'Good boy' Rico Verhoeven: 'Ik vecht zonder emoties: boosheid, verdriet en pijn schakel ik allemaal uit'

'King of kickboxing' Rico Verhoeven laat zich interviewen met zijn baby op zijn arm. Hij is een 'good boy', zowel binnen als buiten de ring van onbesproken gedrag. Zijn succes is mega, maar hij wil meer: nog vijf jaar vechten en dan naar Hollywood.

Beeld Valentina Vos

Als Rico Verhoeven (28) aan zaterdag 9 december denkt, denkt hij aan dat ene moment in de vijfde ronde, die trap, die high kick tegen het hoofd van Jamal Ben Saddik. Op dat moment is Verhoeven, bijgenaamd The King of Kickboxing, 'als een haai die bloed ruikt', een haai die weet: er is een prooi in de buurt. Glimlachje bij Verhoeven, aan zijn keukentafel in Halsteren, vlak bij zijn geboorteplaats Bergen op Zoom. 'En bij hem had ik dat gevoel nét iets meer dan anders.'

Na die kick weet hij: dit is het moment, nu doorgaan, het afmaken. Na een paar 'klappen', zoals Rico zegt, maar wat misschien niet helemáál het woord is voor een serie dreunen op het hoofd met de enorme vuisten van de al even enorme Verhoeven (1,98 meter, 117 kilo), hangt zijn tegenstander Ben Saddik ('The Goliath', 2,05 meter, 120 kilo) in de touwen. Verhoeven, sinds 2013 wereldkampioen zwaargewicht in de competitie van wedstrijdorganisator Glory, heeft zijn titel met succes verdedigd - alweer.

Maar nu zit hij dus aan de keukentafel in Halsteren, met op zijn arm een klein mannetje dat daar zo ongeveer het hele interview zal blijven liggen: de drie maanden oude Vince, jongste van de drie kinderen die Verhoeven kreeg met zijn vriendin en jeugdliefde Jacky Duchenne. Is hij echt zo klein, of lijkt dat maar zo, door die arm? Verhoeven: 'Hij is echt klein! Hij is nog maar 52 centimeter. Qua fysiek lijkt mijn dochter Jazzlyn van 2 het meest op mij. Een geboren vechter, oersterk.'

Verhoeven is inmiddels misschien wel de beste Nederlandse kickbokser ooit, maar zeker is hij de kickbokser die het meest heeft gedaan om het niet altijd even frisse imago van de sport bij te stellen. Neem het statement dat hij de maandag na de wedstrijd op sociale media plaatste, waarin hij opriep wedstrijden niet te reduceren tot 'een strijd tussen etniciteiten', zoals nogal eens gebeurt, zeker als Verhoeven tegen kickboksers van Marokkaanse afkomst vecht. Verhoeven: 'Het ging me nu echt te ver. Er worden foto's van mij gepost met de tekst: 'Willen jullie meer of minder Marokkanen?' Of een plaatje van Geert Wilders, met daaroverheen in grote letters de tekst: 'Hé Rico, bedankt, jij snapt het.' Ik wil helemaal niet 'de Marokkanensloper' genoemd worden, dat vind ik vreselijk. We zijn allemaal sportmensen. De Marokkanen tegen wie ik heb gevochten, zijn ook gewoon Nederlanders, of Belgen, in het geval van Jamal Ben Saddik. Ze komen alleen voor Marokko uit, maar dat wordt door de organisaties juist gestimuleerd. Nederlanders zijn zo goed in kickboksen, dat je anders gewoon te veel partijen tussen twee Nederlanders zou krijgen.'

Zijn populariteit is groot, hij is zowel in als buiten de ring van onbesproken gedrag en geldt als zeer benaderbaar voor zijn fans - geen selfie is hem te veel. Tot zijn kennissenkring rekent hij cabaretier Jandino Asporaat, presentatoren Johnny de Mol en Humberto Tan, vlogger Kaj Gorgels, dj Sunnery James en rapper Mr. Probz. Zij zaten allen vlak bij de ring in Ahoy, afgelopen zaterdag.

Na het kickboksen is de grootste droom van de 'King of kickboxing' als Hollywoodacteur in de voetsporen treden van Sylvester Stallone, Jean-Claude Van Damme of, zijn grootste voorbeeld, Dwayne 'The Rock' Johnson. Beeld Valentina Vos

Zijn langlopende contract met Glory is, zegt zijn management, 'het lucratiefste in de kickboksgeschiedenis', het zou gaan om minstens een paar ton per gevecht, 'maar over geld praat ik liever niet'. Verhoeven heeft een kledinglijn, een parfum, een sportschool, geeft clinics en laat zich sponsoren door Land Rover, Adidas, Matrix Fitness en PFM Underwear. Zijn trainingsapp, te koop voor 6,99 euro, wordt volgende maand gelanceerd en zal video's bevatten waarin Rico oefeningen laat zien. Hiervoor moet hij driehonderd video's opnemen, een monsterklus waaraan hij twee dagen na zijn gevecht begon.

Het kickboksen op elk denkbaar vlak naar 'een hoger niveau' brengen, dat is zijn missie. Een kickboksgevecht in een uitverkocht voetbalstadion? Rico ziet het wel zitten, en acht het mogelijk. 'Zou dik zijn, toch?' Deze week verschijnt ook Rico, een boek over zijn leven, geschreven door journalist Leon Verdonschot, die een jaar in Verhoevens entourage verkeerde.

Hij zou het nog 'makkelijk' tien jaar kunnen volhouden als kickbokser, zegt Verhoeven, maar hij wil het niet. Maximaal vijf, is het plan, en dus is het zaak nu zo veel mogelijk succesvolle nevenactiviteiten op te starten. Verhoeven is graag te gast in televisieprogramma's en zou ook zelf willen presenteren. Maar zijn grootste droom is als Hollywoodacteur in de voetsporen treden van Sylvester Stallone, Jean-Claude Van Damme of, zijn grootste voorbeeld, Dwayne 'The Rock' Johnson, in 2016 de bestbetaalde filmster ter wereld. Hij deed vorige maand auditie voor Creed 2, een vechtfilm met Stallone in de hoofdrol. In de de animatiefilm Ferdinand, die deze week in première gaat, leent hij zijn stem aan de hoofdpersoon, een imposante stier 'met een klein hartje'. Een auditie voor een rol in Smeris, de politieserie met Jeroen van Koningsbrugge, wees hij af. 'Ik moest zoenen met een man. Geen probleem, maar wel als het mijn eerste echte grote rol is. Ik zou het als vechtsporter voor altijd op mijn brood krijgen, zo werkt dat nu eenmaal in deze wereld.'

Privé leidt Verhoeven een kreukloos bestaan met zijn gezin. Binnen het kickboksen geldt hij als 'good boy', en dat wordt nog eens benadrukt wanneer hij tegen 'bad boys' vecht, zoals de voor geweldsdelicten veroordeelde Badr Hari, die vorig jaar tegen Verhoeven moest opgeven vanwege een armblessure. Na de wedstrijd van zaterdag werd hij door Verhoeven herinnerd aan hun beider voornemen om in 2018 opnieuw tegen elkaar te vechten - als het doorgaat, zal het de wedstrijd van het jaar worden. 'Badr, pak je handschoenen en get your ass to the gym want ik ben klaar voor je, baby.'

Rico Verhoeven tijdens het weegmoment met tegenstander Jamal Ben Saddik naast hem. Beeld anp

Hoe belangrijk is het in deze sport om goed te zijn in psychologische oorlogsvoering?

'Heel. Dat begint al voor de wedstrijd, ik probeer de ander van tevoren een mentale dreun te geven. Het doel is dat de ander begint te twijfelen voor hij in de ring staat.'

Dat begint bij de 'staredown' op de persconferentie, waar jij en je tegenstander vlak bij elkaar gaan staan en elkaar boos aankijken. Wat zeg je tegen je tegenstander tijdens zo'n staredown?

'Ik zeg niet zoveel, ik reageer een beetje. Meestal zegt de ander dat hij me gaat afmaken, of dat ik nog nooit tegen serieuze tegenstanders heb gevochten. Ik heb iedereen gehad, zeg ik dan rustig. Denk je dat je het beter kan? Laat maar zien. Jamal Ben Saddik zei: 'Ik ben veel groter dan jij.' Ja, nou en? Sommige dingen zijn not done, zoals persoonlijke opmerkingen over vrouwen en kinderen, en spugen en slaan, dat doe je ook eigenlijk niet.'

Jamal Ben Saddik spuugde tijdens die staredown in je gezicht, waarvoor hij een boete kreeg.

'Het is leuk om een gevecht te hypen en je mag ook best een beetje trash talken, maar dit ging te ver. Aan de andere kant: blijkbaar is het mij gelukt om hem uit zijn stabiliteit te halen. Voor dat spugen heeft-ie zaterdag de rekening betaald.'

Want zoiets maakt je boos?

'Gemotiveerd. Je moet nooit boos worden. Je moet in de ring niet vanuit agressie reageren, want dan maak je fouten. Ik vecht zonder emoties. Boosheid, verdriet, pijn; tijdens de wedstrijd schakel ik het allemaal uit. Ik kan dat, want ik ben solid. Ik heb een sterke basis: mijn thuis, mijn gezin.'

De ouders van Rico Verhoeven spelen een grote rol in Rico, het boek van Verdonschot, vooral omdat er nogal wat misging tussen moeder, vader en zoon. Beeld RV

Ik ken je natuurlijk niet, maar in die laatste ronde leek ik toch wel wat agressie bij je te zien.

'Zeker. Gecontroléérde agressie. Ik weet precíés wat ik doe. Ik ben niet in het wildeweg aan het meppen.'

Maar er kwam wel iets naar boven.

'Een beetje extra motivatie, inderdaad. Hij heeft ook gewoon leugens over me verspreid, hè? Hij heeft gezegd dat hij spuugde omdat ik iets had gezegd over het feit dat hij kanker heeft gehad. Zoiets zou ik nóóit zeggen, dat weet iedereen die mij een beetje kent. Hij heeft kanker overwonnen, dus ik vind hem überhaupt al een winnaar.'

Toen je gewonnen had, schreeuwde je iets, wat?

'Ik schreeuwde: 'NIEMAND!' Dat is ons dingetje, van mij en mijn mental coach Alviar Lima, hij praat voor de wedstrijd op me in: 'Wie gaat de titel van je afpakken? NIEMAND! Wie is hij dan? NIEMAND!' Ik sta op de top van de berg en er komt iemand naar boven die me eraf wil duwen, en dat laat ik dus niet gebeuren. Ik zit daar niet op die berg te niksen, ik werk er kei- en keihard voor. Ik wil op die top blijven staan om mijn kinderen een mooi leven te geven.'

Moet je macho zijn in deze sport?

'We zijn allemaal haantjes, ik ook, al ben ik een rustige jongen. Anders overleef je niet. Ik ben een haan, maar wel een bescheiden haan.'

Kun je je voorstellen dat sommige kickboksers soms doorslaan naar de verkeerde kant?

'Natuurlijk. Je bent groot, sterk, kunt vechten. Je moet je niet laten uitdagen, niet te snel denken: 'Wat moet jij nou?' Want als jij als kickbokser een paar tikken uitdeelt, bámbámbám, heeft de ander meteen een groot probleem.'

Kleine Vince, nog steeds op de arm van zijn vader, moet dan ineens onbedaarlijk niezen, een keer of vijf, gevolgd door een schattig kreetje van opluchting. Rico, vertederd: 'Ooww!'

Zijn ouders spelen een grote rol in Rico, het boek van Verdonschot, vooral omdat er nogal wat misging tussen moeder, vader en zoon. Na de scheiding van zijn ouders bleef Rico bij zijn moeder, die dronk, drugs gebruikte en vaak mannen mee naar huis nam, zoals ze zelf in Rico vertelt. Zij stuurde hem als 6-jarige weg, naar zijn vader, hij moest daar maar gaan wonen.

'Psychologische oorlogsvoering is heel belangrijk. Het begint al voor de wedstrijd', zegt Verhoeven. Zoals hier tijdens de 'staredown' bij de presentatie van het gevecht met Ben Saddik. Beeld anp

Zijn moeder liet hem in de steek, zo voelde Rico het toen, en zo voelt het eigenlijk nog steeds, ook al is het contact inmiddels hersteld en was zijn moeder zaterdag in Ahoy. 'Ik kan me niet verplaatsen in hoe ze het heeft aangepakt. Ik zou alles voor mijn kinderen doen. Al kan ik ook egoïstisch zijn en op bepaalde momenten voor mezelf kiezen, me onttrekken aan wat er thuis gebeurt. Als ik me voorbereid op een wedstrijd, help ik niet met de boodschappen en ga ik er niet uit voor de kleintjes als ze 's nachts wakker zijn. Ik slaap dan ook apart. Maar ik doe dat uiteindelijk in het belang van mijn gezin. Bij mijn moeder was het anders, zij koos gewoon voor zichzelf.'

Er zat een hoop frustratie bij Rico over het verleden. 'Met name over de relatie met mijn moeder, over hoe de dingen gelopen zijn. Jacky heeft me geholpen om het verleden te accepteren. Ik zie nu in dat het geen nut heeft boos te blijven.'

Bij zijn vader, portier en karatetrainer Jos Verhoeven, was de thuissituatie stabiel. Rico werd door hem zachtjes, en soms ook wat harder, in de richting van de vechtsport geduwd. Hij was dan ook een talent, 'van nature groot en zwaar', zegt Verhoeven. Als baby woog Rico al 4,5 kilo, hij torende boven iedereen uit en had als 12-jarige het gewicht van een volwassen man, 75 kilo. 'Veel vechters worden zwaar gemáákt, dat was bij mij niet nodig. Iedereen wil in het zwaargewicht vechten, omdat daar het grote geld te verdienen valt. Het is het spectaculairst, er vallen de meeste knockouts. Mijn vader zag wat in mij als kickbokser en was daar heel gedreven in.'

Op zijn 16de sloeg hij in een van zijn eerste officiële wedstrijden een man van 28 knockout. En Rico werd beter, zo goed dat hij van zijn vader steeds minder kon leren. 'Ik kreeg op een gegeven moment het gevoel dat ik beter werd dan hij, er meer verstand van had. Ik bleef bij hem trainen, maar hij had geen andere pupillen die zich met mij konden meten, dus ik had geen trainingspartners. Daarom nam ik een andere trainer erbij, Dennis Krauweel, bij wie ik nog steeds train. Dat snapte mijn vader tot op zekere hoogte. Maar er ontstonden steeds vaker problemen. Mijn vader vond dat ik altijd moest trainen, terwijl ik van Dennis ook rust mocht pakken. Als ik dan thuis in bed lag, werd mijn pa boos: 'Wat doe je in bed? Ga trainen!' Als ik met hem trainde, voelde dat steeds vaker als tijdverspilling. Ik was hém aan het leren hoe hij de stootkussens het beste kon vasthouden. Het ging niet meer. Ik moest afstand nemen, en dat vond hij moeilijk.'

En dat is hij altijd moeilijk blijven vinden, tot aan zijn dood eind oktober.

'Dat is zo zonde. Op een gegeven moment had hij geen taak meer in mijn team. Zijn taak was misschien een nog wel veel mooiere taak geworden: vader zijn. Gewoon, mijn vader zijn. Hij is en blijft degene die mij gebracht heeft tot waar ik nu ben. Maar voor hem was dat niet genoeg. Het was ook logisch dat het minder goed ging, hij was natuurlijk ook ziek, hij had alzheimer. Hij werd eigenwijzer, moeilijker. Hij moest zo veel inleveren, op allerlei vlakken. Hij kon altijd zo goed klussen, maar ook dat kon niet meer. Begin oktober belde hij me op om te vertellen dat hij euthanasie zou plegen. Aan de telefoon kregen we woorden, voor de zoveelste keer, en hij verbrak het contact. Het was een hoop drama. Maar we hebben het goedgemaakt, op het nippertje, daar houd ik me aan vast. Hij is hier geweest, heeft Vince gezien, hem vastgehouden. Daar put ik troost uit. Voor de rest is het zoals het is.'

'Ik zal mijn vader altijd dankbaar blijven. Door hem ben ik nooit bang om hard te werken.' Beeld Valentina Vos

Kwam iets van die emotie er ook uit, in de vijfde ronde van zaterdag?

'Het zou best kunnen dat het meespeelde in mijn onderbewustzijn.'

Het waren geen makkelijke maanden, die aan de wedstrijd van 9 december voorafgingen. En het zijn eigenlijk nooit makkelijke maanden, voorafgaand aan een belangrijk gevecht, waarvan Verhoeven er jaarlijks hooguit drie doet. Voor zijn gezin is hij dan 'niet gezellig'. 'Ik ben dan nogal kort aan de kar. Mijn dochter van 6 voelt me perfect aan. Die zegt: 'Maakt niet uit papa, ik weet dat je moet boksen.' Dan zit ik met tranen in mijn ogen. Ze weet hoe ze me moet raken.'

Vriendin Jacky Duchenne is via de achterdeur de keuken binnengekomen, in trainingspak met 'Team Rico' op de rug, sjouwend met tassen vol kerstversiering.

De perioden voor een wedstrijd zijn zwaar, beaamt ze.

Jacky: 'Het bouwt op. Hij wordt steeds chagrijniger. Ik ben er inmiddels aan gewend.'

Rico, glimlachje: 'Je zegt nu dus eigenlijk dat je eraan gewend bent dat ik dan een klootzak ben?'

Jacky: 'Als de kinderen geverfd hebben, als er glitters op tafel liggen, als de keuken niet gedaan is, hij wordt overal boos om. Alles. Is toch zo?'

Het is niet alleen de druk, het feit dat er maanden wordt toegewerkt naar een gevecht van maximaal 5 keer 3 minuten, of het strikte trainingsregime, het is ook het oersaaie dieet waaraan Verhoeven zich moet houden, dat neerkomt op drie keer per dag grote hoeveelheden kip, groenten en rijst, 'schoon eten', noemen ze dat.

'Een straf', zegt Verhoeven, maar als hij ook maar één keer naar de McDonald's gaat, kan zijn trainer dat de volgende dag zien aan zijn lichaam. 'Maar ik eet dan ook wel zes, zeven broodjes. Twee Big Macs, een paar McChickens, een cheeseburger, een gewone hamburger, wat kipnuggets, ik ben in mijn eentje bij de McDonald's zo 50 euro kwijt.'

Jacky tegen Rico: 'Wil je een chocomelletje?'

Rico: 'Ik heb al een heel pak op.'

Jacky tilt Vince uit de armen van Rico en geeft hem kusjes op zijn gezicht: 'Halló lekkerste gozert van Halsteren! Mijn moeder heeft vier kinderen en zeven kleinkinderen en ze heeft nog nooit zo'n zoete baby meegemaakt.'

'Ik vecht zonder emoties. Boosheid, verdriet en pijn schakel ik uit'. Beeld anp

Je vrouw stopte met haar baan en opleiding tot verpleegkundige, zodat jij je vol op het kickboksen kon richten. Moest je haar daarvan overtuigen?

'Ja. Dat was niet in een dag beslist. Maar Jacky komt zelf uit de topsport, ze deed aan karate. Ze begrijpt wat ervoor nodig is. Ik voelde in 2013 dat ik kans had op het wereldkampioenschap. We waren jong, hadden een kind en geen geld voor het kinderdagverblijf, Jacky had twee banen om de boel draaiende te houden. Ik bracht af en toe wat binnen met een gevecht, maar veel stelde het niet voor. Het wereldkampioenschap zou onze levens kunnen veranderen. Er hing een cheque aan van 250 duizend euro. Maar om dat doel te bereiken, hadden we Jacky thuis nodig.'

Jacky: 'Ik geloofde erin.'

Ze heeft 'm wel even geknepen tijdens het gevecht van zaterdag, toen Verhoeven in de eerste ronde een paar keer vol werd geraakt - iets van een blauw oog is nog net zichtbaar. 'Ik dacht: dit hebben we zo niet afgesproken. Voor een buitenstaander is het een mooie pot, maar voor mij is het wel de vader van mijn kindjes die klappen krijgt.'

Rico tegen Vince: 'Wat zegt mama nou? Allemaal stress voor niks!'

Wat is nu je rol in het huishouden?

Jacky lacht. 'Hij heeft geen rol. Verzorgd worden, dat is zijn rol.' Ironisch: 'O sorry, wou jij zelf antwoord geven?'

Ben je van plan je kinderen te trainen, zoals je vader bij jou heeft gedaan?

'Dat lijkt me geen goed idee. Ik weet nog dat mijn oudste dochter Mikayla op haar driewieler de hele straat door fietste, waarop ik zei: 'Jij krijgt een echte fiets.' Ik nam haar mee naar de winkel en ze koos een roze fiets uit, met van die sliertjes en zijwieltjes. Ze ging erop zitten, maar ze kon niet fietsen. Want bij een driewieler zitten de trappers vooruit, en bij een gewone fiets zitten ze recht onder je. Wat krijgen we nou?, dacht ik.

Dus we zijn thuis gaan oefenen. Ik legde boeken onder de zijwieltjes, zette haar voetjes op de trappers en hop, fietsen-fietsen-fietsen. Op een gegeven moment zegt ze: 'Papa, ik heb het warm, ik ben moe.' Ik zo van: 'Doorgaan schat, kom op!' Aan het einde van de avond fietste ze door de kamer. Maar oei, ik zag een kant van mezelf waar ik een beetje van schrok. Ik wil dat ze gedreven zijn, dat ze zien dat het niet makkelijk is om in het leven iets te bereiken. Maar ik wil ze niet pushen als ze iets niet willen.'

Je zegt dat je zoveel te danken hebt aan je vader, maar je wilt tegelijkertijd niet worden zoals hij.

'Ja, dat heeft iets tegenstrijdigs. Ik zal mijn vader altijd dankbaar blijven. Door hem ben ik nooit bang om hard te werken. Want ik weet dat hard werken altijd wordt beloond.'

Het boek Rico

Op 22 december verschijnt bij uitgeverij Overamstel het boek Rico, geschreven door journalist Leon Verdonschot. Hij volgde Verhoeven een jaar lang intensief en vergezelde hem tijdens trainingen, clinics, wedstrijden en in zijn vrije tijd. Ook sprak hij met het team en de intimi van Verhoeven, zoals trainer Dennis Krauweel, krachttrainer John van Dijk, manager Karim Erja, mental coach Alviar Lima, vriendin Jacky Duchenne, maar ook met Verhoevens moeder en vrienden uit zijn jeugd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden