Heel eenvoudig, en toch opvallend

Of hij de nieuwe wereldkampioen wordt, valt te bezien. Maar in zijn eerste jaar in de Formule 1 verbetert Lewis Hamilton (22) het ene record na het andere....

Mark Misérus

De uitreiking van de Autosport International Awards was nog maar net afgelopen toen een 9-jarig jongetje een handtekening vroeg aan eregast Ron Dennis. Het ventje keek de baas van het Formule 1-team van McLaren strak in de ogen en zei: ‘Ik ben Lewis Hamilton en ik wil u laten weten dat ik op een dag in uw auto wil rijden.’

Sir Dennis antwoordde vriendelijk dat de jongen eerst maar eens wat races moest winnen en dat ze daarna verder zouden praten. ‘Kom over negen jaar maar terug’, schreef hij in het handtekeningenboekje. Maar stiekem besloot hij de jongen, van wie hij later zei: ‘He impressed the hell out of me’, op de voet te blijven volgen.

Dertien jaar later is Lewis Hamilton (22) hard op weg een ster te worden in de Formule 1. In alle vier races in zijn eerste seizoen behaalde hij een podiumplaats en elke week verbetert hij wel een nieuw record, meestal door zijn jonge leeftijd in combinatie met zijn opzienbarende prestaties. Hij is al de succesvolste debutant in de historie en kan, hoewel er nog dertien races zijn te gaan, de jongste wereldkampioen aller tijden worden.

Bovendien is hij zwart. Dat maakt hem al bijzonder. Hoewel Willy T. Ribbs 21 jaar geleden de eerste zwarte coureur was die in een Formule 1-wagen klom, werd die poging niet serieus genomen. Hamiltons situatie is anders, evenals de gevolgen die zijn komst in het circus hebben bewerkstelligd.

In Groot-Brittannië is hij, zeker na de gestaakte opmars van F1-rijder Jenson Button, bestempeld tot nieuwe sportieve hoop. Hij heeft zijn concurrenten, voetballer Theo Walcott en bokser Amir Khan, in hoog tempo achter zich gelaten.

Het imago van the boy next door voedt een deel van zijn populariteit. Hij behoort tot de middenklasse en roept herinneringen op aan Nigel Mansell. Ook die viel buiten de traditie van Britse coureurs met rijke ouders en nam een tweede hypotheek op zijn huis om zijn F1-carrière van de grond te tillen.

Marketingdeskundigen voorspellen dat Hamilton net zo veel waard kan worden als David Beckham en Tiger Woods. Beckham is een multinational op voetbalschoenen. Woods boorde met zijn donkere huidskleur een markt aan waarop het golf nooit greep had kunnen krijgen. Hij motiveerde Afro-Amerikaanse kinderen naar de sport te kijken en ook naar de green te komen en groeide zo uit tot het multiculturele gezicht van sportfabrikant Nike.

Hamilton zegt zich gevleid te voelen door de vergelijking, maar beschouwt zich niet als een tweede Tiger Woods. ‘Ik ben Lewis Hamilton, en dat is het.’ De coureur doet denken aan basketballer Michael Jordan, omdat hij zich niet genoodzaakt ziet zijn huidskleur te exploiteren. De uitingen van racisme waarmee hij als kind werd geconfronteerd, heeft hij altijd naast zich neergelegd. ‘Ik voel wel dat ik anders ben als ik een garage inloop, maar als ik me te veel ga bezighouden met dat gedoe over kleuren, werkt het averechts.’

Als hij een lans kan breken voor het donkere deel van de mensheid, zal hij het niet laten. Teambaas Dennis heeft al gewaarschuwd dat Hamilton zijn huidskleur niet te gelde moet proberen te maken, de coureur hoopt snel een einde aan de discussie te maken door wereldkampioen te worden.

‘De vergelijking met Woods snijdt geen hout’, zegt Allard Kalff. Volgens de autosportcommentator en racer houden de overeenkomsten tussen de twee op bij hun huidskleur en het imago van mooie, ambitieuze jongen. ‘De impact van hun aanwezigheid is totaal anders, want autosport is geen elitesport als golf. Hoewel veel mensen dat wel denken. Het gaat om hard racen. De rest eromheen is geld.’

Hamilton is volgens Kalff ‘gewoon een coureur die doet wat hij moet doen. Hij kan hard rijden en maakt optimaal gebruik van de goede auto. Dat is niet zo vreemd, want we moeten niet vergeten dat hij van jongs af aan door Dennis in de racefamilie is opgenomen.’

Drie jaar na hun eerste ontmoeting is Dennis al zo overtuigd geraakt van de kwaliteiten van de racer dat hij besluit hem te bellen. Vanaf dat moment financiert hij de loopbaan van Hamilton, die in diverse klassen het kampioenschap zal opeisen. Daardoor leert hij omgaan met diverse autotypes, elk met hun eigen specifieke afstelling.

Bewonderenswaardig vindt Kalff vooral dat de coureur hetzelfde ‘onbevangen jochie’ is gebleven dat hij in 2005 sprak toen die de Formule 3 Masters op Zandvoort had gewonnen. Want als Dennis eind vorig jaar bekendmaakt dat Hamilton het tweede stoeltje krijgt toegewezen achter de wereldkampioen, neemt de belangstelling van de pers voor de jonge rijder een enorme vlucht.

Als hij na de race in Bahrein bij het huis van zijn vader aankomt, ontwaart hij een nederzetting van cameraploegen, fotografen en schrijvende journalisten. Het heeft hem schrik aangejaagd. ‘De situatie was onwerkelijk. Ik kon de straat niet meer op en voelde me een gevangene in mijn eigen huis.’

Op het circuit van Monte Carlo blijkt hoezeer zijn populariteit in drie maanden is gegroeid. De knipselmap wordt niet gedomineerd door artikelen over Alonso, maar door stukken over de Engelsman, die zichtbaar geniet van alle aandacht. De fabrikanten van T-shirts en andere parafernalia trachten de schade in te halen en bedrukken in allerijl producten met de foto van de man met het spleetje tussen zijn tanden.

Om de drukte in eigen land te ontvluchten, overweegt Hamilton te verhuizen naar Monaco, waar bovendien het belastingklimaat hem gunstiger is gezind. Het voornemen wekt bevreemding, omdat het wordt gezegd door iemand die soms nog steeds niet kan geloven dat hij in chique hotels mag overnachten. Hamilton, die als kind op de bank moest slapen omdat zijn vader zich geen groter huis kon veroorloven, is zijn achtergrond nooit vergeten.

Als kind van 3 verlaat vader Anthony Hamilton met zijn ouders het kleine Caribische eiland Grenada om een bestaan in Engeland op te bouwen. Na de scheiding van zijn vrouw werkt hij voor drie bazen om de hobby van zijn oudste zoon te kunnen bekostigen. Hij is zelden thuis.

Als het kaartjesknippen voor de Britse spoorwegen erop zit, plant hij bordjes met ‘Te Huur’ in tuinen. Tijd om met Lewis mee te gaan als die weer eens ergens moet karten, is er eigenlijk niet. Elke minuut vrij is immers een minuut zonder inkomen.

Hoewel zijn vader zijn manager is geworden en het daardoor een stuk breder heeft dan vroeger, blijft bescheidenheid in het gezin het parool. In Engeland verplaatst Lewis – vernoemd naar atleet Carl Lewis – zich met een Smart en poetst hij de auto van zijn vader. De band tussen de twee is hecht. Elk vrij weekeinde keert de coureur terug naar huis, waar hij op zaterdagavond misdaadseries kijkt als CSI. Uitgaan doet hij liever niet.

Tussen de motorhomes in het rijderskwartier aan de azuurblauwe kust is hij te zien terwijl hij de rolstoel van zijn broertje voortduwt. Nicholas is verlamd, maar ziet de wereld met een lach tegemoet en klaagt nooit. Het is ook de boodschap die Hamilton wil uitdragen. Door Nicholas’ handicap heeft hij al jong leren relativeren. ‘Als ik denk dat ik problemen heb, denk ik eraan hoe moeilijk hij het heeft gehad.’

Het maakt Lewis Hamilton tot een opgewekte verschijning in de paddock. In het tijdschrift van het Red Bull-team heeft een waarzegster zijn gezicht geanalyseerd. Ze noteert: vreugde in zijn ogen, een mond die gulheid weerspiegelt en wenkbrauwen die vertellen dat hij zelf bepaalt hoe de weg naar het succes verloopt.

Als racer is Hamilton nog niet betrapt op smerige trucjes. Mocht hij het tot kampioen schoppen, dan is de leemte die Michael Schumacher heeft achtergelaten na zijn vertrek, opgevuld door iemand die in alle opzichten de tegenpool is van de soms geniepige en al te zelfverzekerde Duitser.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden