Feyenoord spartelt hulpeloos in lichtblauwe zee van Manchester City

Nieuw systeem werkte niet helemaal zoals verwacht

'Op tv lijken ze allemaal heel groot, sterk en goed, maar als je eenmaal tegenover ze staat, zijn ze helemaal niet zo groot. Geen ontzag hebben, gewoon ervoor gaan.'

Sofyan Amrabat in gevecht met Sergio Aguero (l) van Manchester City. Foto afp

Aldus de 30-jarige voetbalprof Nordin Amrabat tegen zijn negen jaar jongere broer Sofyan voordat die gisteravond voor het eerst in de basis stond bij Feyenoord. En dan ook nog aanvankelijk op de voor hem onbekende rechtsbackplek in een voor hem onbekend systeem: 5-2-3, in balbezit veranderend in 3-4-3.

Dat was althans de bedoeling: opkomen. Het was teveel gevraagd. Amrabat kwam al snel te zwemmen in een zee vol lichtblauwe haaien, de roodwitte reddingsboeien doken massaal onder.

Daarna schakelde Feyenoord terug op 4-3-3, de huisstijl, en ging het een ietsje beter, al kwam dat vooral doordat City het welletjes vond door de 0-3 voorsprong bij rust. Amrabat ontpopte zich stilaan zelfs tot zeldzaam lichtpunt, simpelweg door nog een paar goede acties te hebben, wat lef te tonen. Ja, hij maakte ook genoeg fouten, maar iedere strohalm was er een op deze ontnuchterende Rotterdamse donderdagavond.

Zo is er nog een sprankje houvast richting de overige duels. Napoli en Sjachtar zijn niet zo goed als dit Manchester City. Maar het is weinig, minder dan gehoopt althans: één speler die min of meer meekon na rust toen City het al rustig aan deed. Amrabat kwam deze zomer over van FC Utrecht, daar dichtten ze hem kwaliteiten toe voor de internationale top. Hij is snel, sterk, slim, naar eredivisiemaatstaven althans. Daarom was het aardig op hem in te zoomen.

Maar dit was oneerlijk, tegen deze miljardenclub, in deze rare rol, met nauwelijks Europese ervaring ook nog onder zijn ploeggenoten. Had hij de bal een keer veroverd, wilde niemand hem hebben. Of ja, ze wilden vast wel, maar de City-spelers waren overal met hun snelle pressing, vernuftige timing, surplus aan voetbalinzicht en indrukwekkende fysiek. En dan ook nog in een nieuw systeem.

Vooraf klonk Losing my religion van R.E.M. door De Kuip. 'And I don't know if I can do it', zong zanger Michael Stipe hardop de gedachten van alles wat Feyenoord was.

Was het slim anders te starten dan gebruikelijk? Een systeem met vijf verdedigers heeft aan populariteit gewonnen in Nederland, land van vleugelaanvallers. 5-3-2 is de variant die Louis van Gaal bedacht voor Oranje tijdens het WK 2014 met een derde plaats als nimmer verwacht eindresultaat, al kwam de winst soms pas als was teruggeschakeld naar 4-3-3.

Het is ook een systeem waarvan PSV zich in de Champions League geregeld bediende. Dat wilde nog wel eens werken, maar PSV had ook meer ervaring en kende zelden zo'n absurde start als Feyenoord met 0-1 na anderhalve minuut. Feyenoord koos de tussenoplossing, vijf verdedigers, twee middenvelders, drie aanvallers. Er was op getraind.

Een aantal dagen van tevoren werd Amrabat op de hoogte gesteld van zijn speciale taak: het neutraliseren van de snelheidsduivel Leroy Sané. Maar Sané startte niet, aanvankelijk tot opluchting van oudere broer Nordin, die eerder met Watford tegen Sané speelde. 'Dat is een Ferrari.'

Het maakte niet veel uit, de jonge Braziliaanse spits Jesus die hij vaak trof, is ook een klasbak. Hij maakte attent de 0-3 uit een rebound.

Na rust mocht Amrabat aanvallender denken, meer als rechtshalf spelen. Hij had een paar leuke acties, gaf goede passes, hij hielp waar hij kon, hij groeide zelfs uit tot de beste Feyenoorder, voor wat het waard was. Onder een klaterend applaus verliet hij met kramp dertien minuten voor tijd het veld.

Broer Nordin zag het in Spanje op zijn laptop aan. Hij is door zijn club Watford uitgeleend aan Leganes. 'Ik ben trots, hij speelt nu echt met ballen,' meldde hij halverwege de tweede helft per Whatsapp over het eenzame fakkeltje in de duisternis.