Gulden middenweg loopt soms dood

De Rabobank-manager verschool zich in de oorlog achter de UCI en zijn advocaat...

Theo de Rooij liet er na de afsluiting van de Tour de France vijf dagen overheen gaan en nam toen het enig denkbare besluit over zijn eigen toekomst in het wielrennen. Als manager van de grootste Nederlandse ploeg was zijn positie onhoudbaar geworden.

In het koningsdrama bij Rabobank was De Rooij na Michael Rasmussen het tweede grote offer dat de sponsor bracht. De Rooij struikelde als manager niet over zijn besluit de trotse Deense geletruidrager vier dagen voor het einde van de Tour de France naar huis te sturen. En ook niet over zijn beslissing om zijn goudhaantje, ondanks diens flagrante schending van de antidopingafspraken, toch mee te nemen naar Frankrijk.

Zijn val was het gevolg van een gebrek aan ervaring met crisismanagement. Het leidde tot een chaos in de Tour en tot een manager bij wie tijdens een interview met een verslaggever van L’Equipe de tranen over de wangen stroomden. Die confronteerde De Rooij met het voldongen feit dat hij er samen met zijn collega’s en renners een zooitje van had gemaakt in het wielrennen. Dat was een kleine week voordat Rasmussen huiswaarts keerde.

De Rooij voelde zich radeloos en was zich van geen kwaad bewust. Wat viel zijn ploeg te verwijten? Ze werkten verantwoord, er werden geen risico’s genomen, geen dopingaffaire op het blazoen, de sponsor bleef tot 2012 en iedereen hield zich keurig aan de regels.

Toen Rasmussen buiten de lijnen kleurde, gaf de manager hem een boete van 10 duizend euro. Daarmee was voor De Rooij de kous af. Maar het was onprofessioneel om te denken dat het verhaal over de gemiste controles en de administratieve nalatigheid van Rasmussen tijdens de Tour niet zou uitkomen. De Deense federatie vond het vergrijp ernstig genoeg om hem uit de nationale selectie te schrappen.

De chaos had kunnen worden voorkomen als de directie had ingespeeld op de vuile oorlog zoals die momenteel in de sport woedt en had geanticipeerd op het uitlekken van het nieuws. Maar De Rooij verzuimde juist zich op een gepaste manier te wapenen. Hij schoot niet met scherp op al diegenen die zijn ploeg en de geletruidrager te schande maakten en diende de Franse hypocrisie van repliek. Integendeel, De Rooij kroop weg en verschool zich achter de UCI en het pleidooi van zijn advocaat.

Het was zoals De Rooij het in het wielrennen altijd had gedaan. In geen enkele discussie liet hij zich ooit naar links of rechts drukken. Wie de gulden middenweg kiest, heeft de meeste vrienden. Maar tijdens een crisis sta je alleen.

In Pau maakte het hem kwetsbaar. De in het nauw gedreven manager toonde zich bereid voor zijn renners de waarheid te verdraaien. De Rooij beweerde altijd te weten waar zijn werknemers zich bevonden. Dat kan een manager pas weten als hij frequente huisbezoeken aflegt of een intern antidopingprogramma in zijn ploeg heeft waarbij de controleurs de renners op de hielen zitten. Bij Rabobank is van beide geen sprake.

Een etmaal, een getuigenis van oud-renner Cassani en een telefoontje van de Tourorganisatie later en het lot van Rasmussen en De Rooij was bezegeld.

De belangrijkste taak van zijn opvolger is het imago van de ploeg te herstellen. De schijn dat Rabobank, dat zich maatschappelijke verantwoordelijkheid toedicht, niet meedoet in de strijd tegen doping moet worden weggenomen.

In het wielrennen lopen momenteel de meningen uiteen over bij wie de geloofwaardigheid van de sport in de beste handen is. Oud-renners wordt verweten een dopingverleden mee te slepen dat zwaar op de jeugd drukt.

Ook bij Rabobank wordt daarom gedacht aan een manager zonder wielerpalmares. Bob Stapleton wordt momenteel als de grote verlosser van het wielrennen gezien. De Amerikaan is eigenaar en manager van T-Mobile en heeft van de grote schoonmaak in het peloton zijn grote missie gemaakt.

De nieuwe manager van Rabobank hoeft zich niet onmiddellijk bij hem aan te sluiten. Als hij zich maar wapent in de oorlog, standvastig is en links of rechts af durft te gaan. Dan doet zijn fietsverleden niet ter zake.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden