Gokvoetbal bij Wigan, ondanks 32 interlands

Vanuit de wereld van het combinatievoetbal, met standplaats Alkmaar, belandde Denny Landzaat tussen het ‘gokvoetbal’ van Wigan Athletic. Daar verpietert de international....

Van onze verslaggever Willem Vissers

Anoniem holt een voetballer met rugnummer 14 over een zompig veld in Portsmouth, in de stromende regen. Hij is international, en niet van een landje uit de marge van het voetbal. Nee, hij dient het Oranje van Van Basten.

Zie Denny Landzaat na zijn eerste – en voorlopig laatste – duel in het toernooi dat hij vroeger volgde op tv: de FA Cup, het beroemde bekertoernooi van Engeland. Hij is na ruim een uur vervangen door ene Kristoff Haested, bij een achterstand van 1-0. En warempel, Wigan leeft even op, totdat oud-Ajacied Kanu het duel in de slotminuut beslist in het voordeel van Portsmouth, 2-1.

De fotograaf klaagt dat Landzaat bijna nooit aan de bal kwam. De voetballer zwoegde en vroeg om de bal, maar het spel ging aan hem voorbij of over hem heen. Wat doet hij hier eigenlijk? Heeft hij spijt dat hij na het WK naar Wigan Athletic is vertrokken?

Met lichte hapering in de stem: ‘Nee.’ En dan: ‘Het is gewoon een nieuwe ervaring. Ik geniet van elke wedstrijd. Het is een mooie, zware competitie.’

Het is het verhaal dat iedere buitenlander kan vertellen, ook als het voetbal zelf tegenvalt: de sfeer is voortreffelijk in Engeland, de supporters beleven het spel intens en het salaris is vorstelijk.

Stadion Fratton Park in Portsmouth is een openluchtmuseum van bijna een eeuw oud. Veel supporters hebben verweerde koppen, van de eeuwige zeewind wellicht.

Ze dromen van de FA Cup, met de ontknoping in het nieuwe Wembley, of van Europees voetbal. Portsmouth is een subtopper in de competitie. Het is een elftal met goede voetballers die wat op hun retour zijn; Sol Campbell, Andy Cole, Kanu.

Wigan heeft minder kwaliteit en bij die club voetbalt Denny Landzaat. ‘Het is overleven, zoals wij voetballen. Ik probeer hier sterker van te worden.’

Landzaat was, en dat is begrijpelijk, klaar met de Nederlandse competitie waarin hij voor Ajax, MVV, Willem II en AZ uitkwam. Hij is 30 jaar en het was tijd voor de stap naar een mooi buitenland. Zijn WK was niet bepaald geweldig. Integendeel: hij verloor zijn basisplaats in de aanloop naar het toernooi omdat de vorm verdwenen was. Uiteindelijk was alleen de belangstelling van Wigan Athletic concreet, de club van Arjan de Zeeuw.

Maar De Zeeuw was in Nederland een nobody. Op het moment dat hij van Telstar wilde terugkeren naar de amateurs, kon hij een contract tekenen bij Barnsley en begon een avontuur dat al langer dan een decennium duurt. Landzaat echter is 32-voudig international.

Wigan strijdt in de competitie tegen degradatie en in Portsmouth eindigt dus ook het toernooi om de FA Cup in goede bedoelingen. De perschef meldt om de twee minuten dat de spelers moeten opschieten omdat het vliegtuig wacht.

Intussen maken de voetballers op het veld een wandelingetje dat doorgaat voor een cooling-down, met Andreas Johansson op zijn sokken. ‘Dat gaat altijd zo’, zegt Landzaat lachend.

‘Het is gewoon een lastig verhaal. Dit is niet het voetbal dat ik gewend ben. In sommige wedstrijden worden alleen lange ballen gespeeld. Dan mogen we een inworp nemen, op de middenlijn, en gooien ze de bal bijna tot de keeper.’

Hij komt van AZ, waar combinatievoetbal tot het wezen van de club is gaan behoren. Bij Wigan moet Landzaat zich voelen als een circuspaard dat in het nummer van de leeuwen verzeild is geraakt. En de dompteur weet het ook niet meer.

‘We hebben best een goede selectie, maar achter ons spel zit geen gedachte. Het wordt al gauw gokvoetbal, hopen dat de bal een keer goed valt. Hopelijk gaan we meer met het koppie spelen.’

Landzaat bezweert dat het niet altijd zo is geweest. ‘We hadden een periode dat we probeerden te voetballen, maar in deze fase is het overleven. Al een wedstrijd of vijf gaat het echt niet goed.’

Hij voetbalt zelfs tegen zijn natuur in. ‘Ik denk vaak: ik krijg de bal toch niet, ik loop alvast voor de afvallende bal. Dat is dat gokvoetbal. De gedachte achter het spel moet al vanaf de keeper beginnen.’

En ten slotte is hij de laatste tijd meer dan hem lief is reserve. ‘De trainer vond dat ik veel wedstrijden had gespeeld. Hij wilde me rust geven. Zelf wilde ik dat helemaal niet.’

Na het laatste schouderklopje van de perschef zegt hij dat hij desondanks alle vertrouwen heeft in de toekomst. Volgende week is de uitwedstrijd tegen Chelsea.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden