Fries voetbaldorp ziet kansjes in Europa

Ze rolden de grote Champions-Leaguevlag uit in de middencirkel, draaiden de CL-deun en vroegen aan het publiek of het de symbolen herkende....

Van onze verslaggever Bert Wagendorp

Dat het laatste benodigde punt werd veroverd in een wedstrijd die misschien wel de zwakste van het bijna afgelopen seizoen was, dat FC Den Bosch met een beetje meer mazzel gewoon had gewonnen in het Abe Lenstra-stadion, een kniesoor die daarover zeurde. Op het scorebord prijkte een 1-1 eindstand en daarmee werd Heerenveen definitief tweede.

Niemand had er vooraf rekening mee gehouden dat Heerenveen thuis ook nog zou kunnen verliezen. Na de winst op Cambuur van vorige week stond het vast: het voorlaatste duel was een formaliteit, de ploeg van Foppe de Haan zou tegen de Bosschenaren minimaal het laatste benodigde puntje veilig stellen. Nog voor scheidsrechter Temmink voor de eerste keer had gefloten, waarde de overtuiging dat de Champions League feitelijk al was bereikt door het stadion.

Of Heerenveen zich door die vermeende zekerheid enigszins in slaap had laten sussen, of dat de spanning voor het grote moment de ploeg in zijn greep had gekregen, zal altijd onduidelijk blijven. Maar feit was dat het team geen moment greep op de wedstrijd kreeg, dat er amper vloeiende combinaties te zien waren en dat de ploeg een te laag tempo speelde om Den Bosch te verontrusten.

Trainer Mark Wotte, naar Heerenveen gekomen voor een puntje in de veronderstelling dat Willem II Cambuur wel mores zou leren, liet zijn elftal bovendien spelen met een defensie waarin behalve vier verdedigers ook de middenvelders Scholten en Van der Hoorn assistentie verleenden.

Het werd stil in het stadion, toen Mourad in de 29ste minuut aan een solo begon, zich prachtig langs vier man slingerde en scoorde. Het stadion ontplofte toen nog geen minuut later Popovitsj de bal ontving, al even beheerst Uneken uitkapte, en voor 1-1 tekende. 'En toen wisten we het niet meer', zei Talan na de wedstrijd. 'Moesten we op winst blijven spelen, of genoegen nemen met het ene punt in de wetenschap dat ook dat voldoende was?'

Heerenveen vond geen oplossing voor dat dilemma, waardoor Den Bosch zich steeds zelfbewuster naar voren kon wagen. Van de Gun had moeten scoren, maar schoot voorlangs en pal voor rust kopte Uneken op de paal. Dat zich op het veld één ploeg bevond die zich wil meten met de Europese top en één die zich vermoedelijk tevreden zal moeten stellen met de eerste divisie, bleek op dat moment nergens uit.

In de tweede helft bleef dat zo. Vos trof voor FC Den Bosch zelfs andermaal de paal, en Heerenveen wist daar niet meer tegenover te stellen dan een halve kans voor Lurling. Voor de rest ploeterde de ploeg van De Haan zich naar het bevrijdende einde, terwijl voortdurend de dreiging van een fatale Bossche oprisping in de lucht hing.

Maar de grootste anticlimax uit de clubhistorie bleef uit, waarna Heerenveen dan wel geen grootse wedstrijd, maar wel een groots seizoen kon gaan vieren. 'Friezen tonen aan de oppervlakte nuchterheid, maar daaronder borrelen de emoties', zei trainer De Haan. 'Ik heb een gevoel alsof ik een verjaardagscadeau heb gekregen dat ik nooit had verwacht. Alsof er iemand volkomen onverwacht is langsgekomen, vanuit een ver, vreemd land.'

En toen ging het natuurlijk weer over de Champions League. 'Wij zijn natuurlijk geen Europese top', zei De Haan. 'Maar dat geldt ook voor een groot deel van de andere 35 ploegen. Je hebt de top van de Premier League, de Bundesliga en de Italiaanse en Spaanse competities. Daaronder zit een middenmoot waartoe Heerenveen ook behoort. De Champions League is vaak heel simpel voetbal. Ik sluit helemaal niet uit dat we nog voor een verrassinkje zorgen.'

Onder het levensmotto van De Haans grootmoeder, 'de mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest', trekt Heerenveen volgend seizoen Europa in. 'We moeten niet bang zijn. Huppakee, daar ga je', zei de kleinzoon, juist door VI en Canal + uitgeroepen tot trainer van de maand april.

'Een belachelijke prijs', zei De Haan, wijzend naar het bijbehorende beeldje. 'Ik zit in een leunstoel, Gert Kruys van Cambuur zal hem nooit winnen, terwijl hij hem misschien wel meer verdient. Ach, tien jaar geleden werd ik afgezadeld als 'die schoolmeester', nu ben ik in de ogen van Johan Derksen opeens de beste trainer van Europa. Wat moet je daar nou mee?'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden