Fysieke kracht van Frankrijk is wereldtitel waard

Frankrijk is wereldkampioen en Brazilië werd de grote verliezer van het laatste WK van deze eeuw. De kracht van de Fransen, verpersoonlijkt door Zidane, betaalde zich op het beslissende moment uit....

HET WK is beslist op fysieke kracht in combinatie met een oude standaardsituatie. Alleen de Britten beschouwden tot voor kort de hoekschop als een wapen om vijandelijke verdedigingen te verrassen, maar gedurende de afgelopen maand bleek de corner het nieuwe breekijzer in het wereldvoetbal.

Vaker dan ooit werd op dit WK uit hoekschoppen gescoord. De productie verdubbelde zelfs in de reeks van 64 wedstrijden. De corner van France'98 zou zelfs de koosnaam 'strafcorner' kunnen dragen: hij bewees zijn waarde van begin tot eind.

Het eerste doelpunt van het WK, van de Braziliaan Cesar Sampaio tegen Schotland, viel na zo'n spelhervatting van de hoekvlag. In de finale was de Fransman Zidane, 1.85 bij 80 kilo, bij corners tweemaal te sterk voor een minder fors gebouwde Braziliaanse opponent.

Hoekschoppen lijken internationaal in de plaats te zijn gekomen van de vrije trappen. Die stiel - met het harde, het gedraaide en het banaanschot - werd voorheen met hartstocht beoefend in de landen die gisteravond in de finale tegenover elkaar stonden. Platini, Zico, Rivelino, Dirceu en Eder werden er zelfs groot mee.

Djorkaeff, Leboeuf, Rivaldo en Roberto Carlos konden niet bij hun grote voorbeelden aansluiten. Het hele WK leverde in vergelijking met het toernooi van '94 een nadrukkelijke teruggang op in doelpunten voortgekomen uit vrije trappen. Alleen Ha Seok-Ju, Mihajlovic, Sierra, Beckham en Zanetti scoorden op die manier: een WK-minus van zestig procent.

Een ander facet van de statistieken bood nog een bewijs dat het voetbal steeds meer om de gesteldheid van het lichaam draait. In het laatste kwartier werden - tot de finale - 26,8 procent van de goals gemaakt. Petit bewees zijn conditionele kracht tegen de Brazilianen door in blessuretijd nog een geweldige sprint te trekken en de allesbeslissende 3-0 aan te tekenen.

Het steeds stijgende atletisch vermogen van topvoetballers maakt het delven van die ene diamant steeds moeilijker. Wie krijgt nog de gelegenheid langs al die mannen met houwende benen en uitschuivende schouders te dansen? Zelfs de razendsnelle Ronaldo, gehard in de Italiaanse competitie, kon de rol van magiër niet spelen. Cruijff wijdde in zijn zaterdagse column in Magazine L'Equipe wijze woorden aan het probleem. Hij had gelezen, beweerde hij, en onderschreven dat Di Stefano de koning van de jaren vijftig was geweest, Pele die van de jaren zestig, hijzelf van de jaren zeventig en Maradona de grootheid van de jaren tachtig.

Op het WK in Frankrijk had hij geen nieuwe koning van de jaren negentig ontdekt. Zo was het ook. Ortega is een geweldige dribbelaar, Owen kan gebruik maken van zijn talent als er ruimte ligt, Bergkamp is een momentenvoetballer en Ronaldo combineert al die vaardigheden. Alle vier hebben ze nog geen status voor de historie.

Bergkamp klaagde dat nu de jacht op de tackle van achteren de verdedigers iets voorzichtiger heeft gemaakt, er een nieuwe trend is ontstaan. De Nederlander - wie luistert er in de FIFA-top naar een klagende spits? - zegt dat het grove geweld is overgegaan in geniepigheden, trekken, duwen en vooral het sjorren aan shirts.

Op tv werd het textielgesjor uitvergroot en de vraag is wie het voorbeeld van de scheidsrechters Baharmast en Garcia Aranda durft te volgen om voor zulke vergrijpen tegen de regels de bal op de stip te leggen. Bij Nederland - Brazilië had de Arabier Bujsaim de kans voor het oprapen toen van Hooijdonk op die manier werd gestuit. Hij durfde niet. FIFA-voorzitter Blatter zal binnenkort ongetwijfeld met een nieuwe instructie komen.

Door het dichtgetimmerde centrum valt tegenwoordig bijna geen eer meer te behalen. De vleugels bieden nog ruimte, maar ook daar wordt de boel dichtgezet. Bergkamp weer zuur: 'Ze zetten rustig een dubbele dekking op Overmars.'

Frankrijk werd wereldkampioen op basis van zijn kracht in de verdediging. Het atletisch vermogen van de Franse voetballers was het imposantst van alle ploegen. Achterin stonden de reuzen Desailly en Thuram. Bij voorbaat was daar geen bres in te slaan. Het past bij de gedachte van Cruijff dat in zo'n landschap nauwelijks nog een bijzondere bloem kan ontluiken.

Zoals het een gastland betaamt, werd het sterke Frankrijk wereldkampioen. Het was overigens twintig jaar geleden dat de gastheer van het WK daarin slaagde. Argentinië deed het in 1978. Daarna kwamen Spanje, Mexico, Italië en Verenigde Staten daarvoor niet in aanmerking.

Het laatste WK van de eeuw was zeker geen revolutionair toernooi. De Fransen kleedden met een investering van ruim twee miljard gulden hun etalage prachtig aan. Het nationale elftal maakte dat geld waar. In Frankrijk maakt voetbal minder los dan in Italië en Spanje, maar gisteren trilde de natie van pure passie.

John Volkers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.