Feyenoord ploetert vol overtuiging

Het is een even aandoenlijk als vertrouwd tafereel voor aanvang van elke thuiswedstrijd van Feyenoord. De pupil van de week wordt bij stadionspeaker Peter Houtman geroepen en mag, alvorens met zijn favoriete speler op de foto te gaan, de uitslag voorspellen....

Het legioen applaudisseert vervolgens waarderend, Houtman knikt nog eens bemoedigend en het jochie voelt zich even het gelukkigste mannetje op aarde. Gisteren, voor aanvang van Feyenoord - NAC, ging het net even anders. '2-1', klonk het voorzichtig uit de mond van de pupil. De aanhang reageerde koel en verrast, enigszins verbaasd over de voorzichtige voorspelling.

'Dus je denkt dat ze het lastig gaan krijgen', vroeg Houtman nog maar eens voor de zekerheid. 'Ja', zei de jonge kenner. Wat een inzicht, wat een voorspellende gave, wat een realiteitszin! Want het werd inderdaad 2-1, ver in blessuretijd, op een moment dat supporters al niet meer leken te geloven in een climax.

Zo gaat het er dus tegenwoordig aan toe in De Kuip. Zelfs de jongste supporters - normaal toch overlopend van clubliefde en immer optimistisch - verwachten al geen eclatante overwinningen meer van hun helden. Dan moet er iets mis zijn met hun favoriete ploeg. Voor Feyenoord gaat dat zeker op.

Na de voorzichtige ouverture tegen NEC (2-1) en de nederlaag tegen Heerenveen (1-0) werd tegen NAC opnieuw duidelijk dat de formatie van Bert van Marwijk weliswaar jong, begenadigd en ent-housiast is, maar (nog) geen flauw idee heeft hoe het een opponent moet overrompelen.

Symbolisch voor het gebrek aan daadkracht is het geploeter en gedraaf van de aanvallers Kuijt, Lazovic en Buffel, die allen een tien voor werklust scoren, maar in hun drang naar succes elkaar vaak voor de voeten lopen óf over het hoofd zien.

Ze willen zich van hun beste kant laten zien, hebben ook zeker de kwaliteit om uit te groeien tot publieksspelers, maar missen op het beslissende moment het overzicht en de rust om hun aanvalsdrang te vertalen in doelpunten. Zo bleven voor rust bijvoorbeeld zes riante kansen onbenut.

Pas in blessuretijd drukte Buffel het overwicht met een kopbal uit in de score, nadat invaller Bombarda kort daarvoor met zijn honderdste treffer in de eredivisie gelijk had gemaakt. NAC was al na 23 minuten op voorsprong gekomen, nadat Zoetebier zich verkeek op een schot van Diba. Na zijn misser van vorige week tegen Heerenveen meende ook Van Marwijk dat zijn doelman 'er niet goed uitzag'. Over mogelijke gevolgen liet de trainer zich niet uit.

Zonder de geblesseerde Van Persie - voor hem speelde de iets minder offensief ingestelde Chileen Pardo - toonde Feyenoord hetzelfde gezicht van de laatste weken: ijverig, maar onsamenhangend, steeds zoekend naar de juiste balans. Zo wordt van Song verwacht dat hij de rechterflank voor een belangrijk deel bestrijkt, maar de Zuid-Koreaan is hopeloos uit vorm.

Ploeggenoten die dit bespeurden zochten veelvuldig óf het overvolle centrum óf de linkerkant waar Pardo geen schim meer is van de speler die zo prachtig scoorde tegen Newcastle United.

Wat dat betreft kan de terugkeer van de Japanner Ono, die tien minuten na rust Song verving, van essentieel belang zijn. Ono is het ideale bindmiddel tussen defensie en voorhoede, zoekt koelbloedig steeds de juiste oplossing en is wellicht in staat de zoekende aanvallers de weg te wijzen.

Met wedstrijden tegen AZ (uit) en PSV (thuis) voor de boeg, en in de wetenschap dat Ono nog twee weken aan zijn herstel kan werken, zal dát de ontwikkeling zijn die Van Marwijk moet sterken in zijn gedachte dat Feyenoord zich moet kunnen meten met Ajax en PSV.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden