Analyse Engeland

Geen land kan zó mooi worden uitgeschakeld als Engeland

England Expects waren de woorden waarmee vice-admiraal Horatio Nelson in 1805 ten strijde trok tegen de Fransen. England Expects is traditioneel ook de verlammende last waarmee de Engelse voetbalploeg afreist naar een eindtoernooi, vrijwel altijd met teleurstellende afloop. 

Een Engelse supporter. Beeld ANP

Dit jaar is het anders. De bulldog van weleer is een underdog geworden. Pubs en bestelbusjes zijn weliswaar behangen met de rode kruizen van de beschermheilige St. George, maar geen enkele Engelsman verwacht veel van de onervaren ploeg van de even onervaren bondscoach Gareth Southgate. Vanavond speelt het in Wolgograd de openingswedstrijd tegen Tunesië.

Fifty Years of hurt; the story of England football and why we never stop believing is de treffende titel van het boek dat de vooraanstaande voetbaljournalist Henry Winter twee jaar geleden publiceerde. Een halve eeuw geleden won Engeland voor het eerst, en laatst, een WK. Europees kampioen is het nooit geworden. 

Maradona’s Hand van God

En geleden is er de afgelopen jaren. Van Maradona’s Hand van God in 1986 tot het afstandsschot van Ronaldhino in 2002, van het rood voor David Beckham tegen de Argentijnen in 1998 tot het rood voor Rooney (en de bijbehorende knipoog van Ronaldo) tegen de Portugezen in 2006, van de tranen van Paul Gascoigne in 1990 tot de ten onrechte afkeurde treffer van Frank Lampard in 2010.

Geen land kan zó mooi worden uitgeschakeld. Om over strafschoppenseries maar niet te spreken.

Tegen deze achtergrond reizen de Engelsen, na zich met het
grootste gemak van de wereld te hebben geplaatst, naar Rusland, waar het vanwege de politieke spanningen de nodige vijandelijkheden kan verwachten. Aan de steun van de achterban zal het niet liggen. 

Twee nederlagen in Brazilië

Vijfduizend fans reizen mee voor de wedstrijden tegen Tunesië en Panama, terwijl het God Save the Queen nog veel luider zal klinken voor de topper tegen België in Koningsbergen. Slechts vijf spelers – Phil Jones, Raheem Sterling, Gary Cahill, Danny Welbeck en Jordan Henderson hebben WK-ervaring. En wat voor ervaring: een gelijkspel en twee nederlagen in Brazilië vier jaar terug.

Het gebrek aan eindronde-ervaring wordt gecompenseerd door ruime (en slopende) ervaring in de Premier- en Champions League. Ondanks alle buitenlandse sterren op het eiland, spelen de Engelse spelers een belangrijke rol bij Liverpool, Manchester City en Tottenham Hotspur. 

Bondscoach Southgate heeft Pep Guardiola publiekelijk bedankt voor de ontwikkeling die Sterling, Kyle Walker, John Stones en Fabian Delph onder zijn hoede hebben doorgemaakt. Zoals hij ook veel te danken heeft aan de ontwikkelingshulp van Spurs-manager Mauricio Pochettino (Harry Kane en Dele Alli) en zijn Liverpool-collega Jörgen Klopp (Trent Alexander-Arnold en Jordan Henderson).

De rustige, intelligente en goedgeklede Southgate, als speler getekend door de strafschop hij tegen de Duitsers miste op het EK van 1996, heeft zijn intenties duidelijk gemaakt door Joe Hart thuis te laten. De ervaren doelman heeft nooit lekker gelegen in de groep. 

Gezonde teamgeest staat voorop

Een gezonde teamgeest staat bij Southgate voorop. Jamie Vardy, die zal spelen tegen opponenten die ruimte weggeven, heeft het groepsgevoel vergeleken met dat van het Leicester-team dat in 2016 tot ieders verrassing landskampioen werd. Vardy is een van de zes spelers uit Yorkshire, een no-nonsense graafschap, in vroeger tijden bekend van de mijnbouw en staalindustrie, dat oververtegenwoordigd is.

Southgate wordt geroemd om zijn emotionele intelligentie. Hij beschermt zijn spelers tegen de tabloids die leven van relletjes. Onlangs kwam Sterling in opspraak omdat hij een geweer op zijn kuiten had laten tatoeëren. Het was een misschien wat onhandige manier om te tonen dat hij alleen met zijn voeten schiet. Die belofte had hij als kind had gedaan nadat zijn vader op Jamaica was doodgeschoten.

Genoeg gestraft door The Sun

Toen Sterling kort daarop twaalf uur te laat arriveerde op het trainingskamp zei de manager dat hij overwogen heeft zijn jonge aanvaller te straffen, maar dat hij al genoeg gestraft was door The Sun. Hij nam de 23-jarige mee voor een boswandeling. Einde verhaal.

Dat de Engelsen toch stiekem verwachtingen koesteren heeft te maken met hun aanvoerder, talisman en enige wereldster: Harry Kane. Bij Spurs scoort hij al jaren, en hij heeft dertien doelpunten gemaakt in 24 interlands. Het is een speler naar Southgate’s hart: gedisciplineerd en onbaatzuchtig. Kortom de ideale ploeggenoot. 

Net als bij Tottenham is alles op deze doelpuntenmachine afgestemd. Om die reden heeft Guardiola tijdens het seizoen met een combinatie van spot en bewondering gesproken over The Kane Team. En Engeland? Dat is komende weken The Land of Hope and Harry.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.