Grote namen laten het afweten op Hard Gras-gala

Loont gemakzucht? Dat vroegen we ons af toen we donderdagavond de trappen van de Rotterdamse Doelen afliepen. Hoeveel zou Youp van 't Hek nou hebben gevangen voor dat kwartiertje bij Hard Gras voor Oranje?...

Maar dan nog. Mooi dat een kaartje veertig gulden kostte. En wat kregen we daar nog meer voor behalve slappe Youp?

Een Freek de Jonge die slecht in zijn vel zat. Zijn grappen over Feyenoord - hij stond immers voor bijna tweeduizend domme Rotterdammers, huh huh huh - deden geforceerd aan. We zagen twee Jiskefetters die danig moesten improviseren omdat lid drie plotseling ziek was geworden. En Ronald Giphart las iets voor dat leuk bedoeld was.

Waardeloze voorstelling, zure Volkskrant, zou je zeggen.

Helemaal niet. De grote namen lieten het afweten, dat was het probleem. Maar het middagprogramma had tal van fraaie onderdelen. De Engelse punkpoëet Atilla the Stockbroker slingerde de teloorgang van voetbalclub Brighton in dichtvorm de zaal in. Op de begane grond passeerden minderjarige meisjes Oscar Moens vanaf elf meter. De broertjes De Nooijer deelden handtekeningen uit. Naast hen deed een oude man hetzelfde. Gerard moest toch even op het bordje spieken wie dat nou was. Eddy Pieters Graafland. 'Hoe oud is die wel niet?', vroeg Gerard. En we spraken over het handhaven van Van Vossen.

Over comedy gesproken.

De Comedy Train deed 's middags en 's avonds wat iedereen wilde horen: in razend tempo lekker flauw doen over Oranje. Grappen die op papier niet overkomen. Over die neuzende De Boertjes, over Overmars die in een aparte douchecabine moet, over Arthur (Numan) die zo lelijk is dat niemand hem erbij wil hebben, tenzij het hele team aan de kont van zijn zus mag zitten. En aan haar tieten.

Weergaloos was Najib Amhali in zijn rol als 'Rijkaard als echte Surinamer'. Dan zou hij op zijn gemak te laat komen voor de wedstrijd ('Hé Sar, hoeveel staat het?'). Zijn vrouw zou hem mobiel bellen ('Nee, skatje, Dani zit niet in het Nederlands elftal' en 'Nee hoor, die Boertjes kijken altijd zo sjaggerijnig').

Maar Hard Gras is natuurlijk vooral het geschreven woord. Daarom kregen we een kleine selectie hoogtepunten uit 23 nummers voetbalproza en -poëzie. Theun de Winter rakelde de huldiging na het verloren WK '74 op, het moment waarop Suurbier de toen zevenjarige Willem-Alexander even apart nam. De Winter: ''Zeg maar tegen oma dat we blijven eten'', drukte Suurbier het verwende prinsje op het hart.'

En dan Anna Enquist. Toen zij haar aubade aan Bogarde voorlas, op de dag dat Winston te horen kreeg dat hij een van de drie afvallers was, luisterden we ademloos. 'Lang voor de strijd gelauwerd met goud/ is hij kampioen van zijn moeder'.

We kochten Hard Gras en keerden huiswaarts. Literatuur is voor thuis, met een goed glas en mooie muziek. Eerst wel even de inhoudsopgave gescand. Godzijdank, geen Youp van 't Hek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden