Hamilton doet alles goed in zinderende finale

Als Michael Boogerd, gisteren wéér op dreef, zo zou hebben gereden als Lance Armstrong in de finale van Luik-Bastenaken-Luik, dan was het oordeel vermoedelijk weer snel geveld: tactisch dom, te vroeg te veel laten zien, overmoedig....

Nog juist binnen de minuut van zijn vroegere ploeggenoot passeerde Armstrong gisteren als 20ste de finishlijn. Amper een kwartier voordien deed de, toen nog vooroprijdende, Amerikaan al fietsend een aerobics-oefening die leek te duiden op machtsvertoon. Maar zo geweldig goed bleek de viervoudig Tourwinnaar zondag nu ook weer niet.

'Van mij had hij mogen winnen', zei Hamilton later over het moment waarop zijn vroegere 'baas' kort voor de voorlaatste beklimming voor de aanval koos. In gezelschap van de Kazach Alexandre Shefer en de Spanjaard Samuel Gonzalez Sanchez leek Amstrong op de Côte du Sart Tilmann de beslissende slag te slaan.

Als 'bitterzoet' ervoer Hamilton dat moment. Zelf had de kopman van de Deense CSC-ploeg heel goede benen, maar als er dan toch iemand anders moest winnen dán Armstrong maar. 'Hij is mijn vriend. Bij US Postal heb ik veel van hem geleerd.'

Nabij Luik bleek de leerling sterker dan de meester. Een zinderende finale van Luik-Bastenaken-Luik, een van de mooiste van het afgelopen decennium, leverde een door weinigen voorspelde winnaar op. Waar Armstrong zichzelf overschatte, deed Hamilton in de slotkilometers alles goed. Een daverende solo bleek de eveneens sterke Spanjaard Iban Mayo (tweede) en Michael Boogerd (derde) te machtig.

In een appartementencomplex in het Spaanse Gerona kan deze week een interessante post-wielerkoers-discussie worden gevoerd. Armstrong en Hamilton (voorheen ploeggenoten) zijn zo ongeveer buren. Armstrong is de man die (niet ten onrechte) overtuigd is van zichzelf, Hamilton staat eerder te boek als bescheiden. Jarenlang steunde de 32-jarige uit Marblehead (nabij Boston) de beroemdste inwoner van Austin (Texas) in diens streven de Tour de France te winnen.

Offensief rijden heeft Armstrong niet nodig om zich nu al vier jaar achtereen de sterkste te tonen in de Tour. Na zijn defensieve tactiek van de week tevoren in de Amstel Gold Race koos hij gisteren wél voor de aanval. Maar met Shefer en Sanchez kreeg hij na zijn aanval niet de 'gewenste' renners mee, hoezeer de Amerikaan ook poogde om met name de Spanjaard te bewegen alle krachten aan te spreken.

Aan de voet van de laatste beklimming (Côte de Saint-Nicolas), op het moment dat de andere favorieten hem weer in het vizier hadden, speelde Amstrong nog eenmaal blufpoker. Een tempoversnelling leidde er weliswaar toe dat een aantal renners moest passen (onder wie Jan Ullrich), zoniet de sterkeren van de dag. Onder wie wederom Boogerd en een legertje Italianen en Spanjaarden. En die ene, andere Amerikaan.

Dat Hamilton er goed voorstond was de afgelopen weken wel duidelijk geworden. De ronde-specialist besloot dit voorjaar zowel Parijs-Nice als de Ronde van Baskenland als tweede. Zoals hij vorig seizoen ook in de Giro als tweede eindigde. Die ronde reed hij met een gebroken schouder uit na alweer een valpartij.

Hamilton heeft 'íets' met vallen. Vorig najaar eindigde zijn seizoen abrupt, toen hij bij de Grote Prijs Eddy Merckx door een openzwaaiend autoportier werd verrast. Sterker: zijn wielerloopbaan werd min of meer geboren uit tegenslag. Hamilton was als adolescent een getalenteerd skiër tot hij bij een val een ernstige rugblessure opliep. Pas tijdens de revalidatieperiode kwam zijn talent voor fietsen aan het licht.

In de finale van gisteren hield de Amerikaan het oog vooral gericht op het grote Spaanse talent Mayo en op Boogerd. En inderdaad waren het die twee die zich tot het laatst verzetten. Kort voordat Hamilton zijn winnende vlucht inzette, was Boogerd zelf aan de haal geweest, maar zijn krachten schoten net iets tekort.

'Ik ga nu toch eens met de ploegleiding praten over eventuele ambities voor de Wereldbeker', zei Boogerd na afloop. In dat klassement over tien klassiekers is de Hagenaar op de tweede plaats beland. Kon hijzelf met enige voldoening terugkijken op de koers (ook Boogerd kwam om te winnen), dat gold niet voor de Raboploeg als collectief. Van de zeven ploeggenoten beëindigden alleen Freire en Zberg de wedstrijd.

De Amerikaan Levi Leipheimer, ook al een oud-ploeggenoot van Armstrong, bijvoorbeeld niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden