InterviewYvette Broch

Handbalster Yvette Broch is terug aan het front, maar ze gaat niet meer over lijken

In 2018 brak Yvette Broch abrupt met tophandbal. Ze was op en moest ‘zichzelf terugvinden.’ Dat is gelukt. Ze zit weer bij de nationale selectie. Is ze nu de oude? ‘Ik moet zorgen dat ik lief blijf voor mezelf.’

Yvette Broch in de aanval tegen Zweden tijdens het WK van 2017 tegen Duitsland. Beeld EPA
Yvette Broch in de aanval tegen Zweden tijdens het WK van 2017 tegen Duitsland.Beeld EPA

Nerveus betrad handbalster Yvette Broch vorige week de kleedkamer van de nationale ploeg die zonder haar in 2019 wereldkampioen werd. Het waren zenuwen die niet bij haar vroegere status als ‘beste cirkelloper van de wereld’ pasten. ‘Ik voelde een bepaalde verwachting. Broch is terug. Hohoho. Ik ben totaal niet de speelster die ik voorheen was. Het was onzekerheid.’

Broch, 30 inmiddels en in december na twee jaar en vier maanden zelfgekozen pauze teruggekeerd op het handbalveld, was een speelster die in alles de grenzen opzocht. Niets was goed genoeg, alles moest beter dan best zijn. Het resulteerde in een burn-out die ze liever van een andere naam voorziet, al kan ze maar niet op de passende term komen. ‘Ik moest mezelf terugvinden. Daar ging het om.’ Door healing en een deal met de natuur kwam ze terug.

De 1.86 meter lange Broch, drie jaar met veel succes spelend voor het Hongaarse Györ, de beste club van de wereld, was in haar topjaren hard voor zichzelf en ook voor anderen. Dat is nu anders, vertelt ze op het trainingskamp te Papendal. ‘Ik ben veel rustiger in mijn hoofd. Ik ga niet meer over lijken en zeker niet meer over mijn eigen grenzen. Ik heb nu een eigen leven, naast handbal.

Extreem professioneel

‘Vroeger was handbal alles in mijn leven. Tien jaar als prof. Alles stond in het teken van de sport. Je leefde met een schema, van wedstrijd naar training naar toernooi. De agenda was bom- en bomvol. Nu is het heel anders. Dat voel ik echt als ik op het veld sta. Als ik een bal mis, dan kan ik daar niet meer wakker van liggen of boos over worden. Dat is wel een beetje voorbij.’

Het relativeren lukte haar in in het verleden niet. Ze kon nooit de rem vinden. ‘Ik geloofde ook heilig in mijn eigen weg. De manier waarop ik trainde, hard was voor mezelf en tot in het extreme professioneel was. Dat was voor mij de manier om de Champions League te winnen, om de beste cirkelloper van de wereld te worden.’

Broch had er ook succes mee. Ze won prijzen. Maar wat ze niet inzag, was hoe hard ze voor zichzelf was. Die houding was normaal geworden met de jaren. ‘Mensen hebben me gewaarschuwd. Yv, pak effe je rust. Het is te veel en te extreem. Maar ik hoorde dat gewoon niet.’

En toen zei haar krachteloos geworden lijf stop. Eind augustus 2018 kwam ze in tranen met de mededeling dat ze zich abrupt terugtrok uit het handballeven. Ze wilde andere dingen beleven; reizen, koken, schilderen, de natuur in, kamperen, een berg beklimmen, Expeditie Robinson, wonen op een Grieks eiland. Zelfs de wereldtitel van haar voormalige maatjes, in december 2019 in Japan, voelde ze geen moment als een gemis.

Broch: ‘Mijn vriend vroeg me of ik daar had willen staan, als ik had geweten dat we zouden winnen. Ik wilde daar niet staan, totaal niet. Ik had het echt niet willen inwisselen voor de dingen die ik in 2019 heb meegemaakt.’

Een klein jaar later, in november 2020, ging Broch toch weer eens kijken bij haar oude Franse club, Metz, waarmee ze altijd warme contacten had gehouden. In Nederland handballen, was geen optie. Te amateuristisch. ‘Als ik het doe, wil ik het wel goed doen. Ik heb het eerst een maandje stil gehouden. Stel dat je ontdekt: dit wordt het helemaal niet.’

In vijf maanden ‘kneiterhard trainen’ kreeg de Westlandse er 5 kilo spier bij. ‘Ik mis nog wel wat kracht. Power ja. Maar we hebben nog wel wat tijd’, is de toelichting bij haar tweevoudige ‘ja’ op de vraag of ze zich aan de olympische campagne van de Nederlandse handbalsters waagt.

Ze kent de bondscoaches, Manu Mayonnade en Katja Andrijoesjina, van haar club Metz. ‘Ik vertrouw op mijn trainer. Dat ik de balans bewaar. Af en toe hoorde ik dat stemmetje van: dit moet beter. Die stem is er lange tijd niet geweest. Er wordt weer meer van me verwacht. En dat merk ik dus. Ik moet dicht bij mezelf blijven, een grens aangeven. Ik moet zorgen dat ik lief blijf voor mezelf.’

Tranen bij Het Wilhelmus

Haar streven naar perfectionisme komt voor uit het modellenwerk dat ze korte tijd deed. Yvette Broch werd in 2008 tweede in Holland’s Next Top Model en betrad ze, tijdelijk, de wereld van de fotoshoots. ‘In mijn geval is perfectionisme bang zijn om fouten te maken, bang om dingen verkeerd te doen, om niet goed genoeg te zijn. In het modellenbestaan bestaat perfect niet. Ik was nooit goed genoeg. Dan kreeg ik echt te horen dat ik te dik was of mijn schouders te breed. Voor mij zat daar veel angst bij. Dat is toen wel gegroeid.’

Met een ander beeld van het leven en de sport is zij toegetreden tot de nationale ploeg die over drie maanden om olympisch goud gaat spelen. ‘De bondscoach vroeg me bij Metz twee maanden geleden of ik me weer beschikbaar wilde stellen voor de nationale ploeg, voor de olympische campagne. Toen ik weer begon was dat helemaal niet de bedoeling. De laatste twee maanden zat het idee in mijn achterhoofd en sinds vorige week wil ik heel graag mee, ja. Bij die interlands in Kroatië stond ik bij Het Wilhelmus te janken. Mijn eerste goal, tegen Brazilië, was voor mij ook een heel speciaal moment.’

Geen prik voor Broch

De nationale handbalploeg kreeg bij de stage op Papendal voorlichting over de op handen zijnde vaccinatie. Teamarts Diederik Oei deelde de informatie. Olympische sporters krijgen dezer dagen het Pfizer-vaccin. Yvette Broch verklaarde maandag zich niet te laten vaccineren. ‘We moeten niks. Ik kies ervoor dat niet te doen.’ Sjors Röttger, de algemeen directeur van het handbalverbond NHV, reageerde met de verklaring dat de sporter nu eenmaal het recht heeft het geboden vaccin te weigeren. De Japanse autoriteiten stellen vaccinatie ook niet als voorwaarde voor deelname aan de Spelen van Tokio die op 23 juli beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden