Haagse Aadsje krijgt men niet gauw klein

Een, zo op het oog, in leeftijd gelijke maar overigens aanzienlijk vitalere uitgave van young mister Grace gaat na afloop van de voetbalwedstrijd Germinal Ekeren-Standard Luik (0-3) de kleedkamer van de gasten in....

MARCEL VAN LIESHOUT

Van onze verslaggever

Marcel van Lieshout

EKEREN

Wat er zich in die korte tijd in de kleedkamer heeft afgespeeld is slechts bij reconstructie te herleiden. Uit de, dan nog, gesloten ruimte klinkt in aanwezigheid van Wauters een yell in de sfeer van Hoera! Hoera! Hoera!

Sprak de Standard-voorzitter nog een woordje? Zoiets als 'Keep up the good works. Carry on everybody!, maar dan in een Frans- en Nederlandstalige variant?

In de dampende, inmiddels geopende kleedkamer zit in een hoekje oud-PSV-er Björn van der Doelen. Hij bevestigt: 'Ja, de voorzitter zei, geloof ik, gefeliciteerd! En dat we op deze weg moeten voortgaan.'

Is het gebruik bij Standard Luik dat de voorzitter na afloop van een wedstrijd nog even de kleedkamer binnenkomt? De blonde Van der Doelen, ook maar een nieuweling bij de Rouches weet het niet en informeert bij de overal roodharige rechtsback Bernd Thijs. Deze onderbreekt het gepeuter aan zijn geslacht en zegt: 'Ik meen van wel. Of nee, vorige week was hij er niet.'

Vorige week, meer precies op zaterdag 23 augustus, verloor Standard Luik op het eigen Sclessin met 3-1 van het bescheiden Lokeren. Het had, verzuchtte de trainer van Standard na afloop, ook wel '13-1' kunnen worden, ware het niet dat zijn doelman zo goed was.

13-1! Zo slecht was Standard kennelijk. En zo slecht was Standard ook al in de eerste twee competitiewedstrijden (oogst: één puntje) gebleken. De Belgische competitie was nog maar amper begonnen of er dreigde wederom een crisis in Luik. Ditmaal over voetbal.

Naar reputatie is Standard Luik zo ongeveer de derde club van België (na Anderlecht en Club Brugge), hoewel het laatste aansprekende resultaat alweer van 1982 dateert. In dat jaar haalde de Waalse ploeg de finale van een Europa Cup-toernooi. Grote spelers als Haan, Tahamata, Gerets, Meeuws en Preudhomme grepen tegen Barcelona juist naast de prijs.

Nadien is het nooit meer écht feest geweest in de grauwe industriestad. Het befaamde omkopingsschandaal (1984) deed de club kelderen, sindsdien werden veertien trainers versleten, en zelden of nooit speelde Standard Luik nog een serieuze rol in de strijd om de titel. Daarin moest nu maar eens verandering komen, vonden voorzitter Jean Wauters en de zijnen, met het oog op het eeuwfeest (volgend jaar) van één van België's grootste clubs.

De bij Eindhoven woonachtige Hagenaar Aad de Mos (50) werd als nieuwe trainer gecontracteerd. De oud-trainer van onder meer Ajax, KV Mechelen, Anderlecht en PSV, die in Eindhoven nog slechts bekend staat als de man van de befaamde one-liner 'Ik ben een garantie voor succes', en snel weer bij PSV moest vertrekken, kreeg de afgelopen weken bij herhaling te horen dat hij diende te vertrekken.

Van supporters, die het bijna onderaan bungelen van hun club niet pikten.

Van de Waalse pers, die haast per definitie tegen een Nederlands-talige trainer in Luik is en er tevergeefs voor had gepleit dat oud-speler Michel Renquin de trainer/coach van de club werd.

Van ontevreden wisselspelers, die qualitate qua vinden dat een trainer ontslagen moet worden.

Maar Aad de Mos zit nog bij Standard Luik, ook deze zondagmiddag wanneer zijn ploeg op bezoek gaat bij Germinal Ekeren. Uiterlijk monter betreedt De Mos (witte Adidas-polo, zwarte trainingsbroek) de grasmat van het Veltwijckstadion. Het merendeel van de zesduizend aanwezigen denkt deze zonnige zondag getuige te zijn van de dood van een trainer.

Dat is een tikje dramatisch aangezet; de vroegere onderwijzer uit de Haagse Schilderswijk Aad de Mos krijgt men niet gauw klein, laat staan dood. Haagse Aadsje is een overlever.

Hij is als trainer vaak ontslagen (bij zijn voorlaatste werkgever Werder Bremen bijvoorbeeld) maar verliet immer glimlachend het pand. Aad de Mos kan al lang gaan rentenieren van de afkoopsommen maar houdt nu eenmaal van voetbal en keert steeds terug in de dug-out.

Germinal Ekeren-Standard Luik is 37 minuten oud als het scorebord nog steeds op 0-0 staat. Inderdaad is Standard Luik dusdanig slecht dat ook het matige Ekeren al flink op weg had kunnen zijn naar een 13-1 overwinning. Tot geluk van De Mos steekt zijn doelman Bodart (34) wederom in puike vorm.

Standards enige écht talentvolle speler, de van Moeskroen overgekomen international Emile Mpenza (19), leidt in de 37ste minuut de verrassende 0-1 in. Na een 'kluts' komt de bal voor de voeten van de Braziliaan Wamberto die met een effectvol schot scoort.

Na rust is Mpenza in de vierde minuut, struikelend en botsend, wederom de aangever voor een Luikse treffer en ditmaal mag invaller De Conde afronden. De wedstrijd is en blijft van een kwalitatief erbarmelijk gehalte, verveelt niettemin zelden, en vier minuten voor tijd mag Mpenza zelf de eindstand op het bord brengen. Uiteraard na een 'kluts', deze keer met Ekeren-doelman Moons.

Met opgeheven hoofd (veel Belgische voetbaljournalisten tikken volautomatisch 'dikke nek' ter vervanging van de Mos' voornaam Aad) verlaat de Standard-trainer het veld. Om even later tijdens een persconferentie in zeer behoorlijk Frans en bits Haags/Vlaams zijn zienswijze op de wedstrijd te geven.

Erg best waren we wederom niet, stelt De Mos geheel juist vast. 'Onze keeper Bodart was weer heel goed.' Even later krijgt de ganse ploeg een compliment: 'Iedereen heeft tenminste heel hard gewerkt.'

Dat hij zelf ook hard moet werken steekt De Mos niet onder stoelen of banken. 'Nog nooit heb ik met zo'n jonge ploeg gewerkt', stelt De Mos ter inleiding op zijn bewering dat de ploeg die deze zondagmiddag tegen Ekeren speelde 'gemiddeld twintig jaar is'.

Een tweetalig uitgesproken leugentje. Doelman Bodart, deze zomer van Bordeaux naar Standard Luik teruggekeerd, is 34 jaar. Centrale verdediger Medved, overgekomen van Club Brugge, is 29 jaar. De Luxemburgse spelverdeler Hellers is 32 jaar. Zijn de overige acht basisspelers van Standard Luik nog net geen zestien?

Er zijn deze zondagmiddag vele vragen te stellen aan Aad de Mos maar tegenover de Volkskrant zwijgt de oefenmeester in alle talen. 'De Volkskrant? Daarin zijn stukjes over mij verschenen. . . , daar praat ik niet mee.'

Doelt De Mos op publicaties over zijn laatste ontslag, bij Werder Bremen, waarin deze krant melding deed van een incident in Jimmy's Bar te Bremen?

Doelt hij wellicht op onvriendelijke zinnen toen De Mos midden jaren tachtig de Europa Cup II-overwinning van zijn KV Mechelen op Ajax vierde met een middelvinger-gebaar richting de Ajax-leiding?

We zullen het niet weten. De Mos wenst geen woord te wisselen met deze krant.

Anders dan Björn van der Doelen: 'Ik was zelf vandaag ook niet best. Ik ben vier jaar geleden nog als jochie bij PSV door De Mos bij de A-selectie gehaald. Wat mij opvalt? Hij is zoveel rustiger geworden.'

Anders dan Emile Mpenza: 'Het was niet goed, maar we hebben gewonnen. Ik miste vandaag mijn broer Mbo, hij is geblesseerd.'

De Mos spreekt wél met de Belgische tv en herhaalt weer dat zijn club nodig versterkingen behoeft en dat de leiding hem zulks ook had toegezegd. Wandelend richting Standard-bus zwijgt De Mos weer en spreekt slechts zijn gezicht.

Het grote gezicht met de immer vragende wenkbrauwen zegt dat dit weekeinde Anderlecht gelukkig verloren heeft en Standard niet en dat de Belgische pers mitsdien voorlopig weer even uit Luik wegblijft.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden