Feyenoordhart klopt vol verwachting

Feyenoord wint van FC Twente met 2-1

Het raamwerk uit het kampioensjaar van Feyenoord staat nog steeds en de ploeg heeft gretige nieuwkomers. De verwachtingen in Rotterdam zijn opnieuw hooggespannen.

Kevin Diks ( rechts ) viert samen met doelpuntenmaker Steven Berghuis de winnende treffer van Feyenoord. Foto Klaas Jan van der Weij

De nieuwe aanvoerder van Feyenoord, Karim El Ahmadi, verwacht een zwaarder seizoen dan het vorige toen de Rotterdamse club van begin tot eind leidde: 'Niemand gunt het ons meer. Toen wel.'

'Toen' startte Feyenoord als een raket: 0-5 tegen FC Groningen. Gisteren wist het bij de ouverture thuis tegen een compact opererend FC Twente maar tot twee voltreffers te komen, ternauwernood genoeg voor de winst: 2-1. Is het inderdaad een voorbode zoals El Ahmadi vreest? Er was de kenmerkende felheid, vooral in de openingsfase, maar kansen waren een zeldzaamheid.

Feyenoord weet de zijkanten voor driekwart geamputeerd, ook het gemis van roerganger Dirk Kuijt zal zich doen voelen. Maar de as is intact gebleven en dat kunnen niet veel ambitieuze eredivisieclubs Feyenoord nazeggen.

Het raamwerk is een jaar meer ervaren; de ondergrens, waar Feyenoord vorig seizoen maar zo zelden doorheen zakte, zou dus nog net zo stevig moeten zijn. De zoete smaak van prijzen vloeit door de mond, ook door de winst van de Johan Cruijff Schaal vorige week. Er zijn gretige nieuwkomers.

Maar de verwachtingen van het volk zijn gestegen. Feyenoordshirtjes met 'kampioen' en 'schaal', een paar keer gespot in De Kuip gistermiddag, moeten natuurlijk niet na een seizoen al tot het rijk der lachertjes behoren. Om over de vele kampioenstatoeages nog maar te zwijgen.

Feyenoordcoach Van Bronckhorst wil er niet voor weglopen. 'Als je kampioen bent, moet je gewoon weer voor de titel gaan.' El Ahmadi, vorig seizoen voorzichtig tot aan het eind, spreekt hem na. Wel werden de kampioensuitingen waarmee het Maasgebouw voor De Kuip bedrukt waren weggehaald. Met als boodschap: Feyenoord begint weer op nul.

Dat besef was er. Niks geen ongeïnteresseerd geroezemoes, omdat Twente wel even aan de kant zou worden gezet, zoals dat de laatste jaren telkens lukte, maar een uitbundige zucht van opluchting toen tienerkeeper Justin Bijlow na zeven minuten een eerste belangrijke redding verrichtte.

Bijlow, zelf opgeleid, negentien jaar, maar met de borstkas van een profbokser, keepte omdat eerste doelmannen Jones (lichte rugblessure) en Vermeer (zware vingerkwetsuur) ontbraken. Hij hield zich prima staande. Aan de granaatinslag van Twente-middenvelder Fredrik Jensen in de 38e minuut kon hij weinig doen.

Ook de andere nieuwe gezichten konden bekoren. Linksback Haps en linksbuiten Boëtius doen dat al vanaf het begin, net als middenvelder Amrabat die weer sterk inviel. Ook rechtsback Diks lijkt de onwennigheid kwijt. Verder werden na afloop in de Feyenoordkroegen weinig plusjes in bierviltjes gekerfd, behalve natuurlijk de flutstart van Ajax.

Verdedigers Van der Heijden, Diks en Haps demonstreerden handigheidjes met de bal en de 1-0 van spits Jørgensen, halverwege de eerste helft, verdiende het predicaat 'bloedmooi' door de waanzinnige wijze waarop Boëtius een crosspass van verdediger Botteghin meenam.

Nog voordat de bal landde was de bij FC Basel genadeloos geflopte flankspeler al in beweging, erop vertrouwend dat de bal zou luisteren als een hond naar zijn baas zodra die bij zijn schoen kwam. Zo was Twente-back ter Avest geklopt, zo kon Boëtius direct naar de achterlijn en zo kon een Deense goalgetter gemakkelijk aan zijn eerste seizoentreffer komen.


De 2-1 na een uur was van mindere kwaliteit ¿ vrije trap Toornstra, kopbal Berghuis ¿ maar des temeer bejubeld, omdat het in grauw grijs gehulde Twente knap een aangevallen olifantenkudde kopieerde. De spelers verloren elkaar zelden uit het oog, wat best knap was, want ook bij dat team werd veel vers bloed geïnjecteerd, afkomstig uit diverse windstreken.

Zelfs de Twente-watchers konden vooraf niet helemaal inschatten waar nieuwkomers als Gjorgjev, Kvasina, Laukart, Buckley-Ricketts en Brondeel goed in waren. Zeker is dat zij grote schoenen moeten vullen, want Twente, vorig seizoen zevende, raakte uitblinkers Unal, Celina, Klich en Mokotjo kwijt.

Feyenoord kiest voor makkelijker uit te spreken namen. 'Er wordt hier Nederlands gesproken, dat lult en voetbalt makkelijker,' meent Diks, die bij zijn vorige Nederlandse club Vitesse zich vooral van Engels moest bedienen.

Diks prijst de teamgeest. Hij voelde zich gesteund en manifesteerde zich gisteren met felle tackles, knappe aannames en diepgang. Pas na Diks' wissel wist Twente iets uit te richten op de linkerflank, maar invaller Buckley-Ricketts miste hopeloos.

Bijlow was er blij mee. En niet alleen voor zijn eigen hachje. Hij komt uit een 'echt Feyenoordnest'. Op zijn kuit prijkt de kampioensschaal.

Zijn broer Joël schopte het eerder al tot de A-selectie, maar gleed af door blessureleed. Met betraande ogen volgde hij op de tribune het debuut van zijn broertje. Diens seizoen is al zowat geslaagd. Nu nog dat van de andere Feyenoorders.