Gelukkig in Gouda, verlangend naar elders

Reportage..

GOUDA Vijf minuten voor het einde van de topper tegen AZC Alphen laat Robin van Galen zijn masker van onverstoorbaarheid vallen. Na de zoveelste, ongelukkige beslissing van arbiter Van Meerveld kan hij zich even niet beheersen. In woord en gebaar blaast hij een kernachtige wolk stoom uit. Het wordt beloond met een gele kaart.

Waterpolo zal Van Galen nooit onberoerd laten. Niet in het gigantische Yingdong Natatorium, het olympisch zwembad van Peking, waar hij zeventien maanden geleden met de vrouwenploeg het grootste succes ooit behaalde. Maar ook niet bij GZC Donk in het piepkleine zwembad De Tobbe in Gouda, zijn huidige werkterrein. Waterpolo loopt als een rode draad door zijn leven. Het is zijn leven en dreigt hem soms op te slokken.

Sinds het Olympisch goud is Van Galen een naam in de waterpolowereld. Hij kan overal aan de slag. Van Gouda tot Rio de Janeiro. Na de toewijzing van de Olympische Zomerspelen van 2016 aan Rio lag een lucratief zevenjarig contract als bondscoach van de vrouwenploeg klaar in Brazilië.

Zeven jaar aan de Copacabana, wie zou zo’n exotisch aanbod afwijzen? Van Galen dus. Hij en zijn vrouw, oud-international Marjan op den Velde, hebben wel even getwijfeld. ‘Rio is niet de veiligste omgeving. Ik heb twee blonde apies, die worden het eerst gekidnapt’, zegt hij zaterdagavond na de overwinning op AZC (10-8) in de streekderby tussen de twee koplopers in de hoofdklasse.

‘Sportief was Brazilië een prachtige uitdaging. Zeven jaar naar een topprestatie toewerken, ideaal. Ik had daar een pak geld kunnen verdienen, maar in gesprekken overheerste het beeld dat ik daar een groot hek om mijn huis moest zetten. Dat kon ik mijn gezin niet aandoen.’

Vorig jaar was hij al bijna op weg naar de Verenigde Staten. Zijn aanstelling als vrouwencoach leek een formaliteit, tot het Amerikaans Olympisch Comité ingreep en aandrong op benoeming van een Amerikaan. In Spanje overkwam hem hetzelfde. Ook daar ging in het afrondende stadium de voorkeur van de externe geldverstrekkers uit naar een coach van eigen bodem.

Wakker ligt hij er niet van. ‘Het was een gekkenhuis na de Olympische Spelen. Ik stond onwijs in de schijnwerpers. De hele wereld kwam op me af. Kon elke dag wel een lezing of presentatie doen voor het bedrijfsleven. Ik werd zelfs gevraagd voor spelletjes op televisie zoals Dancing with the Stars.’

Financieel is hij er wijzer van geworden. Hij richtte zijn eigen bedrijf RvG Sportpresentaties BV op, schreef het boek Mijn Olympische Missie (de eerste druk van 10 duizend exemplaren is zo goed als uitverkocht) en ging aan de slag bij zijn oude liefde GZC Donk.

‘De tijd dat ik werd geleefd ligt gelukkig achter me. Mijn bedrijf loopt prima. Ik geef gemiddeld drie presentaties per week. ’

Daarnaast geeft hij zes, zeven trainingen per week aan de mannen van GZC Donk, die vorig seizoen onder zijn hoede landskampioen werden en de beker wonnen. ‘Een ideale combinatie, echt. Ik woon aan de Reeuwijkse Plassen op een steenworp afstand van De Tobbe .’’

Toch begint het weer te kriebelen bij Van Galen. Hoewel hij de intentie heeft uitgesproken voor langere termijn bij GZC Donk te blijven, zal hij elk telefoontje uit Australië, Verenigde Staten of Spanje serieus nemen. ‘Dat zijn landen met een echte sportcultuur en -structuur. Daar zou ik altijd willen werken.’

Haast heeft hij niet. ‘Ik heb absoluut de ambitie in het buitenland te werken, maar het is geen blinde ambitie. Het mag ook over tien jaar. In februari word ik 38, ben nu aan mijn 22ste seizoen als coach bezig.

‘Mijn prioriteiten liggen momenteel bij Marjan en mijn zoons Dean (4) en Danny (3 maanden). Maar toch zal ik een concrete aanbieding van clubs uit die landen of de bond in serieuze overweging nemen.’

Bij GZC Donk is hij kind aan huis. Met de vrouwenploeg veroverde hij twee titels en twee bekers voordat hij in dienst trad van de bond. Daar werkte hij vier jaar met de mannen en drie met de vrouwen.

Eén dag na terugkeer uit Peking van de Olympische Spe;en stond hij weer aan de rand van het bassin in De Tobbe. ‘Het was vertrouwd, als vanouds. Ik was weer thuis.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.