InterviewGuus Haak (83) en Piet Romeijn (80)

Haak en Romeijn krijgen nog kippenvel als ze vertellen over de Europa Cup van Feyenoord

Guus Haak en Piet Romeijn.Beeld Jiri Büller

Guus Haak en Piet Romeijn wonnen woensdag vijftig jaar geleden met Feyenoord de Europa Cup 1. ‘Wij zaten lekker in de bus te kaarten en een beetje te ouwehoeren. Dan word je vanzelf een eenheid.’

Ze maakten deel uit van de belangrijkste wedstrijd in de geschiedenis van Feyenoord, Piet Romeijn (80) en Guus Haak (83). Romeijn begon de Europacup 1-finale tegen Celtic als basisspeler, Haak viel in de verlenging voor hem in. Ze waren niet alleen kamergenoten en concurrenten, maar bovenal kameraden. Nog steeds. ‘Soms hoeven we maar één woord te zeggen en schieten we in de lach’, zegt Haak. ‘Buitenstaanders snappen daar niets van.’

Woensdag is het vijftig jaar geleden dat ze met Feyenoord in Milaan de Europacup 1 veroverden. Dat jubileum zou worden gevierd met een theatershow in Luxor, maar die is afgelast vanwege corona. Wel zijn er twee boeken uitgekomen over de wedstrijd: Voor altijd de eerste en Leve Feyenoord 1.

Ziggo zond de wedstrijd een paar weken terug integraal uit. Nou, daar ging Romeijn thuis in Schiedam, eens goed voor zitten. Het zou genieten geblazen worden, dat kon niet anders. Maar soms is de herinnering mooier dan de werkelijkheid, merkte hij. Al na een half uur keek hij zijn vrouw aan. ‘Véél te laag tempo, vind je niet? Nellie knikte. ‘Slappies allemaal.’

Feyenoord was de eerste

De overwinning van Feyenoord geldt als een mijlpaal in de historie van het Nederlandse voetbal. Nadien zouden Ajax (1971, 1972, 1973 en 1995) en PSV (1988) ook de huidige Champions League winnen, maar Feyenoord was de eerste.

Mochten er mensen onverhoopt zijn vergeten dat Haak en Romeijn tot de uitverkorenen behoorden die de finale speelden, dan hoeven ze alleen maar naar hun kettinkjes te kijken. Daar bungelt een miniatuurversie van de Europacup aan. Haak: ‘Ik draag het succes letterlijk met me mee. Al vijftig jaar.’

Haak stond te boek als een verfijnde, multifunctionele speler. Romeijn was een robuuster type verdediger. Hij kwam in 1962 over van SVV. ‘Ik kende iemand van het tweede elftal’, vertelt hij. ‘Met hem kon ik meerijden naar De Kuip, want ik had geen auto.’

Ove Kindvall scoort het beslissende doelpunt tijdens de finale van de Europa Cup I.Beeld ANP

Voetbal deden ze nog naast hun werk. Haak was boekhouder bij het GAK, Romeijn had baantjes als lasser bij zuurstoffabriek Hoek Loos en dakdekker. In 1970 bestierde hij kortstondig een eigen sportzaak, óók toen hij met Feyenoord de Europa veroverde. ‘Als ik moest trainen, nam mijn vrouw het over.’

Feyenoord schakelde op weg naar de finale KR Reykjavik, AC Milan, Vörwarts Berlin en Legia Warschau uit. In het San Siro in Milaan was Celtic favoriet. De Schotten hadden in 1967 al eens de Europa Cup gewonnen en de basis van dat elftal was intact gebleven. De cup stond al bijna in de prijzenkast in Glasgow. Maar daarmee was buiten het onervaren, maar onverzettelijke Feyenoord van Ernst Happel gerekend.

Streng en stoïcijns 

De Oostenrijkse trainer zou bekend worden om zijn uitspraak ‘Kein geloel, fussballen’. Om hem hing het aura van een strenge, stoïcijnse man; iemand die met één woord of gebaar zijn bedoelingen duidelijk maakte. ‘We stonden voor het begin van de training eens een beetje te lummelen bij de zestienmeterlijn', vertelt Haak. 

‘Toen kwam Happel aangelopen. Handen in zijn zakken. ‘Was ist?’ Nou, trainer, we wachten op de training, antwoordden we. ‘Die bal auf die latte’, mompelde hij. En hij schiet zo de bal op de lat. ‘O, ist das glück?’ En hup, daar mikte hij ook de tweede bal op de lat. Als hij toen had gezegd, kruip onder de krijtlijn door, hadden we het ook gedaan.’

Voor de finale was de wedstrijdbespreking des Happels, zegt Haak. ‘Hij maakte nauwelijks woorden vuil aan Celtic. Hij noemde alleen even je directe tegenstander. Daarna zei hij: ‘Du bist besser.’ Hij gaf je het gevoel onoverwinnelijk te zijn.’

De kracht van het Feyenoord-elftal school volgens Romeijn in de eenheid die het uitstraalde. ‘Als ik nu zie hoe die gasten met van die oorkleppen uit de bus stappen… Wij zaten lekker te kaarten, een beetje te ouwehoeren. Dan word je vanzelf een eenheid.’

Piet Romeijn met de CupBeeld ANP

Haak: ‘Coen Moulijn had een invalide zoon. Omdat ik bij het GAK werkte, heb ik hem veel geholpen met allerlei zaken. Dat soort dingen deed je voor elkaar, dat zag je in het veld terug.’

Die avond in het San Siro kwam Feyenoord voor 53.000 toeschouwers – van wie ongeveer de helft uit Nederland was overgekomen – na 28 minuten op achterstand door een doelpunt van Tommy Gemmel. Vier minuten later maakte aanvoerder Rinus Israël gelijk. Die stand stond ook na negentig minuten op het scorebord.

Last van achillespezen

In de tweede helft van de verlening moest Romeijn het veld uit. ‘Ik had last van mijn achillespezen, zat al een tijdje te trekkenbenen.’ Haak stond klaar als zijn vervanger. Romeijn: ‘Ik wist dat ik op Guus kon rekenen.’

Rivaliteit bestond niet tussen de twee. ‘We deelden lief en leed met elkaar’, zegt Haak. ‘We deden ons best en uiteindelijk was het Happel die besliste wie ging spelen. Waarom zouden we dan moeilijk gaan doen?’

Het was de Zweedse spits Ove Kindvall – door commentator Herman Kuiphof hypercorrect uitgesproken als Ove Tsjindval, waardoor hij nog zijn hele leven werd achtervolgd met de bijnaam Herman Tsjuiphof – die drie minuten voor tijd de bal over doelman Evan Williams heen lobde. De cup was voor Feyenoord. Of zoals Het Vrije Volk in een extra editie kopte: ‘We hebben ’m!!’

De zege van Feyenoord was het begin van een uitermate succesvolle episode in het Nederlandse voetbal. De drie daaropvolgende jaren won Ajax de Europacup 1 en in 1974 stond het Nederlands elftal in de finale van het WK. In hetzelfde jaar won Feyenoord de Uefa Cup.

De successen werden grootst gevierd. In 1970 stonden op de Coolsingel zo’n 250.000 mensen. Haak: ‘In het stadhuis zei de burgemeester: wat je nu gaat zien, vergeet je je hele leven niet meer. En dat klopte. Toen de deuren van het balkon werden geopend, zag ik zover als ik kon kijken mensen.’

Erehaag Schotse supporters

Op de ochtend van vertrek hadden de Schotse supporters bij het hotel al voor een indrukwekkend eerbetoon gezorgd, herinnert Romeijn zich. ‘Toen we naar buiten gingen vormden ze een erehaag. Zo mooi. Ik krijg nog kippenvel als ik er over vertel.’

Op weg naar vliegveld Zestienhoven bleek dat er niet geland kon worden in Rotterdam. Haak: ‘De gezagvoerder riep om: ik zal jullie even laten zien waarom en hij zwenkte naar rechts. Mensen liepen op de landingsbaan, heel Rotterdam was uitgelopen.’ 

Romeijn: ‘Daarna zei hij: ‘We vliegen door naar Amsterdam. Nou, dat heeft-ie geweten. Iedereen boe-roepen natuurlijk. Het zijn van die dingen die je nooit meer vergeet.’

Premier De Jong en minister Klompé tonen de Cup. 2de van links Haak.Beeld ANP

Romeijn bleef nog een jaar bij Feyenoord, daarna ging hij terug naar SVV. Hij zou tot aan zijn pensioen blijven werken als lasser bij Hoek Loos. Hij voelt zich gezond, al kreeg hij in zijn leven te maken met een longembolie, prostaatkanker, een openhartoperatie en een geamputeerde teen.

‘Na de amputatie moest ik van die schoenen passen, van die klompen met grote gespen. Ik zei: mooi niet, die heb ik mijn hele leven in de fabriek al moeten dragen. Ze waren bang voor mijn evenwicht. Maar ik loop gewoon in sportschoenen. Een Feyenoorder krijg je niet snel omver.’ 

Verkast naar naar Holland Sport

Haak verkaste in 1970 naar Holland Sport. Nadien maakte hij naam als trainer in het amateurvoetbal, hij werd in 1983 en 1985 algeheel zondagkampioen met DHC uit Delft. In 2014 kwam hij in het nieuws doordat hij lijstduwer voor Partij Hilbrand Nawijn werd in zijn woonplaats Zoetermeer. Tot aan zijn pensioen in 1999 bleef hij boekhouder bij het GAK. 

Bij Feyenoord hebben ze een seizoenkaart voor het leven. ‘Je hoeft je hand maar op te steken of een serveerster vraagt wat je wilt eten of drinken. Feyenoord is goed voor ons’, zegt Haak.

De club won in 2002 nog de Uefa Cup, maar was nooit meer zo succesvol als in 1970. Romeijn gelooft niet dat de tijden van weleer zullen terugkeren in Rotterdam-Zuid. ‘Daarvoor zijn de verschillen in het internationale voetbal te groot geworden.’

Haak is minder pessimistisch. ‘Waarom niet? Happel zei altijd: in sport is niets onmogelijk. Zo denk ik er ook over.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden