Reportage

Goud en een bos gerbera's niet genoeg voor Ligtlee

Elis Ligtlee werd zaterdag Nederlands kampioen op de 500 meter tijdrit in 34.105 seconden. Tijd om te schitteren bij de wereldbeker en de WK.

Elis Ligtlee tijdens de 500 meter tijdrit.Beeld anp

Net als casino's zijn wielerbanen gebouwd om je de buitenwereld te doen vergeten. Zodra je de fel verlichte hal binnenstapt, verandert de rest van het land in een schimmenrijk. Al viel er 6 meter sneeuw buiten, hier zou niemand het merken. De muziek schalt uit de speakers, de omroeper klinkt alsof hij de dag van zijn leven heeft en er staat een voorraad oranje gerbera's waar de Keukenhof jaloers op zou zijn. De rest is bijzaak.


Een kwartier voor haar 500 meter tijdrit rijdt de 20-jarige Elis Ligtlee op het middenterrein rondjes om het podium. Op haar hoofd draagt ze geen helm maar een felroze koptelefoon. Ze luistert naar house. 'Stampmuziek', noemt ze het zelf. Als Kirsten Wild zich bij haar voegt, schuift Ligtlee de koptelefoon achter haar oren en praat en lacht alsof ze een zondagmiddagritje maakt. 'Als ik in mezelf keer, word ik heel zenuwachtig', vertelt ze. 'Dus ik moet praten.'


Dat ze haar titel verdedigt, daar wil ze niet aan denken. 'De druk van de coach, daar presteer ik beter op, maar als ik mezelf druk ga opleggen, word ik nerveus.'


Pas als Ligtlee plaatsneemt op de stoeltjes voor de ingang van de baan, slaan de zenuwen toe. Ze worstelt met haar handschoentjes, frunnikt aan het ritsje van haar pak, zet de helm die al recht stond nog wat rechter. Dan moet ze de baan op. 'Zodra ik omhoog stap, ligt alle focus bij mezelf. Alles moet dan gaan kloppen van de start tot aan de finish.'

Beeld anp

Volle bak rammen

Ligtlee neemt plaats op haar fiets en gespt haar schoenen vast. Ze strekt haar rug en zet nogmaals haar helm goed. Dan wordt de muziek onderbroken. 'De klok loopt', meldt de omroeper. Ligtlee buigt voorover. 'Bij 10 seconden te gaan is er een lange piep, na 5 gaat de klok op het bord aftellen. Dan kijk ik niet meer naar het bord, ik tel mee af in mijn hoofd.'

Voor de laatste piep gaat Ligtlee staan op de pedalen. Haar lichaam spant zich, klaar om te beuken zodra de seconden zijn afgeteld. De start onder controle krijgen is een kwestie van herhaling. 'Als je een wedstrijd rijdt, ligt je focus op zo hard mogelijk gaan. Dan vergeet je verder alles. De start moet erin gegraveerd worden, zodat het klopt bij de belangrijkste wedstrijden.'

Na de start telt nog maar één ding: doorgaan. 'Goed doorversnellen in de eerste bocht, daarna heel hard doortrekken en dan ga ik op mijn stuurtje liggen. Met minder dan een ronde te gaan nog een keer die versnelling erop. Volle bak rammen, want indelen kan toch niet op de 500 meter.'

De tegenstander rijdt ook op de baan. 'Eigenlijk mag je niet kijken, want dan raak je uit je concentratie, maar soms probeer ik het toch. Anders is de enige aanwijzing die je hebt de bel voor de laatste ronde.'

'Ik ben dood'

34.105 seconden later is Ligtlee veranderd in een schim van zichzelf. Ze is kotsmisselijk. Ze kan amper nog lopen. Ze weet haar fiets op de rollerbank te krijgen, maar kan niet meer bedenken hoe ze op die fiets moet komen. Als het met veel moeite toch is gelukt, hangt ze met een arm over de balustrade terwijl ze de pedalen heel langzaam rondtrapt. Ze is niet meer in staat zichzelf overeind te houden. Wezenloos staart ze voor zich uit. Het enige wat ze heeft gezegd sinds haar winnende race: 'Ik ben dood.'

Tien minuten later stapt ze moeizaam van haar fiets. Staan gaat nog niet, dus ze zijgt neer op de vloer. 'Ik had geen seconde langer moeten fietsen net, dan was het niet goed gekomen.' Er verschijnt een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Ze begint weer een beetje te lijken op de Elis Ligtlee van 500 meter geleden. 'Mijn benen bombardeerden uit elkaar met minder dan een halve ronde te gaan. Nee, dacht ik, nee! Op zo'n moment denk ik nog maar één ding: doorgaan doorgaan doorgaan.'

34.105 seconden, een tijd ter waarde van een rood-wit-blauwe trui, een gouden medaille en een bosje gerbera's, maar Ligtlee is nog niet tevreden. 'Tot nu toe is het brons op de sprint tijdens de wereldbekerwedstrijd in Londen de mooiste medaille van dit seizoen. Maar er komt nog een wereldbeker aan en nog een WK, dus ik hoop dat ik nog wat mooiere medailles binnenhaal.'

Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden