Interview Misja Harcksen

Harcksen hoopt op tweede kans in honkbalwalhalla

Misja Harcksen Beeld Hollandse Hoogte / VI Images

Op de Haarlemse Honkbalweek liep werper Misja Harcksen afgelopen weekeinde rond met een roze minirugzak die hij geen moment uit het oog mocht verliezen. Tijdens wedstrijden hing het rugzakje zelfs achter hem in de dug-out. Hoort er nou eenmaal bij als je debuteert in de Nederlandse honkbalploeg, zegt Harcksen. Hij kreeg van zijn teamgenoten ook nog een roze pruik en tutu cadeau.

Samen met buitenvelder Denzel Richardson is Harcksen op het toernooi, dat vrijdag begon en nog tot zondag duurt, een van de twee nieuwe gezichten in het Nederlandse team. ‘Hier doe je het voor’, zei hij zaterdag zichtbaar genietend. Na de afgetekende 7-0-overwinning op aartsrivaal Italië zwaaide hij naar de volle tribunes van het Pim Mulierstadion.

De Honkbalweek markeert een nieuwe fase in de loopbaan van Harcksen. Hij is pas 23 jaar, maar heeft al een heel honkballeven achter zich. Op 18-jarige leeftijd gooide hij ballen met zo’n 145 kilometer per uur richting slagman. Hij kwam op de radar bij scouts van clubs uit de Amerikaanse topcompetitie Major League. Eind 2013 tekende Harcksen een profcontract bij Los Angeles Dodgers, na recordkampioen New York Yankees de grootste honkbalclub van Amerika.

Het is ook de club van de Curaçaose werper Kenley Jansen, met een jaarsalaris van 8,5 miljoen euro momenteel de bestbetaalde Nederlandse sporter. Dromend van een soortgelijke loopbaan trok Harcksen naar honkbalwalhalla VS, zich realiserend dat hij wel onder aan de ladder moest beginnen.

Daar, in de zogenoemde minor leagues, is het honkbalbestaan allesbehalve romantisch. Filmmaker Robbert So Kiem Hwat volgde Harcksen in de VS voor zijn documentaire A Perfect Game. Het leverde een zeldzaam inkijkje op in het leven onder de Major League, waar glitter, glamour en jetset ver weg is.

Harcksen was in de documentaire bijvoorbeeld te zien tijdens ellenlange busreizen, reizend van het ene stoffige veld in het westen van Amerika naar het andere. Elke dag verliep volgens hetzelfde stramien: opstaan, honkballen en weer naar bed.

De salarissen in de minor leagues zijn laag, meestal net voldoende om onkosten te dekken. Straatarme spelers uit landen als Venezuela, Cuba of de Dominicaanse Republiek zijn berucht om het bestelen van teamgenoten. Het overkwam ook Harcksen. ‘Er zijn drie zonnebrillen van me afgepakt. Ach, je weet dat zoiets kan gebeuren’, zegt hij droog.

Iedere mindere dag kan ontslag betekenen; het lot van de meeste honkballers in de minor leagues en uiteindelijk ook dat van Harcksen. Na drie jaar kreeg hij vanuit het niets een telefoontje dat hij niet terug hoefde te keren.

Terugkijkend op zijn tijd in de VS heeft hij het gevoel geen eerlijke kans te hebben gekregen. ‘Dat heeft vooral met dat klotegeld te maken’, zegt Harcksen, refererend aan talenten die al voor veel geld zijn vastgelegd en daardoor een streepje voor hebben. ‘Tuurlijk: als je echt domineert geven ze je wel wat meer kansen, maar dan blijft het alsnog lastig.’

In Nederland keerde Harcksen vorig seizoen terug bij topclub Neptunus. Het werd een moeizaam jaar. Dit jaar speelt de Rotterdammer bij Oosterhout Twins in de luwte. In tien duels gooide hij 79slagmannen uit, het op een na hoogste aantal in de hoofdklasse.

Het was voor de Nederlandse bondscoach Evert-Jan ’t Hoen reden hem te selecteren voor de Haarlemse Honkbalweek. ’t Hoen speelde zelf vijf jaar in de VS. Hij kent het keiharde profleven goed.

‘Je moet daar ieder jaar een niveau stijgen’, zegt hij. ‘Misja bleef de hele tijd net hangen, terwijl er ieder jaar nieuwe spelers bijkomen. Als je dan niet omhooggaat, word je ontslagen.’ De bondscoach noemt het ‘een goede stap’ dat Harcksen heeft gekozen voor de Twins: ‘Hij gooit nu veel, dat is belangrijk voor zijn ontwikkeling’.

‘t Hoen hoopt dat Harcksen zich blijft door ontwikkelen met oog op de Spelen van Tokio in 2020. Gevestigde namen als Diego Markwell en Rob Cordemans zijn respectievelijk 37 en 43 jaar. ‘Je weet niet of zij er over twee jaar ook nog bij zijn. Misja moet bewijzen dat hij de nieuwe generatie is, die kans krijgt hij nu’, zegt ’t Hoen.

Harcksen heeft zijn vizier gericht op Tokio. Ondertussen hoopt hij op een herkansing in de VS. Zijn eerste ballen in Amerika gooide hij op topslagmannen van de Dodgers Justin Turner en Carl Crawford. Hij zat in een team met ‘beest’ en leeftijdgenoot Cody Bellinger, nu een homerunfenomeen in de Major League. Het zijn de vleugjes van het allerhoogste niveau die hem naar meer doen smaken.

Harcksen: ‘Honkbal zit in mijn hart en in Amerika gebeurt het. Ik heb daar ook geen moment heimwee gehad en ben nooit met tegenzin het veld opgestapt. Ik blijf gewoon hard werken. Meer kan ik niet doen, heb ik in de VS geleerd. Het enige wat je in het honkbal kunt controleren, is jezelf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.