INTERVIEWSifan Hassan

Hardloopster Sifan Hassan: ‘Opeens had ik geen doel meer’

Met twee wereldtitels op zak was Sifan Hassan in de vorm van haar leven en een van de grote kanshebbers voor een dubbele olympische titel. En toen werden de Spelen uitgesteld. ‘Ik heb me een paar weken rot gevoeld’. 

Sifan Hassan, na vijf maanden Ethiopië terug in Nederland: ‘Misschien is het goed voor mij geweest. Ik had best veel stress.’Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Ze is zo lang weg geweest, dat haar manager Sander Ogink grapt of ze opnieuw geïntroduceerd moet worden. Dat hoeft niet, Sifan Hassan ziet er nog hetzelfde uit. Vrolijke ogen, half ingevlochten haar. Alleen geen trainingspak, de tweevoudig wereldkampioene van Doha draagt op Papendal een spijkerbroek.

Haar atletenoutfit bleef vaker in de kast, want ze trainde door het coronavirus veel minder dan normaal. Vier weken zou Hassan in Ethiopië zitten om te trainen. Het werden vijf maanden. Ze kwam deze week pas terug naar Nederland en vertrekt over een paar dagen naar het Zwitserse Sankt Moritz om het trainen op te pakken.

De 27-jarige atlete is momenteel zwervende. Hassan kan niet terug naar Amerika, waar ze woont en traint, omdat haar visum verlopen is. Dat probleem is nog steeds niet opgelost omdat er al maanden geen visums worden verstrekt. Het is ook de vraag of ze wordt toegelaten, omdat Amerika steeds meer op slot gaat.

In Ethiopië, het land dat Hassan in 2008 verliet om als vluchteling naar Nederland te komen, leek het veiliger dan in Amerika of Nederland. Hassan komt vaak in haar geboorteland voor trainingsstages op hoogte en besloot er maar te blijven. Ze kon ook niet meer weg toen er steeds minder vluchten gingen.

‘Er waren daar in het begin misschien een of twee besmettingen per dag. Ik ben daar geboren, dus het is altijd fijn om daar te zijn. Ik train daar goed omdat ik op hoogte zit. Maar vijf maanden is echt te lang. Ik kon ook niks ondernemen, omdat het virus ook naar Ethiopië kwam en veel veranderde. Ik huurde een appartement bij de hoofdstad omdat het allemaal zo lang duurde.’

Een verloren jaar

De wereldkampioene op de 1.500 en 10.000 meter zal op 15 augustus in Monaco meedoen aan de eerste ‘normale’ Diamond League-wedstrijd sinds de uitbraak van het coronavirus. Verwachtingen heeft Hassan niet voor die wedstrijd. Ze beschouwt 2020 als een verloren jaar. Haar motivatie om te trainen daalde tot een dieptepunt toen ze hoorde dat de Olympische Spelen een jaar werden uitgesteld. Met twee wereldtitels op zak was Hassan in de vorm van haar leven en een van de grote kanshebbers voor een dubbele olympische titel in Tokio. ‘Ik heb me een paar weken rot gevoeld. Ik had opeens geen doel meer. In maart en april heb ik weinig getraind. Daarna kwam de ramadan, waardoor ik ook minder trainde. En toen was het virus er ineens en ging alles in lockdown. Ik heb drie weken binnen gezeten.’

Hassan was naar eigen zeggen ‘heel erg bang’ om het virus op te lopen. Ze begaf zich amper op straat en deed in die periode alleen wat fysieke training. De atletiekbaan was dicht en hardlopen op de weg moest met een mondkapje. ‘Longen zijn heel erg belangrijk voor atleten. Ik heb ook niet geprobeerd naar buiten te gaan met een mondkapje. Ik wilde echt niet ziek worden. Ik was zo bang.’

Hoe ze er nu voor staat is een raadsel. ‘Ik train normaal twee keer per dag. Nu was dat één keer, of soms helemaal niet. Ik vind het niet erg als het straks niet goed gaat. Het is allemaal oké. Ik ga gewoon lopen in Monaco omdat ik het heb gemist om wedstrijden te lopen. Ik wil zien hoe het voelt.’

Uitgerust

Ze probeert het positief te benaderen. De WK van vorig jaar stonden laat in het seizoen op het programma en Hassan had daarna nog allerlei doelen, zoals het verbreken van het wereldrecord op de halve marathon. Rust was er niet. Nu wel. ‘Misschien is het goed voor mij geweest. Ik had best veel stress. Er was geen tijd om goed te herstellen, omdat de Olympische Spelen er alweer aan kwamen. Voor een atleet is rust belangrijk. Ik heb heel veel thuis gezeten. Films gekeken. Ik ben nu echt uitgerust.’

Dan kucht Hassan in haar vuist. Ze schrikt en lacht. ‘O, sorry.’ Ze neemt een slok van haar warme chocolademelk met slagroom. Ze kijkt haar manager, die het gesprek vanaf de zijkant volgt, plagend aan. Hassan blijkt het drankje besteld te hebben om hem te pesten. Hij let op zijn dieet, zij kan zich eindelijk weer storten op zoet voedsel (‘in Ethiopië hebben ze weinig zoete dingen’).

De twee hebben elkaar maanden niet gezien. Er was ook amper contact met Hassan te krijgen, volgens de manager door slechte wifi. Ze had wel regelmatig contact met haar coach Tim Rowberry, de Amerikaan die aanvankelijk ook in Ethiopië was om met haar te trainen. Hij vloog halsoverkop naar huis toen er steeds minder vluchten naar Amerika gingen. Ze heeft geen idee wanneer ze hem weer ziet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden