Gelijkspel van AZ voelt als een nederlaag

AZ heeft na twee duels in de Champions League slechts één in plaats van vier punten.

Van onze verslaggever Willem Vissers

Op het moment dat AZ de sores van de laatste weken van zich af voelde glijden, goot Standard Luik vers onbehagen uit over de kampioen van Nederland. De late 1-1 verpestte de afloop van de eerste wedstrijd in de Champions League in Alkmaar.

Op het moment dat de blessuretijd van vier minuten was aangekondigd, de eerste fans goedgeluimd de uitgang zochten en AZ een beetje freewheelend de wedstrijd naar huis dacht te spelen, schoot doelman Bolat nog een keer ver uit. Hup, opschieten. Als wel vaker bij AZ, dat in defensief opzicht te veel kopduels verliest, ging er vanalles mis in de lucht; Moreno raakte de bal half, waarna invaller Traoré opeens vrij van dichtbij kon inschieten.

Nadat AZ minimaal een punt had verspeeld bij Olympiakos (1-0-verlies), gaf het nu twee punten weg aan Standard. Een punt in plaats van vier dus. Is het onervarenheid, of speelt hier ook kwaliteit een rol? Neem maar aan dat het het laatste is.

AZ dacht, door de zege van Arsenal op Olympiakos (2-0), op doelsaldo als tweede aan de dubbel met Arsenal te beginnen. Maar de club is nu laatste in groep H, als Arsenal op 20 oktober eerst in Alkmaar speelt.

Met een gebaar van hulpeloosheid draaide trainer Ronald Koeman zich om naar de bank. Wat kan hij hieraan doen? Moeilijk te zeggen. Misschien was het alleen onverstandig Martens en Pocognoli in de slotfase te vervangen, waarmee het ritme uit de na rust goed functionerende linkerflank verdween.

Aandoenlijk was de werklust, het enthousiasme van het zingende en springende publiek, de bereidheid van de spelers eindelijk voor en achter elkaar te staan en af te zien van persoonlijk gewin. Maar bij het eindsignaal zong vooral het vak met de Standardfans.

Met zes wijzigingen ten opzichte van het verloren duel met FC Utrecht was Koeman teruggekeerd naar het kampioenselftal van vorig seizoen onder Van Gaal, met globaal gezien één wijziging: Holman doet De Zeeuw niet helemaal vergeten, maar zijn onvermoeibaarheid is een pre in moeilijke tijden.

Daarbij blijft voetbal een vreemd spel. AZ kreeg voor de rust vrijwel geen kans tegen de overmacht aan sterke kerels in het centrum bij Standard, maar wist na de pauze vooral door het midden de kampioen van België te pijnigen; een paar keer tenminste. Het ene doelpunt van El Hamdaoui, die na de 1-0 nog een keer had kunnen scoren, bleek niet genoeg voor de winstpremie van acht ton.

In het centrum van de aanval dansten Dembélé en El Hamdaoui af en toe weer als het verliefde stel in de wittebroodsweken; het was in ieder geval een ander gezicht dan de laatste tijd, waarin ze leken op het paar dat op elkaar is uitgekeken en ieder voor zich spulletjes bijeenzoekt voor het vertrek naar een eigen stekje.

Een ploeg in problemen, en dat was AZ na vier nederlagen in de competitie en een in de Champions League, heeft alleen baat bij eenvoud: terug naar de basis, zoals Koeman zei. Hij had in de kleedkamer een bord laten ophangen met de vijf kernwaarden van en voor AZ: discipline, plezier, respect, eerlijkheid en resultaat.

Standard, met één Belg minder in het basiselftal dan AZ (3 om 4), trad aan met een vijfmans defensie en had geen boodschap aan het publiek, dat voor het eerst in de historie de Champions League begroette in Alkmaar.

Zo ontstond tot de rust een duel van een omzichtig de aanval zoekende, mentaal gekwetste thuisploeg contra een ervaren, geslepen, ook voor Standard-begrippen defensief elftal.

Zo’n muur met Senegalees, Portugees, Congolees, Braziliaans en Belgisch bloed is alleen te vermorzelen als het aanvalsspel snel en nauwkeurig verloopt. Dat gebeurde niet, omdat in de opbouw te vaak iets fout ging tot de rust.

Tegelijkertijd bleef het oppassen, vooral als de razendsnelle spits Mbokani achter de bal aanging. Pas in de slotfase van de eerste helft wist AZ een paar keer enig gevaar te stichten.

Na rust, toen Standard iets aanvallender intenties leek te hebben, scoorde AZ vrijwel meteen. De aanval begon op links bij Martens, waaierde uit naar de rechterflank, waar El Hamdaoui het steekballetje van Holman tergend langzaam, uit de draai, in het doel liet verdwijnen.

Standard had geen andere keuze meer dan de aanval te zoeken en deed dat met onder andere invaller De Camargo. Romero redde schitterend met één vuist op een schot van Carcela-Gonzalez. AZ leek te winnen en die zege was op grond van de tweede helft ook verdiend geweest. Tot dat ene ogenblik. ‘We deden alles goed, op dat ene fatale moment na’, zei Koeman. Het was bijna dezelfde uitspraak als twee weken geleden in Athene.

Dembélé van AZ wordt gestuit door de Standardspelers Witsel (rechts) en Camozzato. (Guus Dubbelman / de Volkskrant) Beeld
Dembélé van AZ wordt gestuit door de Standardspelers Witsel (rechts) en Camozzato. (Guus Dubbelman / de Volkskrant)

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden