Reportage WK Shorttrack Nagoya

Getergde Schulting drukt twijfels de kop in en wint drie medailles

Met drie medailles bij de wereldbekerwedstrijden in Nagoya heeft shorttrackster Suzanne Schulting haar zelfvertrouwen flink opgepoetst.  

Suzanne Schulting tijdens de 1.000 meter. Beeld Getty

Een juichkreet, een gebalde vuist en snel daarna, hangend over de boarding, een knuffel van haar ploeggenoot Yara van Kerkhof. Nee, Suzanne Schulting is het winnen nog niet verleerd. Dat bewees de shorttrackster zondag op de 1.500 meter bij de wereldbekerwedstrijden in het Japanse Nagoya.

Met nog vier ronden van 111 meter voor de boeg begon Schulting vanuit vierde positie aan een versnelling, precies in het midden van het pelotonnetje. Buitenom, buitenom, binnenom stoof ze haar drie voorgangers voorbij en had zo anderhalve ronde later de kop te pakken. Zo heeft ze het het liefst, want als ze in haar beste vorm steekt kan ze die plek de laatste ronden gemakkelijk vasthouden.

Zo goed was ze bij de derde wedstrijd in de wereldbekercyclus niet. In het vertragen van haar slag was vermoeidheid te zien, maar Schulting kan meer dan hard schaatsen. Ze is ook verdedigend sterk. Dat kwam van pas, want in de laatste ronde dreigde de Canadese Courtney Lee Sarault haar voorbij te steken. De Nederlandse sneed haar bochten zo aan dat haar belaagster niet passeren kon.

Bondscoach Jeroen Otter was over de telefoon vanuit Japan vol lof over Schultings race. ‘De 1.500 meter was conform het boekje. Ze reed alert, nam niet te veel risico’s en reed hard door, maar alleen wanneer dat nodig was.’

Dieptepunt

Bij de vorige wereldbeker, in Montréal, was de Nederlandse shorttrackploeg zonder medailles huiswaarts gekeerd. Een dieptepunt in statistisch opzicht, want het was de groep van Otter in geen zes jaar gebeurd dat ze geen enkele keer het podium hadden mogen betreden.

Vooral Schulting, de regerend Europees- en wereldkampioene, liet het liggen in Canada. Ze viel meermaals en werd gediskwalificeerd. De 22-jarige Friezin was begin november de eerste op de onvoorspelbaarheid van haar sport te wijzen, maar ook op de voorspelbaarheid van haar eigen lichaam. Ja, er kan op het krappe ijsbaantje veel misgaan, zo veel dat je met lege handen eindigt, maar ze wist tegelijkertijd dat het met haar conditie wel goed zat. ‘En je vorm is niet in een week weg’, zei ze toen nuchter.

In Nagoya, drie weken na het debacle in Canada, bewees Schulting haar gelijk. Eerst was er de 1.000 meter. Het is de afstand waarop ze zich het meest senang voelt en in 2018 olympisch goud op pakte. Dat lukte zaterdag niet. Op het nippertje moest ze de Koreaanse Noh Ah-rum voorbij laten gaan. ‘Dat was het maximale’, oordeelde haar coach. ‘Die Koreaanse was net even wat beter.’

Aflossingswedstrijd

Drie kwartier later stond ze aan de start van de gemengde aflossingswedstrijd. Ook daar was goud te hoog gegrepen, al leek ze er met Lara van Ruijven, Daan Breeuwsma en Itzhak de Laat wel lang naar op weg. Tot Van Ruijven weggleed en de ploeg als laatste eindigde. Door een diskwalificatie van China kregen de Nederlanders het brons als troost. ‘Dat goud hadden we normaliter nooit verloren’, mokte Otter nog een beetje na.

Het goud kwam zondag uiteindelijk dan toch op de langste individuele afstand. Ze had haar zinnen erop gezet, had Otter gemerkt: ‘Ze was getergd om niet alleen het podium te halen, maar om te winnen.’ Het magere weekend in Canada had haar dwarsgezeten. ‘Het knaagt toch aan haar, hoe ze er ook over praat.’

Volgens Otter is de druk op zijn pupil veranderd. Haar olympische titel in Pyeongchang kwam als een verrassing en vorig seizoen veranderde alles wat ze aanraakte in goud. Was lang een podiumplek nog schouderklopjes en felicitaties waard, nu is dat niet meer genoeg. ‘Nu is alleen winnen nog geaccepteerd.’

Averechts 

Juist in het shorttrack is het nagenoeg onmogelijk om zeges aaneen te rijgen. De kans dat je wat overkomt is te groot. Tegelijkertijd werkt het mijden van risico’s ook niet. Dat pakt averechts uit, doceerde Otter. ‘Je ziet vaak dat hoe beter een schaatser is, hoe meer hij of zij probeert de baas te zijn over de situatie. Dan gaan ze te veilig proberen te rijden, maar je kunt niet winnen zonder risico’s te nemen.’

Zo had Otter ook de wedstrijden in Montréal geëvalueerd en in de weken voor Nagoya met Schulting besproken. Ze is ervaren genoeg om te beseffen dat pech erbij hoort, maar dat maakt het niet gemakkelijker. Otter: ‘Topsporters in het algemeen stralen vaak zelfvertrouwen uit, maar ze hebben het vaak juist niet.’

Het komt allemaal heel precies, de lijn tussen winnen en verliezen is dun. Sinds een ruime maand rijdt Schulting op nieuwe ijzers. Misschien dat ze daardoor net de finesses miste in Canada, vermoedde Otter. ‘Dat ze daardoor een beetje was gaan twijfelen.’

Die twijfel zal met de drie medailles in Japan aardig weggepoetst zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden