Nieuws Tour de France

Groenewegen katapulteert zich naar etappewinst

Wie wilde Dylan Groenewegen nu eigenlijk het zwijgen opleggen, toen hij vrijdagmiddag zegevierend over de streep kwam in Chartres en zijn vinger in verticale richting op de lippen legde? Het was in elk geval uitdagend: zie je wel dat ik het kan?

Dylan Groenwegen Beeld REUTERS

In zijn antwoord na zijn tweede overwinning in de Tour de France laat hij in het midden wie het doelwit was, al leek het erop dat hij zijn criticasters op de korrel had. Hij had hard getraind, hij voelde zich elke dag beter worden. ‘Het was vandaag goed om te reageren met de benen.’

Het was zeker een revanche op zichzelf. Zijn statistieken in deze Tour overtuigden niet. Drie gemiste kansen: zesde, 32ste en vierde, al lag de verklaring voor de magerste prestatie in een oponthoud door een valpartij voor hem. Groenewegen was er zelf ook niet tevreden over. ‘Het was moeilijk om geduldig te blijven. De eerste dagen waren gewoon niet goed genoeg. Ik had de benen niet. Dat was heel frustrerend. Maar ik voelde dat de kracht terugkwam. Het werd elke dag beter.’

De massasprint in Chartres, het sluitstuk van een 231 kilometer lange etappe die goeddeels in wandeltempo werd afgelegd, verloopt in grove lijnen volgens hetzelfde machtsvertoon waarmee hij vorig jaar in Parijs in de afsluitende etappe op de Champs-Elysées voor het eerst een Tourzege greep: goeddeels op eigen kracht. Toen vocht hij eerst nog een robbertje uit met de Noor Alexander Kristoff. Daarna kwam hij rijkelijk vroeg aan de leiding, maar wist toch de belagers op afstand te houden.

Vrijdag bedankt hij zoals het hoort zijn teamgenoten, met name Timo Roosen. Hij is de laatste gangmaker in het treintje van Lotto-Jumbo in het gedrang even kwijtgeraakt, totdat ze elkaar op twee kilometer voor de finish weer terugvinden. Vanaf dat moment rukken ze gezamenlijk op aan de rechterkant van de weg.

Maar daarna lijkt de Amsterdammer vooral zichzelf te katapulteren. Hij schuift in het gedrang weer wat naar links, waar hij zelfs het nadeel heeft van een flauwe rechterbocht. Het maakt geen verschil. Hij verlaat het wiel van Kristoff en lijkt pas dan op volle snelheid te komen. Hij troeft stampend op de pedalen klinkende namen als Peter Sagan en Arnaud Démare af. Het oogt als één brok zelfverzekerdheid, gepaard aan kalmte en geduld. Zelfs Fernando Gaviria, tot nu toe het goudhaantje in de Tour, moet eraan geloven: de Colombiaan wordt met twee lengten geklopt. Enkele meters na de streep gaat de vinger naar de mond.

Deed het hem wat, voor de huldiging achter het podium te staan met geletruidrager Greg Van Avermaet en wereldkampioen en leider in het puntenklassement Peter Sagan? Hij toont zich niet bijster onder de indruk. ‘Ja, ze zeiden dat ik goed had gereden. Dat is mooi. Het zijn goede renners.’

Het geloof in eigen kunnen is terug, de spanning van het heilige moeten is afgenomen, de buit is binnen, toch nog in de eerste week van de Tour. ‘We gaan dit eerst vieren.’ Maar zaterdag wacht een nieuwe uitdaging: de etappe van Dreux naar Amiens is nagenoeg vlak. ‘Ik hoop jullie morgen weer te zien.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.