je een handje helpen

Ook in 2014 gaat de Tour over kasseienstroken. Beeld Getty Images
Ook in 2014 gaat de Tour over kasseienstroken.Beeld Getty Images

Kort voordat vorige week het parcours van de Tour de France 2022 officieel werd gepresenteerd was dat parcours natuurlijk al gelekt naar de pers. Fascinerend proces, dat lekken. Vaak is een lek geen lek, maar een strategie om de geesten op te warmen c.q. rijp te maken voor het officiële gedeelte. In dat geval zou je het lek zelf als de ­officiële presentatie kunnen beschouwen. Dat deed ik dan ook.

Vermoedelijk was de opwarming der geesten noodzakelijk om de terugkeer van de Noord-Franse kasseien in het routeschema (etappe 5) als voldongen feit neer te zetten: het is een schok, maar het idee zal snel wennen! Geesten welke zich door niets of niemand laten opwarmen, vinden hun weg toch wel in het digitale riolenstelsel!

Soms bezoek ik de digitale riolen onder wielerland. Wat speelt zich af in de diepte? Ik moet zeggen dat het er zelfs daar beschaafd aan toe gaat. Er vliegt wel eens een complotdenker uit de bocht, maar over het algemeen durf ik te stellen dat de meest kwetsbare wielerliefhebber niet is toegerust voor een verblijf in het riool.

De kritiek op, dan wel de omarming van de kasseien­etappe in de Tour van volgend jaar was zowel bovengronds als ondergronds gelijkluidend. Voorstanders stellen dat een toekomstig tourwinnaar alles moet kunnen overwinnen, ook al kan die er op een bepaald terrein niets van. Tegenstanders zeggen dat op de kasseien ‘pech’ een veel te grote rol speelt, waardoor het een onzuivere krachtmeting wordt.

Je zou, generaliserend, kunnen zeggen dat dit ‘een clash’ betreft tussen de romantici en de puristen. De Tour is een drieweekse wedstrijd waarin de beste verondersteld wordt te winnen, maar door de krankzinnige opzet van het spektakel dat al meer dan een eeuw oud is zou je ook kunnen zeggen dat de winnaar een soort Stanley Livingstone is.

De Tour, wielrennen in het algemeen, is niet meer van deze tijd. In dit hoekje van de krant heb ik het eerder beweerd: de Tour is een onbeschaafd gedrocht. Het was, en is, complimenteus bedoeld. Puttend uit eigen herinneringen was wielrennen, de Tour en al die klassieke gedrochten, een vlucht uit het vertrouwde en doortimmerde. Het was een rit van nergens naar overal en vice versa.

Zo’n rit wil je niemand onthouden.

Dus ik ben voor de kasseistroken in de Tour. Natuurlijk, het zijn kunstmatig opgeworpen hindernissen. Zoals de hele topsport in feite een kunstmatig opgeworpen hindernis is. De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix danken hun grootheid uitsluitend aan de kunstmatigheid. Heroïek moet wel een handje geholpen worden.

De gretigheid waarmee tourorganisator ASO de kasseien presenteerde, en de gretigheid waarmee ze alvast participeerde op de kijkcijfers, de gretigheid waarmee ze de Tourhistorie exploiteert; alles wijst erop dat ze zich bewust is van haar eigen sterfelijkheid.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden