Gek genoeg legt de internationale wielerunie juist de nadruk op de mogelijkheid van gemotoriseerde fraude om het te bestrijden

Dus de Internationale Wielerunie gooit een nieuw wapen in de strijd tegen mechanische doping. Voor wie het gemist heeft: er schijnen wielrenners te bestaan die heel compacte en door een batterij aangedreven elektromotortjes in hun frame verstoppen. Dat trapt wel zo makkelijk weg, zeker op de cruciale momenten van de koers.

Afgelopen weekend heb ik nog aan den lijve ervaren hoe het is om door een valsspelende concurrent te worden gedegradeerd. Op mijn zondagochtendrondje werd ik straal voorbij gefietst door een man op een ogenschijnlijk normale stadsfiets, terwijl het niets eens hard tegen woei. Mijn state of the art carbon legde het af tegen ordinair staal.

De nieuwe voorzitter van de wielerunie, David Lappartient, presenteerde vol trots een nieuw mobiel röntgenapparaat waarmee binnen vijf minuten de valsspeler van de misdienaar wordt onderscheiden. Intrigerend is het wel dat de man beweerde dat mechanische doping nauwelijks bestaat. Kennelijk is het het waard om 250 duizend euro uit te geven aan iets wat nauwelijks bestaat. Wie weet hoopt de wielerunie in de framebuizen iets anders aan te treffen dan een elektromotor. Een partij coke of zo?

Goed, de techniek bestaat. Eén veldrijdster is al eens betrapt. Verder nog wat dreumesen op een wat lager niveau. Een fraai in het frame weg te werken motortje is gewoon in de handel. Afnemers zijn volgens de fietsbranche vooral toerfietsers op leeftijd. En vrouwen die met hun ongemotoriseerde mannetjes op pad willen - min of meer kromgebogen over het stuur.

De internationale wielerunie is er veel aan gelegen elke verdenking van gemotoriseerde fraude weg te nemen. Gek genoeg doet ze dit door juist de nadruk te leggen op de mogelijkheid van gemotoriseerde fraude. Dit is de tragische erfenis van de bombastische wielergeschiedenis: alleen in het wielrennen wordt bedrog gepleegd.

Mechanische doping is niet nieuw. Een jaar of vijfendertig geleden meldde een reeds bejaarde Limburgse uitvinder zich bij me - ik was nog actief als professional. Het revolutionaire idee had bij hem postgevat dat door middel van een systeem bestaande uit een stangetje door het frame, via tandjes op de trapas, het trillen van het zitvlak op het zadel zou kunnen worden overgezet in voorwaartse energie. Of de man stierf voordat de uitvinding zijn voltooiing bereikte, of het bizarre idee bleek überhaupt niet levensvatbaar, ik hoorde niets meer van hem.

In elk geval zou de röntgenmachine van Lappartient een einde aan zijn ambities hebben gemaakt.             

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden