Finaleplek soms net zo mooi als goud

Carolina Klüft kon een zucht van verlichting niet onderdrukken na de kwalificatieronde in het vrijwel lege Olympisch Stadion van Barcelona. Ze plaatste zich nipt voor de finale van het verspringen, als twaalfde en laatste.

Met de afstand (6.62 m) wist de Klüft niet te imponeren, wel met haar instelling. Ze steeg na een langdurige blessureperiode onder druk boven zichzelf uit, precies zoals een ware kampioene betaamt. Ze sprong 20 centimeter verder dan haar beste seizoensprestatie.

Klüft sprak zonder schroom van een ‘grote overwinning’. Dat soort termen bewaarde ze niet lang geleden, voor olympische en wereldtitels. Sinds haar tienertijd was de 27-jarige Zweedse atlete ongenaakbaar op de zevenkamp.

In de aanloop naar de Olympische Spelen van Peking, waar een tweede gouden medaille voor haar in het verschiet lag, was Klüft goed voor een daverende verrassing. Ze zei de zevenkamp vaarwel. Ze gaf een eenvoudige reden, zo eenvoudig dat veel Zweden en media die nauwelijks konden geloven. Ze had geen plezier meer in de zevenkamp.

Klüft besloot zich toe te leggen op verspringen. Dat was geen onbezonnen plan. Veel sterke zevenkampsters springen ver.

Jackie Joyner-Kersee, de enige zevenkampster die ooit een hoger puntentotaal behaalde dan Klüft, was in 1988 olympisch kampioen verspringen en zevenkamp. Eunice Barber won op beide onderdelen een wereldtitel. En Nadia Gomes behaalde een vijfkamp- en verspringtitel tijdens WK’s indoor.

‘We zijn behoorlijk snel en explosief, want dat heb je nodig in de zevenkamp’, zei Klüft gisteren. ‘En we zijn sterk. Als je die dingen combineert, dan kun je ver springen.’

Met een persoonlijk record van 6.97 wist Klüft dat ze ook bij het verspringen kon meedoen om medailles. In 2004, toen de zevenkamp nog haar eerste liefde was, pakte ze met die afstand brons bij de WK indoor.

Die afstand heeft ze niet kunnen evenaren sinds ze zich concentreert op verspringen. Sterker nog, na haar negende plaats bij de Olympische Spelen van Peking, bleek haar machtige lijf plotseling kwetsbaar. Ze scheurde een hamstring en had last van stressfracturen. Vorig jaar moest ze voor het eerst in haar loopbaan het WK laten schieten.

De blessures zijn niet het gevolg van het verspringen, bezwoer Klüft. ‘Het zijn blessures die voortkomen uit de zevenkamp. Van die hamstring had ik al sinds 2005 last. We konden het lang onder controle houden, maar hij was ook gescheurd als ik de zevenkamp was blijven doen.’

Gezien haar lange revalidatie denkt Klüft dat ze in de finale van woensdag een figurant zal zijn. Maar ze is ervan overtuigd dat ze als verspringer zal slagen. Als ze de 6.97 weet te benaderen, doet ze mee om de prijzen.

‘Ik heb de kans niet gekregen te laten zien wat ik waard ben als verspringer, door die blessures. Ik ben op de zevenkamp altijd goed geweest omdat ik hard trainde. Dat is mijn talent. Dat heb ik de laatste tijd niet kunnen doen.’

Het verspringen heeft Klüft al wel iets geleerd, dat misschien belangrijker is dan medailles winnen. Strijden om een plekje in de finale kan net zo enerverend en bevredigend zijn als strijden om de winst.

‘Wat sport zo mooi maakt, is dat je een uitdaging kunt vinden op je eigen, kleine gebiedje. Vanochtend sprong een meisje net voor mijn beurt een persoonlijk record. Je had haar moeten zien stralen. Dat gaf mij heel veel energie. Sport draait om je best doen, het beste in je zelf boven halen. Dat hoeft niet altijd een medaille op te leveren.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden