Handbal Dalfsen 36 - Venlo 23

Handbalclub Dalfsen sluit de deuren: zonder toppers is het niet te doen

Dalfsen stopt. De ambitieuze handbalclub voelt er niets voor om de tweede viool te spelen. Dat gevaar dreigt nu talenten steeds vroeger kiezen voor het buitenland. Dalfsen als kraamkamer is uit de gratie.

Nele Antonissen, de Belgische middenopbouwster van Dalfsen, is niet te stoppen door Venlo en scoort. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

De dorpsclub die met vaste hand het vrouwenhandbal regeerde in Nederland bestaat straks niet meer. Dalfsen, goed voor zes landstitels in de voorbije acht jaar, bracht vorige week het ­bericht naar buiten dat de stichting tophandbal er deze zomer mee ophoudt. Van de achttien speelsters ­waren er al tien bezig met een transfer of het definitief inleveren van het tenue. Vervangers waren niet te vinden.

Om het pijnlijke stervensproces wat te vertragen speelde de ploeg van coach Monique Tijsterman – zij maakte al in december bekend af te haken – een ijzersterke kwartfinale van de strijd om de eredivisietitel. Cabooter Venlo, in de competitie tweemaal de keurige winnaar, werd zondag in de play-offs door Morrenhof Jansen Dalfsen, zoals de club officieel heet, met liefst 36-23 afgedroogd.

In de tijdelijke speellocatie in Raalte – de hal in Dalfsen was gereserveerd voor een ondernemersbeurs – werd nu eens gedanst en gelachen. Zelfs de trommel van supporter Fred Snijder klonk vrolijk en opzwepend. Een voorzichtig ‘Dalfsûh’ werd gehoord.

Coach Tijsterman werd zondag 50 en dat hielp ook. Maar het was vooral een trendbreuk met een waardeloos regulier seizoen, waarin de topploeg van voorheen naar de zesde plaats was gezakt.

Curve afgebroken

Die curve naar beneden werd deze middag eindelijk afgebroken. Aanvoerder Jill Kooij durfde het zelfs over ‘de schaal’ te hebben, de beloning voor het Nederlands kampioenschap zaalhandbal. ‘We hadden, hoe gek het ook klinkt, energie gekregen van het bericht dat het bestuur deze week naar buiten bracht’, vertelde Kooij na de zege op de Limburgers. Haar gezicht stond ­extra breed van de lach.

‘Dan had ik dat bericht beter na ­wedstrijd één naar buiten kunnen brengen’, was het wat cynische ­commentaar van bestuurder Adri van ­Leeuwen. Hij geldt samen met manager René Cloo, die in 2016 stopte, als de man die de handbaldroom van de dorpsclub tot leven bracht.

In 2016 moest Van Leeuwen ook al naar de media; toen om te vertellen dat het geld op was en dat het handbalavontuur ten einde was. Destijds sprong PEC Zwolle United, de maatschappelijke tak van de voetbalclub, bij. Erben Wennemars, de schaatser, maakte zich druk om zijn handbalclubje te redden.

‘Twee keer dat verhaal vertellen, doe je liever niet’, sprak Van Leeuwen zondag. Nu ging het niet om geld. ‘Er is plenty geld. We hebben anderhalve ton sponsoring. Maar we worden gesponsord om een topclub te zijn. Niet om degradatiekandidaat te worden. Dat kan ik ten opzichte van die sponsors niet maken.’

Bundesliga

Het echte probleem ligt in de beschikbaarheid van handbalsters van niveau. Dalfsen was een ploeg waar meisjes van de Handbal Academie van Papendal een tussentijdse carrièremove maakten. Niet met 18 jaar naar het buitenland, maar nog wat aansterken in eigen land bij een ploeg die elk jaar Europees speelde en technisch, snel handbal speelde, waarmee Nederland nu zelfs wereldwijd naam maakt. Angela Malestein, Kelly Dulfer, Lynn Knippenborg en Martine Smeets zijn A-internationals die de Dalfsen-route volgden.

‘Maar nu is aanvulling niet meer te vinden. Noem mij twee cirkellopers in Nederland die bij ons kunnen aantreden’, aldus Van Leeuwen. Er zijn ­jonkies, maar bij Dalfsen willen ze de besten die meteen inzetbaar zijn. Twee jaar geleden stopte Fabienne Logtenberg, een echt clubmens. Zij werd opgevolgd door Jill Kooij uit Amsterdam, die naast haar al twee jaar warm liep. Kooij gaat nu weg naar de Duitse ­Bundesliga, naar Neckarsulm, waar zij Ana Pavkovic (ex-Dalfsen) en Michelle Goos gaat treffen.

Kooij: ‘Daarvoor ben ik vier jaar geleden hiernaartoe gegaan. Als de tussenstap om dan naar Duitsland te kunnen. Mijn type handbal, voor de bal en de man gaan, past daar. Ik ben er klaar voor.’

Haar huidige maatje op de cirkel, de Noord-Hollandse Dominique Koppe, wist ook wat haar te doen stond. Zij stopt, haar wacht een zware studie. Daarmee eindigt het instroom-uitstroomverhaal van Dalfsen.

Van Leeuwen: ‘De speelsters van de Handbal Academie gaan steeds jonger naar het buitenland, vooral naar het eerste en tweede niveau van Duitsland. Dat is hun goed recht. Maar zo kunnen wij niet meer de topclub zijn die wij willen zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden