NieuwsWK wielrennen

Geëmotioneerde Van der Breggen pakt nu wél titel op WK wielrennen

Huilend in de armen van een verzorger, breeduit lachend op het podium – het is niet hoe je Anna van der Breggen uit Hasselt, het meisje van doe-maar-gewoon-dan-doe-je al gek-genoeg, vaak ziet. Maar zaterdagmiddag, op een stralende dag in Innsbruck, kwamen na het behalen van de wereldtitel in het wielrennen de emoties dan toch aan de oppervlakte. ‘Eindelijk’, zei ze. ‘Ik heb ‘m’.

Anna van der Breggen. Beeld AFP
Anna van der Breggen.Beeld AFP

Al zes keer was Van der Breggen tweede geworden op een WK, de ploegentijdrit meegerekend. En hoe vaker ze nét naast het goud greep, hoe meer dat een gespreksonderwerp werd, of ze dat nu wilde of niet. Media, vrienden, collega’s; iedereen maakte er een item van. Zelfs als het werd vermeden hing het onderwerp in de lucht. Van der Breggen: ‘Ik dacht zaterdagmorgen echt: gelukkig, aan het einde van deze dag kan ik in elk geval weer gewoon met plezier gaan fietsen.’

‘De nieuwe Merckx is een vrouw’, twitterde de Belgische journalist Renaat Schotte tijdens de wedstrijd. In elk geval was haar voorsprong van Merckxiaanse proporties. Van der Breggen viel twee rondes voor het einde aan, met nog veertig kilometer te gaan. Bij de finish bedroeg haar voorsprong liefst 3.42 minuut op de nummer twee, de Australische Amanda Spratt. Het maakte het zenuwachtige omkijken van Van der Breggen onbedoeld een tikkeltje hilarisch.

Naderhand kon ze er zelf ook wel om lachen. ‘Ik dacht: ik ben zo vaak tweede geworden, laat ik geen risico nemen. Maar toen ik de volgauto’s zag, wist ik dat er nooit iemand nog dichtbij kon zitten.’

Daarna kwamen de tranen. Van der Breggen leek er zelf ook van te schrikken. ‘Ik heb meerder keren een teamgenoot gehad die met de regenboogtrui reed. Je fantaseert er over hoe het zou zijn als je hem zelf aan mag trekken. Nu is het eindelijk zo ver.’

Van der Breggen heeft niet het monomane van Annemiek van Vleuten, maar drijft op talent en plezier. Dit seizoen besloot ze de Giro Rosa te laten schieten. Die had ze al twee keer gewonnen. In plaats daarvan reed ze mountainbikewedstrijden. Weer eens wat anders.

Wat ook meespeelde: ‘Ik wilde niet al te vermoeid aankomen op het WK. Ik wist dat dit parcours me op het lijf geschreven was. En zoveel kansen krijg je niet om wereldkampioen te worden.’

Maar bovenal wil ze het op háár manier doen. Dus niet, zoals Van Vleuten, drie weken alleen op een berg zitten voor een hoogtestage. ‘Ik heb mensen nodig om me heen, en dan bedoel ik niet alleen andere rensters. Ik wil heel graag goud winnen, maar als dat betekent dat ik Annemieks werkwijze moet kopiëren, dan heb ik dat er niet voor over.’

Haar werkgever, Boels-Dolmans, gaf haar de ruimte om minder wedstrijden te rijden, ook toen er bijna niet genoeg rensters waren om met een volledig team bij de koers te verschijnen. Van der Breggen wilde haar ploeg terugbetalen, ook dat zorgde voor druk.

En dan al die fans langs de kant. Afgelopen dinsdag was ze in Innsbruck, na haar tweede plaats in de tijdrit, met veertien familieleden en vriendinnen uit eten geweest. ‘Die zijn speciaal hier naartoe gekomen omdat ze ook wel wisten dat ik hier kans maakte, op dit parcours. Ook voor hen wilde ik graag winnen.’

Ze moest dan wel afrekenen met de concurrentie. Die kwam vooral uit eigen gelederen. Het hele seizoen vechten Van der Breggen en Annemiek van Vleuten al een verbeten strijd uit, met als voorlopige climax La Course, afgelopen zomer, waarin Van der Breggen op het allerlaatste moment de zege aan Van Vleuten moest overlaten. Nu moesten ze, voor één dag, samenwerken, terwijl ze beiden op het einde van de middag in de regenboogtrui op het podium wilden staan.

Bondscoach Thorwald Veneberg moest er verschillende sessies aan wijden om iedereen op één lijn te krijgen. Hij was afgelopen dagen eerst gaan wandelen met Van der Breggen, daarna gaan fietsen met Van Vleuten en daarna volgden koffiesessies met beide vrouwen en later met de ploeg. Het plan van aanpak – de koers hardmaken en om beurten proberen weg te komen – pakte feilloos uit.

Nadat Van Vleuten, zoals afgesproken, de eerste aanval had geplaatst, counterde Van der Breggen. Het bleek de beslissende jump. Daarna startte de one-manshow. Zelden zal het verschil op een wereldkampioenschap zo groot zijn geweest tussen één renster en de rest. Van der Breggen: 'Al schoot ook door mijn hoofd: ik zal toch niet te vroeg zijn gegaan?'

Tot vier jaar terug was wielrennen voor haar louter hobby. Ze studeerde verpleegkunde, fantaseerde over een bestaan als ambulancemedewerker en leefde het klassieke studentenleven. Pas tijdens een stage in een ziekenhuis in Ghana merkte ze dat ze het fietsen miste. Vanaf dat moment besloot ze er écht voor te gaan.

Ze heeft inmiddels alle klassiekers, La Course (een eendaagse wedstrijd in de Tour), de Giro Rosa, het EK en de Olympische Spelen gewonnen. In Rio profiteerde ze van een afschuwelijke val van Annemiek van Vleuten. Dat zorgde er voor dat ze na die zege vooral bezorgd was. Voor ontlading was geen ruimte. Zaterdagmiddag was die ruimte voor emotie er wél. Voluit, en zonder terughoudendheid, kon ze haar armen de lucht insteken.

In 2016 zei Van der Breggen in deze krant: ‘Ik zie mezelf niet nog zes jaar wielrenner zijn.' Alle titels die ze kon winnen, behalve dan het Nederlands kampioenschap op de weg, heeft ze binnen. ‘What’s next?’ wilde een buitenlandse journalist weten. Maar voor een antwoord was het nog te vroeg. ‘Komende winter gaan we wel een plan maken’, zei Van der Breggen. ‘Ik ga nu eerst maar eens genieten van deze trui.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden