Haarhuis tart Britse 'Henmania' Wimbledon bevangen door verfrissende voetbalsfeer

Bijna had Paul Haarhuis de Henmania op Wimbledon doen omslaan in diepe ontgoocheling. In een atmosfeer als op Wembley bracht de Eindhovenaar de uitzinnig bejubelde Tim Henman op de rand van de uitschakeling....

HANS VAN WISSEN

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

LONDEN

Het was een gedenkwaardige Middle Sunday. Vanwege de lange regendagen gedurende de eerste week werd vrijdag voor de tweede keer in de historie van Wimbledon besloten de traditioneel vrije zondag te benutten voor een inhaalmanoeuvre. De in allerijl gedrukte, relatief goedkope entreebiljetten kwamen in de vrije verkoop, en 's morgens vroeg stond er een rij van negen kilometer voor de poorten van Wimbledon. De Engelsen kunnen weliswaar sinds kort weer tennissen, maar ze kunnen nog steeds niet organiseren.

Doorgaans worden de tribunes op Wimbledon vrijwel uitsluitend bevolkt door beschaafd applaudisserende aandeelhouders van de All England Club en ander conformistisch tennispubliek. Maar nu mochten ook 'de kleine luyden' naar binnen, en mochten ze voor bijna vijftig gulden zelfs rond het heilige gras van het centre court plaatsnemen. Meteen werd de wave ingezet, en de verfrissend spontane voetbalsfeer verdween geen ogenblik meer.

De spelers waren laaiend enthousiast over het lawaai. Tim Henman vroeg het publiek zelfs terug te komen als hij tegen Krajicek moet spelen. Want tegen Haarhuis was de steun van de twaalfduizend enthousiastelingen 'van enorme betekenis' geweest: 'Dit maak ik nooit meer mee.'

Zelfs Haarhuis, die de toeschouwers toch massaal tegen zich wist, had deze ambiance geapprecieerd. 'Dit publiek was geweldig.'

Paul Haarhuis is, wat het spelen van toernooien voor volle tribunes betreft, wel het een en ander gewend. In 1991 vocht hij voor 20.000 dolgedraaide en schreeuwende Amerikanen een thriller van vijf sets uit tegen Jimmy Connors die hem de rillingen over het lijf deden lopen. 'Engels publiek,' zei hij gisteren, 'is geweldig. Het moedigt aan, het breekt niet af.'

Haarhuis is een koele prof. Het deerde hem zelfs niet dat vaak tussen de eerste en tweede service groot rumoer opging, hij wilde er zijn cruciale dubbele fout in die oneindig lange en gruwelijk spannende vijfde set evenmin aan toeschrijven. Al ging het voor hem om een van de belangrijkste momenten in de partij tegen Tim Henman: om match-point.

Haarhuis die in het eerste van de vijf bedrijven zes setpoints had weggewerkt en in het vierde, enigszins tegen de verwachting in, een

2-1 achterstand had uitgevlakt, brak bij 4-3 de service van Henman en had bij 5-3 nog één goede opslag nodig. Beide malen verdween de bal in het net. Meteen daarna sloeg hij opnieuw een dubbele fout waarna de jonge Brit de breekkans greep en terugkwam naar 5-5.

Het was het begin van een zinderende finale, die tenslotte eindigde bij 14-12. Geen moment was het gevecht voordien van hoog gehalte geweest en dat kwam er ook nu niet. Maar door de voortdurende afwisseling van hele en halve missers, waartussen dan plotseling weer haarscherpe passeerslagen werden geproduceerd, raakte het publiek in extase. Bij elk punt van de al begraven verklaarde doch herrezen Henman sprong de massa op. Hij kon niet meer verliezen. Het wachten was op het voor Haarhuis fatale moment.

Dat kon hij lang voor zich uitschuiven. Bij 11-12 overleefde hij het eerste matchpoint, maar bij 12-13 was het zover. Drie maal achtereen verdween een volley in het net en met een parallelle backhandpassing diende hij ook de laatste slag toe. Haarhuis later, onbegrijpelijk nuchter, of wellicht zijn ware woede verbergend: 'Ik had het gevoel dat er meer in mijn returns had moeten zitten.'

Frappant genoeg versloeg Henman vorig jaar in de vierde ronde op vrijwel identieke manier de overigens veel hoger dan Haarhuis (63) geplaatste Kafelnikov. En dat terwijl Henman ook gisteren de indruk wekte verre van stressbestendig te zijn. In de eerste set verlamde hem de druk en kon hij geen laatste tik uitdelen. Het was ook de reden waarom hij alleen bij vlagen virtuoos speelde. Maar uitgerekend in de slotfase leek de nervositeit verdwenen en de wilskracht toegenomen.

Paul Haarhuis mag dan koel zijn tijdens het spel, maar weinigen hebben zo'n hartgrondige hekel aan verliezen. Hij verloor de langste laatste set uit zijn carrière en had zich daarover langer willen verbijten dan één nacht. Maar hij moet vandaag al weer dubbelen en de honneurs wat Henman betreft aan Richard Krajicek overlaten.

Henman zei Krajicek niet te vrezen en Krajicek zei Henman niet te vrezen. De Brit had alleen met genoegen geconstateerd hoeveel moeite de regerend kampioen zich zaterdag had moeten getroosten om de Roemeen Pavel van zich af te schudden. Henman moet een niet al te goed geheugen hebben want ook vorig jaar had Krajicek één zo'n heel lastige ronde (tegen Brett Steven), waarna definitief zijn superieure vorm doorkwam. Tegen de gevaarlijke Pavel kwam in tegenstelling tot vorig jaar geen vloek over zijn lippen en was zijn 'attitude' zoals hij zelf zei veel beter.

Pavel ontfutselde hem de eerste set maar het keerpunt kwam al bij 2-3 in de tweede set. Pavel, een break vóór, viel half over een stoel en kneusde licht de pols. Krajicek kreeg door de noodzakelijke blessurebehandeling een paar minuten om zich te bezinnen. Hij 'strafte' zichzelf, zo noemde hij het letterlijk, door in de zaterdagse kou geen extra kleding aan te trekken.

Meteen na de onderbreking brak hij terug, en vanaf dat moment stond hij superieur op de baan. Gisteren, tegen de Tsjech Rikl was dat voortdurend het geval. Zijn service was opnieuw dodelijk. Rikl kon één keer breken doch daar was een volmaakte game voor nodig. En hoe vaak speelt iemand die. Krajicek die meteen terugbrak en in drie sets won: 'Je moet ze inderdaad het gevoel geven dat ze iets ongelooflijks moeten doen.'

Iets ongelooflijks passeerde ook zaterdag. Goran Ivanisevic, de tweevoudig Wimbledon-finalist, werd in een vijfsetter, even opwindend als die van Haarhuis, uitgeschakeld door Magnus Norman, een Zweed die de reputatie van reuzendoder snel weer kwijt was. In Parijs versloeg hij Sampras, in Londen dus Ivanisevic. Maar gisteren verloor Norman al weer van Brett Steven. Krajicek zou Norman overigens nog wel eens dankbaar kunnen zijn. Als hij de halve finale bereikt met name. Want daar zou hij eventueel gestuit zijn op Ivanisevic.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden