Nieuws Tour de France

Gevallen, gekweld en nu toch de beste in de sprint: Groenewegen heeft de zege waarnaar hij heeft gesnakt

Het leek een wat ongeloofwaardig scenario: Dylan Groenewegen die net als vorig jaar op een vrijdag, in de zevende etappe van de Tour de France, weer een massasprint wint. Maar hij flikte het dan toch maar, een gebutst gestel ten spijt.

Dylan Groenewegen was deze vrijdag de snelste in Chalon-sur-Saône. Beeld AFP

In 2018 zegevierde hij in de zevende rit naar Chartres en legde hij zijn vinger uitdagend op de mond om sceptici die twijfelden aan zijn capaciteiten de mond te snoeren. Deze vrijdag was hij de snelste in Chalon-sur-Saône en stak hij zijn vinger in de hoogte, als bevestiging dat hij de snelste van het hele pak is en als een eerbetoon aan zijn ploeg Jumbo-Visma. Het is zijn vierde Touretappezege en het is alweer de derde winst van zijn team in deze ronde.

De ontlading was groot. Naast de triomfantelijke vinger was er ook een kreet uit de krochten van het lichaam. Bij de finish wisselde hij dikke zoenen uit met zijn vader, die het wielercircus achterna reist in een camper die zijn zoon voor hem heeft gehuurd.

Snakken

Groenewegen had gesnakt naar een zege. Dit is het podium waarop hij wil schitteren. De teller stond dit jaar al op negen, maar hij weet dat weinig zwaarder weegt dan een zege in Frankrijk, waar de voltallige mondiale sprinterselite zich laat gelden.

Het kwam er maar niet van. Hij liep de zo vurig gewenste gele trui mis na een val op de eerste dag in Brussel. Snel herstel bleek lastig. Schaafwonden hadden dagen nodig om te helen. Schouder en heup voelden stijf aan. De nachten waren onrustig geweest. Daar kwam nog een mislukte sprint in Nancy bij, toen hij op het afgesproken rendez-vous met zijn ploeggenoten vlak voor de finish aan de verkeerde kant van de weg zat en de aansluiting miste.

Natuurlijk had hij druk gevoeld, zei hij na de huldiging, maar die legde hij vooral zichzelf op. ‘Het team heeft altijd in mij geloofd.’

Rassprinter Groenewegen had zich de openingsdagen ook anders voorgesteld. ‘Ik had alles op die eerste dag gezet, op de winst, op het geel. Zo wil je niet beginnen. Maar wat doe je eraan? Nou ja, nu maar sprinten en de zege pakken.’

De achtste en negende etappe van de Tour de France. Beeld de Volkskrant

Locomotief

Mike Teunissen, de laatste locomotief in de sprinttrein die Groenewegen naar voren moet loodsen, had het de afgelopen dagen wel gemerkt. Normaal heeft zijn kamergenoot altijd het hoogste woord, maar hij was ‘nu net effe wat rustiger’. ‘Het waren geen gemakkelijke dagen. Daarom ben ik superblij voor hem. Hij zei het niet echt, maar je kon het gewoon voelen dat hij zwaar teleurgesteld was.’

De winst was ook het succes geweest van de nabespreking na de misser in Nancy, verklaarde ploegleider Frans Maassen. ‘Daar stuurde hij het peloton in, waar hij juist achter zijn mannen aan had moeten gaan. Maar vergeet ook niet dat hij echt hard gevallen was.’

Groenewegen rekende zichzelf toen aan dat hij zijn voorgangers onvoldoende had aangestuurd. Teunissen foeterde dat hij meer op de concurrentie zat te letten, terwijl hij blind had moeten vertrouwen op zijn ploeggenoten. Groenewegen eindigde nog op eigen kracht als vijfde, hijzelf was zesde.

De betrokken manschappen beloofden beterschap, de rangen werden weer gesloten, de rolverdeling nog maar eens doorgenomen. Mooi meegenomen was dat de pijn intussen pijntjes waren geworden, de stijve gewrichten weer wat soepeler aanvoelden en de slaap weer goed was.

‘s Middags volgde een heel behoorlijke uitvoering in de praktijk. Nog in de bedrijfsterreinen aan de rand van Chalon-sur-Saône sleurde Van Aert meedogenloos kilometers aan kop van het peloton.

Het plan was er al vroeg de pees op te leggen, met het oog op de komst van het niet al te brede asfalt en enkele rotondes. Dan krijgen de andere ploegen het moeilijk om langszij te komen.

Gedeisd

De Noor Amund Groendahl Jansen loste de Vlaming op twee kilometer van de finish af. Teunissen, de laatste pion, hield zich even gedeisd, hij hoopte dat de ploeg van groenetruidrager Peter Sagan, Bora Hansgrohe, zou versnellen, zodat er meer ruimte ontstond. Toen dat uitbleef, drongen renners van Quick-Step zich naar voren, voor Elia Viviani. Teunissen maakte daarop plaats voor de Amsterdammer, volgens Groenewegen met gevaar voor diens eigen leven, en dat terwijl de Ysselsteyner eerder op de dag al zijn pols had geblesseerd bij een val vroeg in de wedstrijd.

Het leverde de sprinter de vrijheid op die hij zo koestert. Alleen de Australiër Caleb Ewan kwam nog dicht in de buurt.

Groenewegen: ‘250 meter vol gas, dat was genoeg.’

Teunissen, op zijn Limburgs: ‘Nu is het weer bakkes zat op de kamer, denk ik.’ Groenewegen: ‘Ik denk het ook.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden