Nieuwshandbalbondcoach Mayonade

Handbalbondscoach Mayonnade mocht vanwege corona drie maanden niet werken

Dat deed pijn bij Manu Mayonnade, de architect van de Nederlandse vrouwenwereldtitel in Japan mocht drie maanden zijn huis niet uit. De energieke Franse handbalcoach verpieterde in Metz.

Manu MayonnadeBeeld BSR Agency

‘Het was de voorbije maanden vreselijk in Frankrijk. Je moest in de coronacrisis thuisblijven en je mocht slechts een uurtje, met geldige reden, de straat op. Het ging ver. De regering was zeer streng. De staat betaalt onze speelsters (86 procent). Omdat die nu niet kunnen werken. Onder die omstandigheden had ik niet het recht met hen over handbal te spreken. Anders verviel de tegemoetkoming’, zo schetst de coach de toestand van de voorbije maanden.

Het was haast kafkaësk. ‘Martine Smeets, mijn Nederlandse speelster bij Metz, mocht best aan mij vragen wat ze zou moeten doen om fit te blijven, maar ik mocht haar geen antwoord geven. Alleen hallo zeggen. Gold voor iedereen. Online instructie, niet gedaan. In de zaal trainen, dat is er bij ons niet bij. Mijn clubteam Metz staat al drie maanden werkeloos aan de kant. Dat is toch een merkwaardige regel in Frankrijk. In Nederland zijn de regels gelukkig minder streng.’

Handen en bal ontsmetten

Als bondscoach van Nederland, de man die in december in Kumamoto zijn team naar de in de slotseconden gewonnen WK-finale voerde, was Mayonnade half mei maar wat graag naar het Nationaal Sportcentrum Papendal gekomen, waar een veertiental internationals zich verzamelde om onder de bekende corona-restricties (1,5 meter, gezondheidscheck, handen en bal ontsmetten) de training te hervatten.

Manu mocht niet. Franse regels. Op straffe van inhouding van zijn salaris. ‘De Franse overheid en de stad Metz betalen mijn loon. Ik heb niet het recht te werken. Feitelijk dezelfde regels als voor de speelsters. Ik heb wel contact met de Nederlandse assistent-coaches, ik kijk mee via een videoverbinding. 

‘Zag vorige week dat Estavana Polman was aangesloten bij de ploeg. Ik heb appcontact met speelsters, bel met ze, maar ik kan ze niet in het echt spreken, zaken van het WK doorspreken die misschien verbetering zouden behoeven. Zoals onze verdediging.’

Pijnlijk karwei

Mayonnade zou anders in deze maand juni de eerste weken van de olympische voorbereiding van zijn team hebben gedaan. Hij had de selectie van achttien naar veertien handbalsters moeten terugbrengen, een pijnlijk karwei. Maar hij zag er naar uit.

‘We waren in Japan bij het WK gegroeid in kracht en vorm. Ik ken de reden waardoor wij die wereldtitel hebben gegrepen. Dit team heeft gevochten, terug geknokt op moeilijke momenten. Onze conditie was in maart nog goed tot uitstekend. We hadden geen enkele blessure in onze selectie. Uitzonderlijk, hoor. Dit in tegenstelling tot andere nationale teams. Nu moeten we een jaar wachten voor de Spelen van Tokio aanbreken. We weten niet wat er allemaal gaat gebeuren. Gelukkig is onze dynamiek dik in orde.’

De enorme vreugde na het behalen van de wereldtitel – het handbalteam werd via een reglementair geitenpaadje gekozen tot sportploeg van 2019 – lekte na de kerst weg, toen alle speelsters weer naar hun buitenlandse clubs afreisden. ‘Daarom zagen we ook zo uit naar de eerstvolgende interland, die tegen Spanje, onze WK-tegenstander, in Rotterdam op 29 maart. 

Uitverkocht huis

‘Het was een uitverkocht huis. Meer dan tienduizend fans zouden ons ontvangen. Ik ben zo teleurgesteld over het afgelasten van die wedstrijd. Al mijn speelsters waren zo opgewonden om voor hun thuispubliek te verschijnen. We hebben de kans niet gekregen. Ik hoop dat zo’n wedstrijd er toch nog van komt.’

Hij schetst dat de dagen met grote afstand van die geweldige handbaldagen in Japan zwaar zijn geweest. De euforie van het erepodium is weggeëbd. ‘Maar één ding staat vast: ik ben voor de rest van mijn leven wereldkampioen en dat geldt evenzeer voor mijn team. Dat nemen ze ons nooit meer af.’

Vorige week was de jonge Franse coach (37) weer in zijn handbalmodus. Hij bezag de loting voor de Europese titelstrijd van december in Noorwegen met tevredenheid. Als tegenstanders kwamen Hongarije, Kroatië en Servië uit de wijnkoelers. In de hoofdronde lijkt thuisland Noorwegen de grootste tegenstander.

Grote kracht

Vurig klinkt het: ‘We gaan heen om te winnen. Met die ambitie zullen we in onze speelstad Trondheim verschijnen. Ik zelf heb nog nooit een EK gecoacht. Daar heb je te maken met de grote kracht van het Europese handbal. Verliezen van Slovenië, het kan zagen we bij het WK, en winnen van Noorwegen, Rusland en Spanje, dat deden we ook in Kumamoto.

‘We moeten hard werken de komende tijd. Veel speelsters, Laura van der Heijden, Angela Malestein, Lois Abbingh, Delaila Amega, Tessa van Zijl, Debbie Bont en Danick Snelder hebben een nieuwe club. Dat is wennen, zeker in deze tijden waar echt handbal nog steeds niet gespeeld kan worden. 

‘In september gaan we elkaar weer zien. Daar reken ik op. Als we een goed Europees kampioenschap spelen, is het team klaar voor de Olympische Spelen van zeven maanden later.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden