reportagefreerunnen

Freerunnend op weg naar de Spelen: ‘Totale vrijheid, dat is zó te gek’

Freerunning is hard op weg een Olympische sport te worden. Daar is Luciano Balestra blij mee. Hij opende vrijdag in Amsterdam zijn vierde Freerun University. ‘Het groepsgevoel is ongekend.’

Luciano Balestra (links) en zijn maat Gaetano Carretto (midden) genieten bij de opening van hun vierde Freerun University vrijdag in Amsterdam van een ‘trick’ van een bezoeker.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Als puber maakte Luciano Balestra (25) al salto’s vanaf de toestellen in de Amsterdamse speeltuin vlak bij zijn huis. En soepel sprong hij over muurtjes heen.

‘Ga nou op turnen’, waarschuwde zijn moeder, bang dat haar zoon zich op een dag zou bezeren. ‘Daar mag je óók salto’s maken.’ Maar daarin had de jonge Luciano geen trek. Hij wilde vrijheid - geen turnleraar die zegt dat je je tenen moet strekken. Hij wilde freerunnen.

Nu, tien jaar later, heeft Balestra zicht op een Olympisch ticket. De internationale gymnastiekbond, waaronder freerunning valt, is in beraad met het Olympisch Comité om de urban sport op de Spelen in 2024 in Parijs als Olympische sport te introduceren.

Met name onder kinderen en jongeren is freerunnen populair. Op TikTok en YouTube zien ze filmpjes waarin waaghalzen zich van gebouwen af storten, waarna ze met een koprol veilig op de grond belanden.

Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Kinderen moeten die filmpjes vooral niet gaan lopen nadoen, vindt Balestra. Eerst moeten ze in een professionele omgeving leren freerunnen. Daarom richtte hij samen met zijn beste vriend en compagnon Gaetano Carretto (28) de Freerun University op.

Op deze ‘universiteit’ leer je in een sporthal de finesses van het freerunnen. Zonder blauwe plekken, vooralsnog. Vrijdag werd de vierde locatie van de Freerun University geopend, op een steenworp afstand van station Amsterdam Bijlmer Arena. Eerder openden vestigingen in Uithoorn, Houten en Heerenveen.

Grijns

Balestra staat op de bovenkant van een houten springkast, microfoon in zijn hand. Grijnzend begroet hij het dertigtal nieuwsgierige ogen dat op hem gericht is. ‘Welkom bij de opening van de Freerun University in Amsterdam!’ De Amsterdamse sportwethouder Simone Kukenheim knipt het onvermijdelijke rode lint door. Langzaam schuift een garagedeur omhoog. Dan worden de grote houten blokken zichtbaar, die verspreid in de hal staan opgesteld. Op de vloer liggen matten voor een min of meer zachte landing.

Al het spaargeld van Balestra en Carretto zit in hun passie. Ook hun sponsoren Louis Peperzak en Siebe de Haan investeren in de freerun-vestigingen. Zij begeleiden de jongens met de commerciële kant van de zaak.

‘Daardoor kan Luciano zich concentreren op zijn topsportcarrière,’ zegt Peperzak. Hij heeft vandaag zijn kleinkinderen meegenomen. Die stuiven meteen naar binnen. ‘Ze vinden het fantastisch. Ze willen ook allemaal op freerunning’, lacht Peperzak. Dat kost hier 27 euro per maand, voor een keer per week les. Vrij trainen kan ook. Dat is een tientje per keer.

‘Je hebt totale vrijheid, je kunt alles doen wat je wilt. Dat is zo te gek.’Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Verliefd

‘Ik was meteen verliefd’, hijgt Wendy Ruijfrok (16), die net enkele tricks heeft uitgevoerd. Ze sprong met een salto van een blok af, rolde vervolgens soepel door en klom over volgende obstakel. ‘Je hebt totale vrijheid, je kunt alles doen wat je wilt. Dat is zo te gek.’

Ook Ruijfrok timmert flink aan de weg als freerunner. Zeven jaar geleden deed ze in het Rotterdamse Ahoy’ voor de lol mee aan een freerunwedstrijd, zonder ooit te hebben getraind. Ze werd prompt eerste. Nu zit ze samen met Balestra in het officiële TeamNL, en hoopt ze de Olympische Spelen in 2024 te halen. Volgend jaar doen ze samen mee aan de wereldkampioenschappen in Japan.

VIETNAM

Freerunning vindt zijn oorsprong in het Franse Parkour, een ontsnappingstechniek die voor de Vietnamoorlog werd ontwikkeld. Deelnemers moesten hindernissen zo vloeiend en snel mogelijk proberen te trotseren. In de Parijse achterwijk Lisses werd Parkour door verveelde jongeren op straat beoefend; de grijze gebouwen werden als speeltoestellen gebruikt. Langzaam maar zeker maakten ze niet alleen sprongen, maar voegden ze ook tricks  toe, zoals salto’s en schroeven. Een nieuwe discipline was geboren.

‘Dat gevoel als je een trick landt, dat is zó vet,’ zegt Balestra met glinsterende ogen. ‘Maar freerunning is veel meer dan alleen een sport. Het groepsgevoel is ongekend.’

Maar het is toch vooral een individuele sport? Balestra knikt. ‘Omdat freerunning op straat is ontwikkeld en er dus geen lessen bij verenigingen werden gegeven, moest je het van elkaar leren. Het gevoel van community dat daardoor ontstond, zit er nog steeds in.’

Dat merk je bij de wedstrijden, zegt Balestra. ‘Dan moedigt iedereen elkaar aan, hoewel je eigenlijk elkaars concurrenten bent.’

Op het WK in Japan wil Balestra een gouden medaille mee naar huis nemen. ‘Als dat lukt, breek ik. Ik ben nonstop aan het werken en trainen, slaap soms maar vier uur per nacht. Ik doe er alles aan om mijn droom waar te maken.’

Die droom? ‘Freerunning op de kaart zetten. In 2024 wil ik de Spelen winnen, en dat er dan minstens veertig Freerun Universities in Nederland zijn. Freerunning wordt immens populair, dat wéét ik gewoon. Tegen die tijd is het misschien wel net zo normaal als naar de Basic Fit gaan.’

Kinderen moeten die filmpjes vooral niet ongecontroleerd gaan lopen nadoen, zegt freerunner Balestra.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden