Fietsen tegen de eigen schaduw

Een recordaantal deelnemers gaatin de tiende editie van de Egmond-Pier strandrace van start.‘Je bent er bijna, pap.Ik ren met je mee.’..

Op weg naar het strand duiken in Egmond aan Zee uit elk straatje links en rechts mountainbikers de hoek om. Tegen een lantaarnpaal staat een vergeten reservewiel.

In de tiende editie van de Egmond-Pier strandrace verschijnt zaterdag een recordaantal van ruim 2800 deelnemers aan de start. Het parcours van 36 kilometer gaat van Egmond aan Zee over het strand naar de Noordpier bij Wijk aan Zee, waar een kleine klim door de duinen moet worden gemaakt, en weer terug, met een tweede duinklimmetje bij Castricum.

De weersvoorspellingen vooraf zijn belabberd en veel renners verschijnen in op maat gesneden vuilniszakken aan de start. Maar het startsein heeft nog niet geklonken of de zon breekt door. De enorme karavaan mountainbikers duikt het strand op en gaat op zoek naar het lekkerste zand. Publiekstrekker Michael Boogerd doet het rustig aan. Thomas Dekker, die in 2006 tweede werd, rijdt wel mee vooraan.

Het is koud, de schuimkoppen staan op het water. De straffe zijwind maakt de toch al pittige rit nog zwaarder. Na tien minuten gaan de eerste afstappers alweer naar huis. Een paar kilometer verderop ligt een renner in het zand. Hij probeert een wiel te wisselen, maar dat wil niet lukken. Een toeschouwer schiet te hulp.

Bij het keerpunt in Wijk aan Zee wordt het zand ineens een stuk zwaarder. De meeste renners zijn te moe om af te stappen en rijden net zo lang door totdat ze omvallen en wel moeten gaan lopen. Met de zon in de rug is het daarna fietsen tegen je eigen schaduw.

Hoewel het evenement in elk geval in Noord-Holland groots is aangekondigd, blijkt dat één beteuterde nordic walker toch te zijn ontgaan. Als ze bij Castricum het strand oploopt en zowel links als rechts zo ver als het oog reikt mountainbikers door het zand ziet ploeteren, maakt ze gauw rechtsomkeert.

Het wordt vloed en de strook berijdbaar zand wordt steeds smaller. De wedstrijdrenners zijn al over de finish als de bezemwagen vertrekt om verkleumde uitvallers met kramp of een lekke band van het strand te plukken.

‘Het is altijd afzien’, lacht winnaar Sander Lormans na afloop. ‘De winnaar is nooit moe, zeggen ze hè, maar het laatste stukje was wel zwaar hoor.’

Lormans, die een paar keer net naast het podium greep, profiteerde van de afzegging van titelverdediger Andy Capelle. ‘Bart Brentjens en Mathijs Wagenaar reden ook niet mee. Dat is lekker, want dat zijn toch jongens met wie je rekening moet houden. Maar het moet ook meezitten. Je moet je dag hebben. Elk foutje kan fataal zijn. Als je lek rijdt, krijg je geen nieuw wiel zoals op de weg.’

Hij is blij dat hij eindelijk gewonnen heeft. ‘Het ging echt goed vandaag. Ik was goed weg en zat vrij snel in een kopgroepje. De start is zo belangrijk bij dit soort wedstrijden. Toen ik nog met de recreanten meereed, ging ik vaak een uur van tevoren in het startvak staan om een beetje vooraan te komen.

‘Het laatste stukje reed ik alleen met Bram Rood. Ik had al een keer geprobeerd om weg te rijden, maar toen sprong hij meteen in mijn wiel. Ik wist dat ik het nog een keer moest proberen, want als we samen het strand aflopen dan ben ik hem kwijt. Dat is niet mijn sterkste kant. Ik moest flink in het rood rijden om bij hem weg te komen. Hij bleef aan het elastiek, maar het was net genoeg.

‘Ik kom hier uit de buurt, uit Heemskerk, en overal langs het parcours stonden vrienden, familie en collega's te kijken. Iedereen gunt het me en nu is het eindelijk gelukt.’

Terwijl Lormans opgewarmd, gedoucht en omgekleed zijn premie gaat ophalen, druppelen de laatste bikkels binnen. Hoewel ze finishen terwijl Kabouterdans van Kabouter Plop uit de speakers schalt, is de blijdschap toch van hun gezicht te lezen.

Een meisje klimt over het hek en gaat naast haar afgepeigerde vader rennen die al bijna drie uur onderweg is. ‘Je bent er bijna, pap. Ik ren met je mee naar de finish.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.