Column Willem Vissers

Geld als witwasser van het geweten, zo komen we vanzelf in Qatar terecht

Telkens als ik afgelopen week naar de WK atletiek in Qatar keek, borrelde de vraag op: waarom? Waarom hier? Waarom sporten in zo’n leeg stadion, in zo’n land van desinteresse, in een woestijn waar vrouwen tweederangsburgers zijn?

Hoeveel doden zijn er destijds gevallen bij de bouw van het Khalifa Stadion? Hoeveel doden zijn dat, afgezet tegen het aantal toeschouwers tijdens de WK? Bij de meeste sessies was het stadion akelig leeg. En overal bouwen ze nu stadions in Qatar, in verzengende hitte en mistroostige omstandigheden, omdat ze straks het WK voetbal mogen houden.

Die hele WK atletiek in Qatar was een schande voor de sport, hoe intens we ook hebben genoten van de dubbelslag van Sifan Hassan en al die andere topprestaties. Wat deden ze daar, de atleten? Wat deden ze eerder in Qatar, de turners en wielrenners? Wat doen ze in 2022, de voetballers? Ze zijn ook slachtoffer van megalomane, al dan niet corrupte sportbestuurders voor wie geld de witwasser is van het geweten.

Tegen de tijd van het WK voetbal mag ik zelf vermoedelijk verslaggever zijn, ter plekke. Ach, ik voel me best een slappe zak, omdat ik al jaren geleden heb geschreven niet naar Qatar te gaan en nu toch twijfel. Het was me te veel van het slechte. Geen sportcultuur. Hebzucht. De hitte, al is het WK voetbal dan verplaatst naar november. Corruptie. Slavernij. Arbeiders die dood van de steiger vallen, om stadions te bouwen die ze weer afbreken als het WK voorbij is. Alsof de doden marionetten zijn in een computerspel.

Ik twijfel dus. Omdat veel mensen zeggen dat gaan beter is dan thuisblijven. Omdat we dan kunnen schrijven over misstanden. Maar dat is een drogreden, want straks berichten we met zijn allen over de aanstaande wereldtitel van Oranje, over Frenkie de Jong en misschien over Mo Ihattaren. Dan is de bouw voltooid en zijn de arbeiders weg. Ze zijn overleden, of terug naar hun families in Pakistan of Nepal.

Wie maakt zich nog druk om mensenrechten? Ja, ik verscheen een paar keer voor een microfoon toen ik zei niet te gaan en collega’s vonden dat ik een flinke, naïeve kerel was. Het hielp geen barst. De sportgemeenschap verspreidt liever het geloof dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben. Bovendien wordt de halve sport betaald door geld uit de oliestaten. De boterberg is verdwenen, uitgesmeerd op de hoofden van de sportgemeenschap.

Activisme is weg. We laten gewoon al die stadions bouwen, terwijl we weten dat de sport de inwoners van Qatar nauwelijks interesseert. De arbeiders kopen geen kaartjes. De sjeiks en hun aanhang kijken liever in hun gekoelde huizen. Ja, tijdens het WK voetbal zullen de stadions redelijk bezet zijn, omdat de deelnemende landen supporters meenemen, aanhangers die mogelijk twee of drie wedstrijden op een dag gaan kijken in het minilandje.

Het is beschamend. We klappen voor Sifan Hassan en straks applaudisseren we voor Frenkie en Matthijs. Maar we zijn behoorlijk slappe hap met zijn allen, met onze zogenaamde liefde voor sport.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden