ReportageHerstart handbal

Handbal op afstand, dat was ‘niet chill’

Voor de handbalsters had de versoepeling van de coronaregels geen dag langer op zich moeten laten wachten. Sterker, ze zochten in de training van dinsdag al het duel met elkaar op.

Beeld Klaas Jan van der Weij

Esma Staal passt op de hoogspringende Pipy Wolfs. Die scoort. De twee springen in elkaars armen. Daarna is er een groepshug van het winnende ploegje van de Handbal Academie. Aan sociale afstand houden wordt acht uur voor de officiële versoepeling van de coronaregels even niet gedacht.

De bondscoach, Ricardo Clarijs, staat er bij en zegt dat het goed is. Maanden hebben de academiemeiden, veelal jeugdinternationals, zich meer dan keurig gehouden en nu, deze laatste dag van dat zware corvee, laat de trainer voor een aantal minuten de teugels vieren. Er is een wedstrijdje, full contact. Die kleine fractie van burgerlijke ongehoorzaamheid, hier in de Multihal van Nationaal Sportcentrum Papendal, zal niemand hem euvel duiden.

Clarijs weet ook dat niet in één keer de rem eraf kan in zijn sport. Na maanden van elkaar ontlopen op het veld, niet aanraken is een hele opgave in deze duelsport, mag er per 1 juli weer gekleund en gebeukt worden, aan de rand van het doelgebied bij voorkeur. De zijstapjes, de snelle passeerbewegingen, het flitsende passenritme, ze zijn niet zomaar terug. Het gevaar van blessures ligt gluiperig op de loer.

Afgevoerd

Dat wordt deze middag, op de enige training in een week tijd, duidelijk. Talent Kim Molenaar gaat uit het niets door de eerder geteisterde rechterenkel en wordt, door zus Lynn, afgevoerd naar de EHBO-post van het plaatselijke ziekenhuis. Anderhalf uur later kan Roos Daleman ook niet verder. Ze zakt door de rechterknie.

‘Ik had vier maanden geleden al een botkneuzing in de knie. Maar in de coronatijd zat ik thuis, kon niet naar de fysiotherapeut en de spierkracht in het bovenbeen is niet van het vereiste niveau’, zo beoordeelt Daleman de kwetsuur aan het rijkelijk van tape voorziene kniegewricht. ‘Ik moet eigenlijk rust nemen. Maar ik handbal zo graag’, voegt ze eraan toe.

‘Roos had beter haar huiswerk moeten doen. Ze heeft haar oefeningen te weinig gedaan’, oordeelt coach Clarijs.

Hij zegt dat er hooguit enkele speelsters zijn die, op afstand, te weinig hebben gedaan, maar de meesten waren zeer ijverig en soms overijverig. Neem Zoë Sprengers, viervoudig A-international, die per 12 juli een contract aangaat met het Duitse Leverkusen. ‘Te ambitieus. Te veel gedaan’, zegt Clarijs als hij hoort dat Sprengers heeft te kampen met een oude blessure, een jumpers knee. Ze heeft thuis in Wognum hardgelopen op asfalt. ‘Ja joh. En ik houd eigenlijk helemaal niet van hardlopen.’

Instructiefilmpjes

Clarijs moest na de noodstop van zijn Handbal Academie, op donderdag 12 maart, zijn speelsters op afstand coachen. Hij vreesde voor coronakilo’s. Ze kwamen niet aan. Onsjes mogelijk. Hij stuurde instructiefilmpjes rond via WhatsApp. Bij teruggestuurde beelden van zijn ijverige leerlingen gaf hij commentaar. Het was geen echt medicijn voor zijn speelsters. ‘Die tijd was niet chill’, zegt Sprengers.

Zij mocht half mei aansluiten bij de nationale A-ploeg die in stukken en brokken op het Nationaal Sportcentrum arriveerde. De toppers, inclusief Estavana Polman en Lois Abbingh, mochten twee keer per week los. ‘Een derde training mocht ik niet doen van Ricardo’, zegt Sprengers.

‘Bij de A-ploeg hebben we de regels heel streng gehanteerd’, zegt Clarijs. Anderhalve meter was 150 centimeter. ‘Het is lekker vrij schieten, maar naar dit type handbal, elkaar aanpakken en er vol voor gaan, heb ik uitgekeken’, is de opvatting van Sprengers als zij om kwart over 4, na drie uur training, zit bij te komen. ‘Ik ben in conditie, maar niet in wedstrijdconditie.’

De A-ploeg, wereldkampioen in 2019, is teruggekeerd naar de buitenlandse werkgevers. Beloften Nyala Krullaars en Lynn Molenaar, in Deense en Duitse dienst, doen op Papendal nog een middagje mee. ‘Het is onze opdracht, als handbalverbond, om alle talent een geschikte training aan te bieden’, is de verklaring van Clarijs.

Voorzichtig

Hij pakt het voorzichtig aan. De rest van deze week is, ondanks de lonkende vrijheid per 1 juli, vrij. Volgende week is er opnieuw slechts één training. Daarna is het, als zomerklas, tweemaal trainen per week, maar wie twee weken vakantie boekt is vrijgesteld. Het hoofd moet even leeg, ook bij ambitieuze junioren, weet de bondscoach die hen deze zomer in topvorm had willen zien voor het WK onder 20. Dat is tot december uitgesteld.

De training op Papendal geschiedt in twee groepen. Veertien was het maximale aantal, tot en met dinsdag. De krachtruimte en de sporthal zijn daarom het verdeelde terrein voor de 26 speelsters. Dat ze af en toe boven op elkaar vliegen, is nog eventjes tegen de regels, maar voor het begrip komt coach Clarijs nog even met het onbegrip van de binnensport aangezet. ‘Dit zijn meiden tot en met 18 jaar. Die mochten in de buitensport alles. Aanraken, duwen, kleunen. Hier mochten ze alleen maar naar binnen, omdat ze tot de Nederlandse topsport behoren. Anders was dit niet eens mogelijk geweest.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden