INTERVIEW

'Geen vrouwengedoe, maar voor elkaar door het vuur gaan'

De uitblinker op het WK handbal is niet bezig met haar loopbaan. Eerst wil ze zondag met Nederland de finale winnen. 'Nu wil ik alles.'

Beeld ANP

Hopen op het hoogste, in die geestelijke toestand vertrok handbalster Estavana Polman twee weken geleden naar het WK in Denemarken. 'Verwachten konden we niets. Maar er is uitgekomen wat we gehoopt hadden: ons plaatsen voor het OKT (olympisch kwalificatietoernooi, red.) van maart.'

De tevredenheid daarover heeft na het succes in de halve finale tegen Polen plaatsgemaakt voor brandende ambitie. 'Ons doel is bereikt. Maar nu wil ik alles. Geef ons een vinger en wij willen de hele hand', zegt Polman over de voornemens aan het eind van een meeslepend WK, dat zondagavond wordt afgesloten met een plaats in de finale.

Diepe, intense dank voelt zij voor alles wat de ploeg, het nationale team van Nederland, in twee weken heeft mogen laten zien. 'Ik had dit vooraf niet kunnen bedenken. Dat dit WK zo zou verlopen. Visualiseren, nee joh. We wisten dat we dit konden. Alleen hadden we het nog niet laten zien, op dit niveau. Nu komt het eruit, wat we kunnen. We hebben alle mensen laten zien hoe goed we zijn.'

Polman is de verpersoonlijking van het aantrekkelijke handbal dat Nederland voorstaat. Zij kan toveren met de bal. Ze schiet, als het blok van de tegenstander al zakt. 'Niemand zweeft zo lang als die kleine dwerg', sprak trainster Debbie Klijn deze week. De twee pesten elkaar, omdat ze de kleinsten van het stel zijn.

Beeld afp

Auto-ongeval

Estavana Polman, de vrouwelijke helft van een tweeling, is 1.73 lang, lichtgebouwd, maar voor de duvel en zijn oude moer niet bang. Met een auto-ongeval op de Duitse Autobahn brak ze als 15-jarig meisje haar rug. 'We raakten op weg naar vakantie in een slip. Sloegen over de kop. Ik brak ruggenwervels 5 en 6, bij mijn nek.'

Ze lag met haar broer in het ziekenhuis, begreep de diagnose van de dokter niet, maar jong als ze was herstelde ze snel. 'Ik moest wel weer opnieuw leren lopen. Nee, ik ben niet geopereerd. Ik mis een stuk van een wervel. Dat moet ik vaak compenseren. Daarom heb ik na zware wedstrijden vaak last van mijn liezen, mijn schouders.'

Als ze in een guitige bui is, en dat is ze vaak, zegt ze gevat dat ze nog wel jong is (23), maar 'een oud lichaam' heeft. 'Het is echt verschrikkelijk. Ik had voor dit WK last van mijn nek. Mocht ik een kussen van de teamdokter lenen. Voelde goed. Ik naar de winkel, want ik wilde dit toernooi wel goed slapen. Anders kan ik niet presteren. Kostte dat kussen 150 euro. Rib uit mijn lijf hoor.'

In de achtste finale tegen Servië maakte Polman nul goals, in de kwartfinale tegen Frankrijk was de productie tien. Ze verklaart dat uit het totale in dienst staan van het team. 'Tegen Servië gaf ik ze aan en maakten anderen het af. Tegen Frankrijk moest ik het doen. Maakt me echt geen reet uit. Het belang van het team staat voorop.'

Het teamgevoel is het geheim van de verrichtingen van de nationale ploeg. 'We hebben echt een superleuk team. We hoeven geen vriendinnen te zijn, als we in het veld maar voor elkaar door het vuur gaan. Dit is ook een geweldig team omdat er niet van dat vrouwengedoe is. Wat je bij clubs wel hebt. Geen praatjes over elkaar, alle neuzen dezelfde kant op. Iedereen respecteert elkaar en we streven allemaal hetzelfde doel na.'

Van haar club, het Deense Esbjerg, naar de nationale ploeg 'voelt als thuiskomen'. 'Ik ken deze meiden van jongsaf aan. Het is echt van effe lekker handballen en lekker sociaal.'

Haar interlands, 82 na vrijdagavond, zijn meer dan simpele handbalwedstrijden. 'Dit is anders dan Deense competitie, mijn werk. Dit is je land. Elke keer als je dat volkslied hoort, denk je: ja, hier doe ik het voor. Elke keer weer. Je kunt er gewoon niet genoeg van krijgen. Ik zat laatst, bij een toernooi in Noorwegen, op de tribune. Ik keek ernaar en dacht: daar sta ik normaal ook. Geweldig.

'Zelfs in een leeg stadion in Servië (WK 2013, red.) heb ik dat gevoel. Met mijn clubteam zou ik denken: Jezus Christus, wat is dat leeg. Want ik ben een speelster die interactie wil met het publiek. Maar het Nederlands team, dat is iets anders. Iets speciaals.'

Beeld afp
Beeld de Volkskrant

Madonna

De handbalcarrière van Polman is zorgvuldig gepland. 'Ik heb alles in mijn hoofd. Toen ik nog jong was, koos ik voor een eerstedivisieclub in Denemarken, Sonderjyske. Ik was jong, ik wist niet eens hoe ik moest wassen en koken. Sanne van Olphen (collega-international, red.) was daar de zus die ik niet had. Ik moest het eerst maar eens overleven. Na het kampioenschap ben ik nog een jaar gebleven, om zeker te zijn dat ik zou spelen. Ik ben iemand die wil spelen en niet op de bank wil zitten. Dan ben ik doodongelukkig.'

Het WK en haar rol van uitblinker kunnen haar een volgende stap in haar loopbaan bezorgen. Zelf is ze daar niet mee bezig. Haar genot is dertienduizend toeschouwers in de Jyske Boxen van Herning. 'Ik was er laatst bij een concert van Madonna. Ik kreeg kippenvel over mijn hele lichaam. Hier handballen voor zoveel mensen. Geweldig.'

Vrijdag beleefde ze het, zondag mag ze nog een keer. Voor de WK-finale die wat haar betreft al onvergetelijk is.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Beeld afp
Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden