Feyenoord mist echte kerels in Volendam

Even leek het er zondagmiddag op of Feyenoord zich in Volendam had kunnen aansluiten bij de toeristen die de Dijk aandeden.

Al na vier minuten kegelde Diego Biseswar de bal op de paal – vlak voor tijd deed hij dat overigens nog een keer –, vijf minuten later schoot Roy Makaay raak na misgrijpen van doelman Verhoeven (0-1), en op slag van rust teisterde ook Georginio Wijnaldum nog eens het houtwerk, ter illustratie van Feyenoords overmacht in de eerste helft.

Maar aan het einde van de dag glom FC Volendam; van vreugde en trots om zijn 2-1 zege, maar vooral van voldoening over de wijze waarop het zich terugvocht uit een ogenschijnlijk kansloze positie. ‘We hebben weer laten zien dat we kunnen knokken en het gevecht niet opgeven voordat de definitieve beslissing is gevallen’, zei Paul de Lange, bij Volendam net als Matthieu Boots een voortdurend baken van rust en overzicht.

Aan het verval van Feyenoord en de wederopstanding van Volendam lagen twee zaken ten grondslag. Voorop de gemakzucht van de gasten, die de wedstrijd als water tussen hun vingers voelden wegglippen toen ze een air van onaantastbaarheid begonnen uit te stralen. Volstrekt onzichtbaar bleven ze, Feyenoords kampioenen van de toekomst: Luigi Bruins, Georginio Wijnaldum en Leroy Fer. Stuk voor stuk spelers met potentie, maar vooralsnog niet meer dan knapen voor wie het nog wel even duurt voordat ze kerels zijn.

Op de dag dat Feyenoord na zijn eerdere opleving (vijf duels zonder nederlaag) aansluiting had moeten krijgen met NAC, FC Utrecht en NEC in de strijd om de play off-plaatsen, stond het voor schut tegen de energieke hekkensluiter, die met één tactische ingreep van de trainer de wedstrijd van het slot haalde en vol voor zijn eigen kansen ging. Frans Adelaar besloot om het spel compacter te maken. Hij haalde zijn linkerspits Meijer terug naar het middenveld, en ontnam Feyenoord na rust de ruimte waar het zich voor rust als de paus in katholiek Volendam had gewaand.

Volendam leverde een demonstratie van zelfvertrouwen en weerbaarheid, en beloonde zichzelf met de punten die hoop geven op overleven. ‘Een doemscenario’, noemde de net van een langdurige blessure herstelde Feyenoorder Denny Landzaat zijn rentree. ‘Dit is waar je bang voor bent. Dat je je overwicht niet uitbuit en uiteindelijk toch de boot in gaat.’

Op 31 augustus had Landzaat zijn laatste wedstrijd gespeeld. Naar deze dag had hij uitgekeken, maar de afloop was een grote ontgoocheling, die overigens werd ingeleid door een bizarre verdedigingsfout van international Van Bronckhorst. Hij liet zich tien minuten na rust enkele meters van zijn eigen doel verrassen door Dominique van Dijk, die met een gecontroleerde actie de gelijkmaker liet aantekenen: 1-1.

‘Ik wil mijn ploeg niet afbranden, en hoe het komt dat ze zo ver terugvielen, weet ik niet, maar er staat ons wel wat te doen de komende week’, zei ook Feyenoord-trainer Leon Vlemmings. Hij zou zijn spelers in elk geval de eerzucht van de tegenstander kunnen voorhouden. Waar Feyenoord trouwens nog wel kansen kreeg (Landzaat en Biseswar raakten de paal), bleef er gretigheid van het Volendamse voetbal stralen.

Melvin Platje, door zijn trainer ‘Dirkie’ genoemd omdat hij in zijn doen en laten zo veel gelijkenis vertoont met Dirk Kuijt, geldt in Volendam als supersub. Hij heeft er een gewoonte van gemaakt als invaller te scoren. Tegen Feyenoord mocht hij beginnen, maar zijn drift en temperament rendeerden niet deze middag. Het gevaar kwam van het collectief dat bereid was alles te geven.

‘Het was om kippenvel van te krijgen’, zei een van Volendams meest kritische fans na afloop tegen trainer Frans Adelaar, die beaamde dat zijn ploeg zich na de winterstop is blijven verbeteren.

Toen Dominique van Dijk, acht minuten voor het einde, na een blunder van Bahia en op aangeven van Sheotahul, doelman Timmer opnieuw passeerde (2-1), reikte het enthousiasme van de kleine gemeenschap tot ver over de dorpsgrens.

‘Op zulke momenten’, zei Adelaar, ‘is het nodig om te benadrukken dat deze drie punten heel mooi zijn, en dat het fijn is dat we even los zijn van de laatste plaats, maar het gaat uiteindelijk om 34 competitierondes. Op 10 mei weten we pas waar we staan.’

Spelers juichen na de gelijkmaker van Volendam. (ANP) Beeld
Spelers juichen na de gelijkmaker van Volendam. (ANP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden