Guidetti kiest met Turkse bond vooral voor zijn dochtertje

De Nederlandse volleybalsters toonden geen begrip voor het besluit van coach Giovanni Guidetti om zijn contract bij de Nevobo te laten ontbinden en vanwege zijn pasgeboren dochter Alison voor de Turkse vrouwenploeg te kiezen. In Dresden licht de Italiaanse coach van Vakifbank Istanbul zijn vlucht toe. `Zonder die aanbieding van de Turkse bond had ik nu nog in Nederland gezeten.'

Giovanni Guidetti tijdens het Europees kampioenschap in 2015. Beeld VI Images

Het is dat diagonaalaanvalster Lonneke Sloetjes het shirt van de Turkse kampioen Vakifbank draagt, anders zou je voor het Champions Leagueduel met Dresdner SC denken dat Guidetti haar instrueert bij een training op sportcentrum Papendal. Hij wordt bij de Nederlandse vrouwen mogelijk opgevolgd door de Amerikaan Jamie Morrison, nota bene zijn assistent bij Vakifbank. `Mijn dochter heeft alles veranderd en mijn leven op zijn kop gezet.'

In juli tekende je een contract voor vier jaar bij de Nevobo, terwijl het kind al op komst was.

Guidetti: `Ik was ervan overtuigd dat ik het olympische traject tot de Spelen van Tokio zou volgen met de Nederlandse ploeg, ook na de geboorte van Alison. Ik stelde een programma op, dacht na over wijzigingen in de staf. Tot ik in december een gesprek had met de Turkse federatie, waarin mij werd aangeboden om naast Vakifbank ook de Turkse vrouwenploeg te trainen. Toen begon ik te twijfelen.'

Contract is contract toch?

`Dat zei ik ook, ik heb een contract in Nederland. De Turkse bestuurders antwoordden: dat weten we, maar het is aan jou. Je kunt ook bij ons voor vier jaar tekenen. Jij bent de geschikte man om het Turkse vrouwenteam weer op te bouwen. Coachen is mijn job, al moet ik er voor naar China. Nu kreeg ik de kans om thuis te werken en twaalf maanden per jaar bij mijn kind te zijn.

`Toen werd het een keuze tussen mijn gezin en het Nederlandse team. Dat kon Holland niet winnen. Het was nooit een strijd tussen Nederland en Turkije, dat heb ik alle speelsters ook uitgelegd. Ik heb me niet afgevraagd wat beter voor mij zou zijn. Na de Spelen van Rio kon ik voor veel geld bij twee landenteams terecht. Ik zei: nee, ik ben gelukkig in Nederland. Tot de Turken kwamen.'

De Nederlandse internationals hadden het begrepen als je alleen nog Vakifbank zou coachen.

`Ja, maar dat ben ik niet. Zolang ik 12 maanden per jaar coach kan zijn, blijf ik Vakifbank combineren met een nationale ploeg. Anders zou ik een ongelukkige vader zijn. Ik kan niet thuis zitten en niks doen. Ik wist dat ik iemand pijn ging doen, welke keuze ik ook maakte. Iedereen gelukkig maken was geen optie.

`Mijn dochter wordt verdrietig, want ik ben nooit thuis. Of de volleybalsters balen, omdat ik een contract laat ontbinden dat ook mij gelukkig stemde. Het was de moeilijkste keuze ooit, ik beleefde de slechtste tien dagen van mijn leven. Ik kon niet slapen, bleef maar twijfelen.

`Wat moest ik doen? Mezelf voorhouden dat ik niet onder het contract met de Nevobo uitkon? Ik ben niet langer coach Giovanni, ik ben nu vader Giovanni. De Turken gaven me de kans om te coachen en een betere vader te zijn. En nogmaals: als Turkije bijvoorbeeld voor de Braziliaan Bernardinho had gekozen als vrouwencoach, was ik nooit in verlegenheid gebracht.'

De Nevobo had je aan het contract kunnen houden.

`Ik heb meteen technisch directeur Bram Ronnes en directeur sport Michel Everaert gebeld. Eerst waren ze kwaad, daarna probeerden ze het te begrijpen. Uiteindelijk belandden we na ons laatste gesprek 's ochtends vroeg in een casino in Arnhem, de enige plek die nog open was. We hebben elkaar omhelsd en gezegd: wie weet tot een volgende keer.'

Het stak de speelsters dat ze niet met je over andere oplossingen konden praten. Je had je keuze al gemaakt.

`Aanvoerder Maret Grothues zei zelfs: we komen wel naar Istanbul om met jou te trainen. Dat gaat natuurlijk niet. Natuurlijk voelde ik me schuldig. Ik wil een contract graag respecteren. Mensen realiseren zich onvoldoende hoe pijnlijk dit besluit voor mij is. Ik verlaat een geweldig project, met een fantastisch team.

`De chemie tussen mij en de speelsters was top. Ik zal ze missen. Ik weet niet of ik het ooit beter ga krijgen dan bij de Nederlandse ploeg. Maar toen ik mijn dochter in mijn handen had, wist ik dat het leven niet langer om mij zou draaien. Mijn prioriteit veranderde compleet. Ik wilde altijd het beste als coach, nu ben ik niet zo belangrijk meer.'

Giovanni Guidetti tijdens de wedstrijd tegen Slovenië op het Europees kampioenschap. Beeld anp

Je bent toch weggekocht door de Turken? Je koos voor het geld.

`Nee, nee, echt niet. Ik heb nagenoeg hetzelfde contract als in Nederland. Het ging echt niet om geld, dan had ik die andere aanbiedingen moeten accepteren. Of al twee jaar eerder voor Turkije moeten kiezen. Ik ben ook niet onder druk gezet door mijn Turkse echtgenote. Bahar zei: kies voor je geluk, want we willen geen ongelukkige man thuis.'

Overstappen naar de Turkse vrouwen voelt toch als verraad?

`Een Nederlandse international verwoordde het zo: jij zegt dat je van ons houdt en toch kies je voor een andere vrouw. Ik antwoordde: zo ligt het niet. Ik hou van jullie, maar nog meer van mijn dochter. Ik begrijp de sentimenten, ik was nog niet klaar in Nederland. Na acht jaar was het tijd om Duitsland te verlaten, de reis met de Nederlandse ploeg was net begonnen.

`Ik zal tegen mijn opvolger niets negatiefs over Nederland zeggen. Vooruit, de pizza kan beter. Maar ook zonder mij zal het Nederlandse vrouwenteam bij elk toernooi om de medailles spelen. Nederland heeft op dit moment meer potentie dan Turkije.'

Is het toch niet ongemakkelijk als je in september bij het EK met Turkije tegen Nederland om een medaille moet strijden?

Guidetti, lachend: `Ik hoop dat ik die dag ziek ben en met ruim 40 graden koorts wordt opgenomen in een ziekenhuis. Mogen de speelsters het onderling uitzoeken, want ik zal de pijn voelen.'

Had je maar niet weg moeten gaan uit Nederland.

Guidetti, theatraal met de handen omhoog: `Je bent nu al een half uur lang het mes in mijn hart aan het ronddraaien. Je doodt me niet, want je wil mijn bloed zien vloeien. Hoeveel bloed wil je nog zien? Ik ben bijna doodgebloed.'

Guidetti is met de Nederlandse verslaggever mee terug gereden naar het spelershotel in Dresden. Voor hij uitstapt, pakt hij zijn telefoon om foto's van zijn dochter te laten zien. `My friend, je kunt me toch niet veroordelen als je dit meisje ziet? Ze lacht altijd naar me.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden