Grillig Kameroen kansloos tegen counterend Italië

Het Afrikaanse voetbal toonde zich gisteravond weer in zijn meest onvoorspelbare gedaanten. Kameroen, het elftal dat de exotische voetbalcultuur van het continent in 1982 als eerste onder de aandacht bracht, werd heen en weer geslingerd tussen zijn brille en onkunde....

JOHN VOLKERS

Van onze verslaggever

John Volkers

MONTPELLIER

Italië, de personificatie van het Europese boekhoudersspel, sloeg onverbiddelijk toe: 3-0. Middenvelder Di Biagio, voor rust, en topscorer Vieri, tweemaal in de slotfase, deden wat zij geleerd hadden: toeslaan als de opponenten elkaar in de weg lopen, het ergste cliché van het counterspel.

De warme sympathie van het Stade de la Mosson was uiteraard voor de Afrikanen. Zij waren de underdog, zij lieten zien hoe heerlijk er met een bal gespeeld kan worden, zij verloren halfweg een speler, Kalla, die al te bruusk een aanstellerige Italiaan, Di Biagio, attaqueerde, maar het tiental overtrof vervolgens zichzelf.

Op achterstand, binnen tien minuten had Italië al eenmaal toegeslagen, dicteerden zij plots de strijd. Ineens waren er wel de dribbles die de Italianen vooraf angst inboezemden. Van het ene op het andere moment was Kameroen weer het team uit de tijden van Milla en de ploeg die Italië in 1982 op de rand van de uitschakeling bracht.

Toen, bij het WK van Spanje, werd het elftal van Bearzot gered door het gebrek aan ambitie van de Afrikanen. In de slotfase drongen ze niet meer aan. Italiaanse tijdschriften onthulden later dat er bij 1-1 op het veld onderhandeld zou zijn. Gisteren zal er niet gesproken zijn over smeergeld. Kameroen speelde zichzelf in de eerste helft door eigen onvermogen uit de wedstrijd. Wome knalde van links de bal als een gek naar voren. Regelmatig vloog de bal over zij- en achterlijn. Niemand kon rust brengen.

De ijdele Mboma, de regisseur, wilde vooral indruk maken op zijn nieuwe Italiaanse werkgevers, van Cagliari. De topschutter uit de J-League pielde er op los: hakje hier, poortje daar. In de defensie communiceerden doelman Songo'o, de beste van de Primera Division, en stopper Song matig.

Het wachten was op de bliksem-overval van de Italianen. Eerst kon Song'o nog een inzet van Vieri onschadelijk maken. Daarna vergaten de defensieve vormgevers een teamgenoot bij de tweede paal te zetten bij een getructe corner van Roberto Baggio. Di Biagio, de Vialli-lookalike, knikte de bal in het verlaten deel van het doel: 1-0.

Italië en Kameroen schaakten daarna de rest van de eerste helft en kort voor tijd leek de Afrikaanse ploeg mat te zijn. Kalla ging met twee benen dom door op Di Biagio. De Australische scheidsrechter Lennie liet veel toe, maar de charge van Kalla ging hem te ver. Hij trok rood, de vierde uitsluiting van het toernooi.

Wie direct na rust voor het elf-tegen-tien een extra Italiaanse aanvaller had verwacht, kwam bedrogen uit. Bondscoach Maldini is werkelijk een kloon van voorganger Bearzot, ook zo'n dorre administrateur. Hij hield parel Del Piero op de bank en bracht hem pas in toen een van zijn twee aanvallers, Roberto Baggio, tekenen van vermoeidheid vertoonde.

Kameroen speelde in die fase plots lichtvoetig. Dat was opvallend, want bondscoach Le Roy heeft wel heel nadrukkelijk aan groot en sterk gedacht toen hij zijn selectie samenstelde. Kameroen moet gemiddeld de zwaarste ploeg van het hele deelnemersveld hebben: de Ontembare Leeuwen lijken op hun minste momenten eerder Logge Olifanten.

Het was in het spektakel van de tweede helft - Kameroen dacht er niet over de zaak dicht te timmeren - werkelijk genieten. Le Roy bracht enkele dribbelaars in het veld, onder wie de piepjonge Eto'o. Hij is slechts twee maanden ouder dan de jongste WK-speler uit de geschiedenis, de Noord-Ier Whiteside die 17 jaar en 41 dagen oud was bij zijn debuut.

In de slotfase toen de krachten gesloopt waren, sloeg Italië als vanouds toe. Het evenbeeld van de grote Afrikaanse atleten, de bonkige Christian Vieri (1.82 en 85 kilo), sloop tweemaal het strafschopgebied in en deed zijn leergierige collega's voor hoe je dient af te ronden (2-0 en 3-0).

Heel Italië hoopt dat de Atletico-spits de sporen van Paolo Rossi drukt. Die hielp als topscorer zijn land in '82 aan de wereldtitel, maar kon in de befaamde groepswedstrijd tegen Kameroen geen punt drukken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden